Dag 1 Avondvierdaagse Roden: bloedheet maar vanouds gezellig

RODEN - De kop is er weer af: de tiende en dus jubileumeditie van de Avondvierdaagse Roden is van start! Gisteren begon het met een snikhete etappe door het Mensingebos. In verband met de warmte werd de route van 10 kilometer afgelast en konden ook andere routes ingekort worden. De avond verliep zoals gewend gezellig en zonder incidenten. Ook hoofdredactrice Maria liep weer mee en schrijft elke dag over alle avondvierdaagse perikelen.

‘Echt waar, donderdag gaat dit allemaal veel makkelijker en beter’, laat ik manlief weten als we met de moed der wanhoop proberen al tegen half vijf achter de warme hap te schuiven. En tja, waarom ik eigenlijk om 16.00 uur al achter de pannen ben gaan staan, is me een raadsel, want met temperaturen boven de 30 graden is er natuurlijk niemand die zin in warm eten heeft. Manlief die dapper besloot dat de zon schijnt en we dus buiten eten, trekt ook na drie minuten dit besluit al in twijfel. Ja, het is echt heet. En dan móeten we nog lopen.

Even terug: dit jaar viert de Avondvierdaagse haar tiende verjaardag. Het is begin van 2026 als wij op onze redactie overspoeld worden en Anita van Hulst en Martijn Knook - van de organisatie van de Avondvierdaagse Roden - ons vragen of wij het startschot willen verrichten. ‘Túúrlijk’, roep ik direct, ‘dat vinden onze dames geweldig’. Bovendien: niet alleen de Avondvierdaagse is jarig, ook De Krant viert haar 25-jarig jubileum. Daarnaast loop ik voor de 5e keer mee en nog leuker: zijn wij van de Krant al voor de 10e keer hoofdsponsor. Dus natuurlijk drukken wij op die toeter.

En daar staan we dan gisteravond. Zweet overal, want ja, wie moest er nog even van Lieveren naar Roden fietsen en was daarbij iets te laat van huis gegaan? Terwijl voorzitter Martijn begint met een inleiding, neemt het rumoer in de hal op geen enkele manier af. ‘Niemand hoort een woord van wat ik ga zeggen’, bedenk ik me, al blijkt anders, want als Martijn de vrijwilligers roemt, doet iedereen mee aan het applaus. In die verkiezingstijd moest ik ook ons verkiezingsdebat met een toespraakje aftrappen en toen hing men aan mijn lippen, dus wat was ik toen blij dat ik voorbereid was. Ook dit keer heb ik wat woorden op papier gezet - daar ben ik toch beter in dan uitspreken - maar in deze rumoerige hal blijft er weinig van over. Wat ik wilde aankaarten is het volgende: ik weet als geen ander hoe uitdagend het toch is om in weken waarin al die feest- en margedagen voorbijkomen, er zoveel sporttoernooien en andere verplichtingen zijn en de temperatuur dus ook nog eens oploopt, ook nog eens vier avonden om 18 uur al in die sporthal te staan en een uur met je kinderen te lopen. Maar toch doen we het allemaal, want het is jeugdsentiment. Máár dat is eigenlijk niet voor iedereen, want echt tientallen jaren was er geen Avondvierdaagse in Roden. Echt tientallen jaren zonder zo’n stoet wandelaars door de straten, zonder feestelijke afsluiting op de vrijdag, zonder stempelen. Dus wat mogen we blij zijn dat er tien jaar geleden een clubje opstond om dit weer op te zetten. Jarenlang was het onderwerp van gesprek bij ons op de redactie: hoe krijgen we die Avondvierdaagse weer terug? Wat zijn we blij dat we vanaf het begin als hoofsponsor konden aanhaken. En de laatste vijf jaar ook al wandelaar. Die tien jaar terug overigens had ik net twee baby’s op de wereld gezet. Een prestatie van een ander formaat.

Die twee baby’s van toen gaven dus gisteren samen met hun grote zus - die we heel wijselijk de toeter in handen hadden gegeven - het startschot. Ondanks een schoolkamp van de donderdag op vrijdag lopen ze trouw mee dit jaar. Ook deze puber wilde toch per se weer meelopen. Manlief die normaal gesproken als achterwacht fungeert en eventuele afhakers zou moeten ophalen en anders moet zorgen dat wij eenmaal terug bediend worden, is er dit keer ook bij. Samen met onze redactie doet hij live verslag op onze socials. Hieronder een compilatie. Kijk op facebook of insta @dekrantnieuws voor alle videos!

Maar goed, na die toeter begon het pas echt. De bloedhitte trotseren in de stoet. Zoals gezegd: er waren allerlei opties om wat in te korten, maar daar doen wij natuurlijk niet aan. We zetten in richting het Mensingebos en in de schaduw is het allemaal prima te doen. Uiteraard is er snoep, we hebben genoeg water en goede zin. In het bos zijn er trouwens muggen, en dan ook echt veel. Als doorgewinterde Avondvierdaagse loper - en vaste hondenuitlater thuis - weet ik dat al en stink ik erover, desondanks zijn de handen die ik keurig gewassen heb thuis, flink de sjaak. We horen er meer mensen over, dus in Roden zal de antimuggenbeet vandaag flink over de toonbank gaan.

De etappe zelf verloopt zonder problemen. We stempelen bij de hei en het is weer vanouds gezellig. Ons tempo is een stukje trager dan anders, dus het is zeker half 8 als wij de sporthal weer in het vizier krijgen. Maar klagen hoeven we echt niet. De moeders blikken nog even terug op die eerste editie, terwijl de dames oneindig tikkertje blijven doen. Manlief en redactie treffen we ergens bij VV Roden en later bij de inkomst. ‘Gehaald’, zeg ik tevreden voor camera en zonder noemenswaardige problemen. Of ja, die blaar van oudste dochterlief die eigenwijs op de hippe Nikes mee ging en deze weigerde te strikken. Gelukkig was haar moeder zo slim niet één maar twee blarenpleisters in de tas te gooien, want de eerste plakte ze zo onbeholpen op dat we die binnen vijf minuten al kwijt waren. 

Vandaag op het boodschappenlijstje dus blarenpleisters, snoep en een nieuwe lading anti mug. Op naar dag 2!