Harry Stomphorst blijft ondanks zijn ziekte positief in het leven staan
MARUM - Het was voor wethouder Harry Stomphorst een veelbewogen jaar: vlak voor het begin van de zomervakantie kreeg hij te horen dat hij een hersentumor heeft en dat hij moet gaan genieten van de tijd die hem nog rest. Ondanks dit nieuws, dat in de gehele regio insloeg als een bom, blijft Stomphorst positief. ‘Ik haal heel veel kracht uit het gezin en uit de familie. Zo hebben we afgelopen najaar nog erg genoten van een weekje weg met zijn allen.’ En ondanks dat de behandelingen in het ziekteproces soms vermoeiend kunnen zijn, blijft hij een echte sportman. Zo zwemt hij, samen met zijn vrouw, nog drie keer in de week en fietst hij nog regelmatig door zijn geliefde Marum. Ook de politiek kan hij niet helemaal loslaten.
Het is alweer even geleden dat Harry Stomphorst bij ons in de Krant verscheen, maar bij de vraag of we op bezoek mochten komen, reageerde hij open en enthousiast. ‘Natuurlijk mag dat, jullie zijn welkom.’ Na het rinkelen van de deurbel doet Harry, vrolijk als altijd, de deur open. In de woonkamer pronkt een prachtig, versierde kerstboom. ‘Samen met mijn vrouw uitgezocht. Mooi, hè?’, vertelt hij trots. ‘Het leven gaat gewoon door, dus dan horen dit soort dingen er ook gewoon bij.’
Toch zat de schrik er even flink in toen Harry voor het begin van de zomer zich ineens niet lekker voelde. ‘Ik zat bij een overleg toen ik ineens niet meer uit mijn woorden kwam. In eerste instantie dacht ik: het is een kleine beroerte.’ Een bezoekje aan de huisarts deed het leven van Harry en zijn familie ineens op de kop staan. ‘We moesten zo snel mogelijk richting het ziekenhuis, want al gauw kregen we te horen dat het foute boel was. Van het een op andere moment zag ik de grond onder onze voeten wegzakken’, vertelt hij nuchter. ‘En dan stap je in een soort achtbaan. Er werden scans gemaakt en een behandelplan opgesteld.’ Gelukkig werd hij in het Universitair Medisch Centrum Groningen erg goed geholpen en begeleid. ‘Ik ben daar echt in goede handen. Ze hebben mij echt overal op voorbereid, dus daar ben ik ze erg dankbaar voor.’
‘Er is een kans van tachtig procent dat ik er binnen anderhalf jaar niet meer ben. Ik ga ervan uit dat ik onder de resterende twintig procent val van mensen die nog wel langer van het leven kunnen genieten.’ Ondanks deze slopende prognose blijft Harry positief. ‘Het kan iedereen overkomen, maar ik heb gewoon pech gehad. Het is daarom van belang om juist nu nog extra te genieten.’ Natuurlijk is dat voor het gezin niet altijd even makkelijk. ‘We hebben het er echt wel even over gehad met de familie en dan mag je ook best een traan laten vallen. Maar ik wil wel gewoon dat het leven van mijn vrouw en kinderen gewoon door blijft gaan.’
De afgelopen maanden onderging Harry al een hele rits aan bestralingen, maar liefst dertig stuks in een tijdsbestek van zes weken. ‘Daar heb ik gelukkig niet veel last van gehad. Natuurlijk was ik soms wat meer vermoeid, maar over het algemeen zijn we daar goed doorheen gekomen.’ Al gauw stond Harry een zware operatie te wachten waarbij een deel van de tumor verwijderd kon worden. ‘Die operatie werd uitgevoerd toen ik bij bewustzijn was, zodat de arts kon zien of alles nog werkte. Dat was erg spannend, maar die operatie is gelukkig goed verlopen.’
Momenteel heeft Harry nog een aantal kuren voor de boeg. ‘Ik ben net begonnen aan mijn tweede chemobehandeling. Dat duurt nog tot eind april en dan moeten we kijken hoe het ervoor staat met de tumoren in het hoofd. Tijdens het laatste gesprek in het ziekenhuis kregen we in ieder geval een sprankje hoop: de tumor was niet gegroeid. Dat was het beste nieuws dat we op dat moment konden krijgen.’
