Noorenvelders: Tienco de Jager

Na het behalen van zijn mulodiploma ging deze geboren Peizenaar naar de middelbare tuinbouwschool in Frederiksoord, om na het vervullen van de dienstplicht aan het werk te gaan bij een boomteeltproeftuin in Noordbroek. Daarna kwam hij aan het werk in Veendam in de groenvoorziening. ‘Daar werd het buitenwerk steeds meer ingeruild voor werken op kantoor’, vertelt Tienco de Jager. Inmiddels is de gepensioneerde Tienco weer zoveel mogelijk buiten te vinden, zoals bijvoorbeeld in de tuin van het appartementencomplex in Peize waar hij sinds enige tijd woont.

‘Ik deed het met plezier hoor, het omschakelen van werken met de handen naar meer handelen vanuit het hoofd’, laat Tienco weten. Vooral toen hij op een gegeven moment een coördinerende rol kreeg op de begraafplaatsen. Hij was overal bij betrokken, van het delven van een graf tot het meelopen op de dag van de begrafenis en van het dichten van het graf tot het zorgen voor de financiële afwikkeling met nabestaanden. En na de ambtelijke fusie van Veendam met Pekela werden deze werkzaamheden alleen maar meer. In Veendam zorgde hij ook voor meer structuur op het strooiveld. Hij zorgde voor plaatsing van een groot granieten monument met daarop naamplaatjes van overledenen, met hun geboorte- en sterfdatum. Met succes. ‘Binnen twee maanden was het monument al voor de helft gevuld’, aldus Tienco. Ook in beide Pekela’s nam hij een dergelijk initiatief.

Was Tienco in de beginjaren vooral voor gelijke monumenten op de graven, hij wist met de tijd mee te gaan. Meer en meer werd er geluisterd naar de behoeften van de nabestaanden. ‘Ik genoot van het contact met mensen en dan in het bijzonder met nabestaanden en zag het ook als een maatschappelijke functie.’ Hij vond het bijzonder dat hij getuige mocht zijn van de rituelen bij joodse begrafenissen. ‘Of de grote groepen mensen bij een islamitische begrafenis, waarbij de overledene zonder kist de grond ingaat, met het zicht richting Mekka.’

Hij hield zich daar ook jaren bezig met de 4 mei-herdenking. Elk jaar was hij weer een aantal maanden ondergedompeld in de organisatie daarvan, in Veendam alsook in Pekela.

Tienco zag het levenslicht in Peize en keerde graag weer terug naar zijn geboortedorp. Dat was toen hij een relatie kreeg met Ginie. ‘Wij kenden elkaar al heel lang, net zoals ik haar overleden echtgenoot ook had gekend via de natuurgroep van IVN.’ Er waren verschillende linkjes met elkaar. Een daarvan was de zus van Tienco, waarvan Ginie zag dat zij haar had gebeld. Bij het terugbellen kreeg Ginie echter niet de zus, maar Tienco aan de lijn. Hij paste op dat moment op de boerderij van zijn zus. ‘Zullen we samen fietsen?’ was de vraag die hij haar stelde. Dat fietsen ging vanwege de regen niet door. Maar niet veel later trok ze de stoute schoenen aan en ging ze mee op een reis die hij al had geboekt, naar Zuid-Afrika. In die twee onvergetelijke weken werd het vuurtje aangewakkerd. ‘Trouwen? Dat hoefde voor Ginie niet zo. Toch werd 08-08-2008 de datum. Speciaal voor beide moeders, die het zo goed met elkaar konden vinden’, vertelt Tienco.

Tienco leeft zich graag in in iemands persoonlijkheid, wil iedereen helpen en is tegelijkertijd een gevoelig mens. Hij zou willen dat mensen meer respect hebben voor elkaar. Zoals hij ook respect heeft voor zijn zoon. Samen met zijn echtgenoot verruilden ze Duitsland voor Giethoorn om daar samen met een vrouwelijk stel, die ze ontmoetten bij de stichting ‘Meer dan gewenst’, hun kindjes te verwelkomen.

Vandaag de dag werkt Tienco weer meer met z’n handen. Is hij als vrijwilliger bezig met het groenonderhoud bij het plaatselijke zwembad en is hij vaak in de tuin te vinden bij het appartementencomlex waar ze wonen. En zorgde hij er ook voor dat er op de begraafplaats van Peize op het strooiveld een herdenkingszuil werd geplaatst. Genieten ze samen van alle kleinkinderen, maar trekken ze er bovenal graag op uit met de camper. Vooral Tienco is erg reislustig. Zo zijn ze net terug uit Bretagne en Normandië, waar ze op 6 juni getuige waren van de herdenking. Het blijft hem interesseren, alles wat te maken heeft met herdenkingen aan de 1^e en 2^e wereldoorlog.

‘Tienco is reislustig, maar ook wat onrustig’, vertelt Ginie, want ook in de winter gaat hij er graag op uit.’ ‘Klopt’, zegt hij lachend, ‘met de museumjaarkaart gaan we het hele land door. En in maart begint het al te prikkelen en beginnen we ons langzaam voor te bereiden op waar we met de camper naar toe willen. Want, de camper, dat is vrijheid, staan waar je maar staan wil’, vertelt Tienco met een grote grijns op zijn gezicht.

‘Een foto van mij? Graag bij deze foto van onze plaatselijke fotograaf. Ik hou van het Noorderlicht en zie in deze compositie daar iets van terug.’