Koos is vier dagen in de week als vrijwilliger bij De Hoprank te vinden: “Deze sportles gaat anders niet door”

PEIZE - Koos van der Werf (69) is vier dagen per week te vinden in woonzorgcentrum de Hoprank in Peize. Niet als bewoner maar als vrijwilliger. Na een loopbaan van 38 jaar bij een accountantskantoor zet hij zich nu in voor de bewoners. Van ouderengym tot biljarten: Koos is betrokken bij allerlei activiteiten. “Sommigen vragen wel eens of ik hier woon”, zegt hij lachend. Wat drijft hem om zich zo intensief in te zetten?

“Nog even wat extra stoelen halen!”, zegt Koos enthousiast. De groep wordt groter en groter. Uiteindelijk zitten er meer dan 20 senioren in een kring. Sportinstructeur Klaas (80) kijkt tevreden om zich heen. Hij reist elke week van Drachten naar Peize. “Mijn dochter werkt hier en vroeg of ik deze les wilde geven, omdat ze geen vrijwilliger konden vinden. Er is altijd veel animo, maar vandaag is de opkomst bijzonder hoog.”

De les begint. “We doen onze voeten een voor een omhoog alsof we aan het wandelen zijn,” zegt Klaas. De deelnemers bewegen vanuit hun stoel hun benen. Ze zijn tussen de 75 en 100 jaar oud. Na iedere oefening pauzeert de groep even. Klaas houdt de deelnemers gemotiveerd met grapjes en liedjes. Ondertussen zet hij hen fanatiek aan het werk. Na de oefening ‘appels plukken’, krijgt iedereen twee gewichten om de armspieren te trainen.

Na een half uur komen de deelnemers bij met een glas ranja. “In de tijd dat ik deze les geef, heb ik een aantal mensen écht vooruit zien gaan”, vertelt Klaas. “Zo doet er een dame mee die een hersenbloeding heeft gehad. Ze kreeg haar armen amper meer omhoog. Ik moest de gewichten in haar handen vouwen, ze kon ze niet oppakken. Nu kan ze dit grotendeels weer zelf doen! Het is zo belangrijk om te blijven bewegen.”

Uittocht der rollators

Voor Koos breekt ondertussen het drukste moment aan: de uittocht der rollators. “Het is de kunst om iedereen weer bij de juiste rollator te krijgen”, zegt hij vrolijk. Daarna helpt hij de deelnemers op weg naar hun kamer. Een aantal mensen blijft nog even zitten in de gemeenschappelijke ruimte. Ze wachten op Koos, die straks met hen een potje biljart zal spelen.

Koos is vier dagen per week in de Hoprank te vinden. “Ik heb 38 jaar bij een accountantskantoor gewerkt. Een aantal jaren voor mijn pensioen werd ik wegbezuinigd. Dan heb je een sollicitatieplicht, maar er kwamen destijds meer mensen op straat te staan dan er vraag was. Toen ik officieel met pensioen kon, zocht ik direct vrijwilligerswerk. Ik heb bij de bibliotheek gewerkt, deed huisbezoeken en ging bij de Hoprank werken.”

Het begon met een uurtje in de week. Nu is hij vier dagen in de week (“niet hele dagen hoor”) bij de Hoprank te vinden. “Ik zie dit net zoals mijn werk van vroeger en neem het serieus. Vrijwilligers doen activiteiten die anders niet gebeuren. Deze sportles kan alleen doorgaan omdat Klaas en ik er zijn. Dat geldt ook voor andere activiteiten als wandelen, duo fietsen, biljarten en de knutsel- en breiclub. Het personeel helpt wel mee, maar heeft niet genoeg tijd om dit allemaal te begeleiden. De vrijwilligersactiviteiten zijn voor de bewoners eigenlijk de krenten in de pap”, zegt hij.

“Invulling aan mijn leven” 

“Waar mijn drive van vandaan komt?” Koos is even stil. “Helpen bij de Hoprank geeft invulling aan mijn leven. Ik vind het heel dankbaar werk. Als ik de afdeling oploop zie je gewoon dat mensen blij kijken. Ik ken bijna iedereen, en iedereen kent mij. Sommigen vragen wel eens of ik hier woon”, zegt hij lachend. “Een aantal mensen zijn echt vrienden geworden, de mannen van de biljart bijvoorbeeld. Er zijn ook mensen met wie ik één op één op pad ga, dan bouw je een band op. Zo was er een dame waar ik jarenlang op huisbezoek kwam. Zij is 101 geworden. Haar familieleden vragen me nog steeds mee voor familie-uitjes.”

Het doek is ondertussen van de biljarttafel gehaald en een aantal heren is al begonnen. Koos voegt zich bij hen. “Ik heb vroeger nooit gebiljart”, zegt hij. “Dat startte toen ik Rienk Pool ging bezoeken. Hij kwam hier uiteindelijk wonen. Na zijn verhuizing is zijn biljarttafel hier in de gemeenschappelijke ruimte komen te staan. Toen hij overleed kwam er ter herinnering een kleine plaat met zijn voor- en achternaam erop: Rienk Pool’s biljart. Mooi hè?” Hij kijkt even rond in de ruimte. Voor Koos is het duidelijk: zolang hij hier iets kan betekenen blijft hij komen. Want zonder mensen zoals hij- en Klaas- zouden veel van deze momenten er simpelweg niet zijn.