Voor hem en zijn vrouw is elke dag een cadeautje. ‘Ik genoot al volop van het leven, maar na de diagnose ga je er toch op een andere manier naar kijken. Zo kijk ik nog meer uit naar het moment dat we onze trouwdag gaan vieren eind januari. Ook kregen we recentelijk het geweldige nieuws dat ik in april voor de zesde keer opa mag worden. Dat soort momenten ga je toch meer waarderen’, vertelt hij trots. Zijn vrouw Ria laat ook zien een sterke vrouw te zijn. ‘Tuurlijk ben je er veel mee bezig, maar het doet me wel goed dat we nog zoveel dingen kunnen ondernemen samen. Zo zwemmen we nog drie keer per week in het zwembad in Drachten en gaan we binnenkort een mooie reis naar Zwitserland maken. Aan de andere kant besef je ook maar al te goed dat dit zomaar eens de laatste Kerst samen kan zijn.’
Aan steunbetuigingen in ieder geval geen gebrek bij de familie Stomphorst. ‘Toen het nieuws van mijn ziekte naar buiten kwam, stroomde de inbox over. Het was echt overweldigend. Ruim honderdvijftig kaarten kwamen binnen en het hele huis stond vol met bloemen en cadeautjes.’ Ook de vele telefoontjes en de bezoekjes hebben de familie goed gedaan. Zo komt er regelmatig een oud-collega op bezoek en was Harry zelf laatst nog in het gemeentehuis te vinden. ‘Ik wil me niet gaan verschuilen, omdat ik ziek ben’, zegt hij. Die openheid siert hem dan ook.
Een van de laatste optredens van Harry als wethouder was bij Summerproat op Landgoed Nienoord. ‘Ik mis het wel, hoor. Ik was altijd graag in gesprek met de mensen en had nog zoveel plannen en ideeën om uit te werken.’ Hij volgt de politiek dan ook nog op de voet. ‘Ik houd natuurlijk wel goed in de gaten wat mijn collega’s uitspoken daar op het gemeentehuis’, lacht hij. ‘Ik ben vooral benieuwd wat voor verschuivingen er na de verkiezingen te zien zullen zijn, want dat zijn altijd spannende tijden.’ Zelf heeft Harry natuurlijk ook furore gemaakt in de politiek met de oprichting van een nieuwe, groeiende partij en zijn rol als wethouder.
Harry Stomphorst heeft in de afgelopen twintig jaar een stevige positie opgebouwd binnen de lokale politiek. Zijn bestuurlijke loopbaan begon buiten het gemeentehuis, in het verenigingsleven van zijn woonomgeving. Via de volleybalclub en de stichting Peuterspeelzalen ontdekte hij hoe bestuur, organisatie en betrokkenheid samenkomen. Die eerste ervaringen vormden een natuurlijke opstap naar zijn toetreding tot de lokale politiek in 2002. Wat Stomphorst vooral waardeerde aan het werk, is de directe verbinding met de omgeving. Lokale vraagstukken zijn tastbaar en zichtbaar; besluiten worden in het dagelijks leven van inwoners merkbaar. Deze nabijheid maakte het politieke werk voor hem betekenisvol en motiveerde hem om langdurig actief te blijven.
Hoewel Stomphorst jarenlang als VVD’er actief was, veranderde zijn koers bij de gemeentelijke herindeling. De vorming van de nieuwe gemeente Westerkwartier bracht een veel grotere schaal met zich mee. De vaste partijregel dat ervaren raadsleden onderaan de lijst moesten plaatsnemen, sloot voor Stomphorst niet aan bij de nieuwe bestuurlijke realiteit of bij zijn eigen ambitie om een rol van betekenis te blijven spelen. Hij besloot de VVD te verlaten. In plaats daarvan richtte hij Sterk Westerkwartier op, een lokale partij die bewust niet is gekoppeld aan een vaste politieke kleur. De partij moest ruimte bieden aan inwoners en bestuurders met uiteenlopende achtergronden, maar met één gemeenschappelijk doel: het versterken van de gemeenschap. Onder die brede benadering sloten verschillende mensen zich aan, afkomstig uit diverse politieke richtingen en maatschappelijke organisaties.
Binnen deze partij zag Stomphorst dat inwoners hem beter wisten te vinden en wist hij drie zetels te bemachtigen binnen de gemeenteraad. Bereikbaarheid en betrokkenheid waren voor hem daarin belangrijke waarden. Hij vond dat bestuurders zichtbaar en aanspreekbaar moeten zijn, en hij beschouwde direct contact met inwoners als een essentieel onderdeel van goed lokaal bestuur. Met Sterk Westerkwartier vervolgde Stomphorst zijn politieke loopbaan op een manier die voor hem beter aansloot bij de veranderende omgeving en bij zijn eigen bestuursstijl. Zijn focus was gericht op het lokale niveau: dichtbij de inwoners, gericht op praktische oplossingen en met oog voor de maatschappelijke samenhang binnen de gemeente.
