Avondvierdaagse dag 2: weer door de blubber
RODEN - Deze week wordt de Avondvierdaagse in Roden gelopen. Ook dit jaar loopt Maria Wijnands zelf mee en doet ze elke dag verslag van de wandeletappes.
‘Dag 2 begint bij ons met dikke tranen. Niet voor het wandelen, nee, dit is al om half acht aan het schoolplein. Manlief en oudste dochterlief gaan op schoolreis en die moeten uitgezwaaid worden. Onze jongste dame vindt het maar niks en huilt tranen met tuiten. Zo kennen we haar ook; emoties zitten hoog aan de oppervlakte. Eenmaal thuis komen de waterlanders ook bij haar tweelingzusje. Dat we gisteren net iets later gingen slapen dan handig is en het deze ochtend al erg vroeg dag is, helpt vast ook niet mee.
Het is een dag van rennen en vliegen. Geen idee of de 18.00 uur starten ook reeël is, maar ik hou wel van een uitdaging dus we gaan ervoor. Eenmaal uit school storten we ons op een broodje knakworst en racen we naar zeilen. Onderweg bedenken we ons dat we de hond niet in de bench hebben gedaan, dus daar hopen we het beste maar van. Om 17 uur racen we weer terug naar huis waar dit zwarte monster keurig voor de voordeur zit te wachten. Tot zover alles oké. We schuiven opnieuw een broodje knakworst naar binnen en pakken het klaargezette zakje snoep mee. Nog even in de muggenspray en zonnebrand - geen regen dit keer! - en ja hoor, we redden het ook allemaal keurig.
Aangezien manlief op schoolreis is, ben ik de enige die onze hond eruit gooit, dus ik heb al wat meters in de benen zitten. Aangezien meneer eigenlijk een groot deel van de middag in de bench hoorde te zitten, wilde ik niet kinderachtig doen en heb ik ergens aan het begin van de middag nog een grote ronde gedaan, dus ik moet nog even zoeken naar zin om aan de 5 kilometer te starten. Toch is het zoals ik een dag eerder al voorspeld had, hoe verder die vier dagen vorderen, hoe beter het weer gaat. We pakken een appel mee - lekker na alleen maar broodjes knakworst - en zetten opnieuw koers richting het Mensingebos.
Gisteren grapte voorzitter Martijn Knook al dat het niet mogelijk was de modder op te ruimen, maar vandaag zou dat wel welkom zijn geweest. Het Mensingebos is beduidend veel modderiger dan het Sterrenbos waar we gisteren doorheen liepen. Beetje jammer voor mij, want één van de dames loopt op haar gymschoenen die ik nog voor de volgende dag weer schoon moet zien te krijgen. Die dan leeft... De dames zitten er lekker in. Nou ‘klaagde’ ik die middag nog tegen Wouter Meertens dat twee dagen bos voor mij niet per se hoeft, die kids doen het er wel heel goed op. Zij rennen en vliegen om ons heen en duiken geregeld van de paden af om te klimmen over de heuveltjes aan de zijkanten. Ergens na het stempelen zijn we ze even helemaal kwijt; zij ons ook en op de gok liepen ze tegen de stoet in om ons te vinden, terwijl wij juist vooruit waren.
Maar klagen hoeven we niet. Het is gezellig, ondanks de drukke dag zijn we allemaal goed te spreken en de route is heel prima. Als we het bos uitgaan, zijn onze voeten wel een beetje klaar ermee. Maar als ik de ouders met nog kleinere kids zie, dan heb ik niks te mopperen. Mijn indruk is dat er veel kleintjes meelopen - dikke chapeau voor die ouders - , maar het kan ook zijn dat mijn kinderen wel echt groot worden. Nog even een tip: zo’n loopfiets werkt nooit. Ik zie onderweg ook nu weer ouders onderhandelen met kinderen die er wel/niet op willen; gewoon niet aan beginnen. Ook ik leerde dit door schade en schande al liep ik heel wat van de jonge jaren van mijn kinderen achter een tweelingwagen waar zo’n loopfiets zo onderin gegooid kon worden.
En dan zijn we ook maar zo weer bij de finish. Dat bos dus, viel hartstikke mee, al was het soms wel even balanceren langs de vele modderplassen. Volgens mijn dames moet je daar niet aan beginnen, maar er gewoon doorheen baggeren. ‘Heel satisfying’. Waarvan akte. Zelf loop ik dus liever door de straten, voor mijn gevoel is dat iets afwisselender en is er dan wat meer reuring. Maar dit was wel een geslaagd rondje. Eenmaal thuis is er niemand om ons te bedienen, want die andere twee zitten op Schiermonnikoog. Ik offer me op om die twee dames nog even in de watten te leggen, maar om achten is er niemand die nog boeh of bah kan zeggen. Via de app troeven manlief en ik elkaar nog af met screenshots van onze stappentellers. Ik win met dik 15.000 stappen. Die heb ik in de pocket, net als weer drie nieuwe stempels.
