Noordenvelders: Luink Luinge

Afbeelding
actueel

RODEN – Het zat er al vroeg in, de techniek. Als klein jongetje was hij vaak te vinden in het bos rond Lieveren waar hij met stro-persdraad verbindingen maakte. ‘Ik zat toen al in de leidingen en de communicatie’, lacht Luink Luinge. De goochelaar in techniek, zoals hij zichzelf noemt, vond er z’n werk in, maar is op dat gebied ook al dertig jaar vrijwilliger op het jaarbeursterrein tijdens de Rodermarkt.



‘Je moet je voorstellen, ik was een linkshandige leerling. Op school werd m’n linkerhand vastgebonden zodat ik mijn rechterhand wel moest gebruiken. Daardoor schreef ik in spiegelschrift.’ Toch is hij met z’n handen verrekte handig geworden. Hij was niet de beste leerling, ging steeds voorwaardelijk over, maar volgde na de lts een tweejarige opleiding elektrotechniek in Groningen. Toen stond de PTT op hem te wachten in de mobilofoondienst. ‘Het was de tijd dat wij zorgden voor versterkers in de stad en de provincie, zodat mensen thuis geluid uit de luidsprekers kregen.’ Ja, Luink heeft echt een passie. Met een grote glimlach smijt hij met veel terminologie op het gebied van telecommunicatie. Hij verdiepte zich in alles wat daarmee te maken had. Volgde bij de PTT maar ook in z’n vrije tijd diverse bijscholingen. ‘Voor de opleiding radiotechniek ging ik zelfs nog naar Hilversum.’


Ook in zijn vrije tijd zocht hij de techniek op. Bij het Rode Kruis was hij vrijwilliger en zorgde hij voor netwerken om mensen met elkaar te kunnen laten communiceren. Mooie herinneringen bewaart hij aan de jaren bij de TT. ‘Daar zorgde ik voor de communicatie bij de baanposten. Als er wat gebeurde, gaf ik de informatie door. Maar ook bij de rijwielvierdaagse in Emmen of bij de Elfstedentocht was ik met frequentiewisselaars in de weer of zat ik achter op de motor zodat er interviews konden worden afgenomen.’ Maar werd hij ook vrijwilliger bij de personenalarmering bij de stichting WiN en werd hij gevraagd voor de technische hand- en spandiensten op het jaarbeursterrein tijdens de Rodermarkt. Dertig jaar geleden hield dit alleen nog maar in, het regelen van telefoonaansluitingen voor het secretariaat en de keuken. ‘Ging ik op pad met enkele stekkertjes en snoertjes en een munttoestel, daar kon je een kwartje ingooien om naar buiten te bellen.’ De techniek heeft natuurlijk niet stilgestaan. Met de huidige pinautomaten zijn er meer werkkanalen nodig. Luink zorgde voor een eigen netwerk en schafte kortgeleden nieuwe wifi-zendertjes aan om meer klanten tegelijk te kunnen bedienen. Hij is 81 en voelt zich nog erg fit. Hij stond deze Rodermarkt gewoon nog boven op de ladder om het een en ander aan te leggen.


Luink werkte bijna 37 jaar voor de PTT en wilde eigenlijk 40 dienstjaren volmaken. ‘Maar de laatste jaren waren niet de mooiste. Ik werd uitgezonden naar Zwolle en moest daarna eigenlijk naar Rotterdam.’ Hij koos voor z’n gezondheid en kon met een regeling vervroegd uittreden. Hij vond zichzelf nog veel te jong om thuis te zitten en is dan ook gelukkig dat hij z’n ei kwijt kon in al zijn vrijwilligerswerk.


Maar vond hij ook z’n vertier in het schaatsen. Jarenlang was hij bij de winterdag twee keer in de week te vinden op de ijsbaan. ‘Ik heb het eigenlijk opgezegd, maar heb daar nu alweer een beetje spijt van’, vertelt Luink, ‘maar volgens m’n dochter geneest een breuk van de heup op mijn leeftijd minder snel.’ Naast schaatsen leerde Luink ook nog skiën, hij was toen al bijna 60. Maar ook de latten deed hij kortgeleden van de hand. ‘Wat kon hij genieten van dit wintergebeuren’, zijn de woorden van zijn vrouw Hennie, die maar wat trots is op wat haar echtgenoot allemaal nog wel doet. Terwijl Luink denkt dat hij z’n vrouw ontmoet heeft op Rodermarkt, verbetert Hennie hem snel. ‘Nee hoor, dat was al eerder, op de trouwdag van Beatrix in maart 1966.’ Waar ze het wel over eens zijn is de duur van hun huwelijk, inmiddels 52 jaar. ‘Ik tilde Hennie over de drempel van onze huidige woning aan de Boskamp.’ De Boskamp, ze wonnen dit jaar de originaliteitsprijs voor de versiering.


Luink vindt dat hij al een heel leven achter de rug heeft en kan steeds meer genieten van de kleine dingen in het leven. ‘Dat we beiden nog gezond en mobiel zijn, daar word ik gelukkig van. Evenals natuurlijk van de kinderen en kleinkinderen.’ Hij staat met beide benen op de grond en denkt goed na voor hij een beslissing neemt. ‘Dat doe ik ook met de techniek. Ik experimenteer thuis en dan pak ik de boel onder de arm, ga er mee naar het jaarbeursterrein en sluit de boel aan.’ Dat Hennie tijdens het experimenteren thuis dan even zonder tv of telefoon zit, dat neemt ze op de koop maar toe.

UIT DE KRANT