Marcel Pascal thuis bij Leekster Voetbalgala én Tanzania
‘Voetballen in een gebouw vinden ze al bijzonder’
Marcel Pascal is een vertrouwd gezicht bij het Leekster Voetbalgala. De Hoogkerker (maar opgegroeid in Leek) is de vaste verzorger van het toernooi Pascal is net terug van Tanzania, waar hij ook een bekende is.
Pascal is actief voor de Stichting KET, die vanuit de Protestantse Gemeente Leek activiteiten ontwikkelt in Afrika. ‘Ik ken de voorzitter en grondlegger van de stichting, Bert Boekhold, wiens zoon getrouwd is met een Tanzaniaanse. In 2011 ben ik door mijn toenmalige werkgever betrokken geraakt bij het schoolproject voor weeskinderen. Het heeft mij nooit meer losgelaten. Het is mijn tweede huis geworden. Ik heb er vrienden leren kennen. Inmiddels herkennen ze me zelfs al op het vliegveld. Zolang mijn gezondheid het toelaat ga ik er elk jaar naar toe.’ Tanzania, een geheel ander land, andere cultuur. Pascal kan er uren over praten. ‘De natuur en cultuur zijn er fantastisch. Naast het meehelpen en opbouwen van de school plak ik er ook vaak een safari aan vast. Het gebied van het schoolproject ligt midden in de rimboe. We slapen daar met een groepje op het schoolterrein. Er is interactie met de plaatselijke docenten. Als je beelden laat zien van ons land zeggen ze dat ze ook wel een keer naar Nederland willen. Maar dan leg ik ze uit wat het allemaal kost.’
Voetbal in Tanzania
Sportliefhebber Pascal heeft in Oost-Afrika het voetbal ook ervaren. ‘Het schooltje heeft een eigen elftal. Ze spelen op een veld waar wij de enkels op zouden breken. Er worden wedstrijden gespeeld tegen andere scholen. Het publiek is fanatieker dan de voetballers. Het is 90 minuten een en al passie.’ Pascal heeft ook beelden laten zien van het Leekster Voetbalgala. ‘Dan staan ze te kijken. Wat gebeurt hier, hoor je dan. Voor hen is het alleen al bijzonder dat er in een gebouw wordt gevoetbald. Zaalvoetbal kennen ze niet. Alles gebeurt in Tanzania buiten. Ik heb ook nog nooit een school gezien met een sportleslokaal.’ De verzorger hoeft nooit in actie te komen. ‘Er gebeuren weinig incidenten. Het gaat de Tanzanianen puur om het voetbal, niet om elkaar het ziekenhuis in te schoppen.’
Meer dan twintig jaar betrokken
Marcel is inmiddels weer thuis. Het Gala komt eraan. Hij is inmiddels meer dan twintig jaar betrokken bij het zaaltoernooi. Pascal heeft zelf ook gevoetbald. ‘Ik heb tot mijn vijftiende gespeeld bij VEV’67. Maar omdat ik destijds vier sporten had, moest ik kiezen. Het werd volleybal en een vechtsport. Ik trainde vijf keer in de week in Sportcentrum Leek, destijds nog onder bezielende leiding van Henk Assies. In die tijd had je de verplichting om EHBO in het gebouw te hebben. Toen hebben ze mij gevraagd, omdat ik er toch al was.’ Dit ontwikkelde zich verder, toen hij Marja ontmoette die de Hoogkerker kende door Johan als trainer. ‘Ik werd gevraagd als vaste verzorger van het Gala. Ik ken veel mensen en ze kennen mij. Als ik op de tribune zat als verzorger van het toenmalige CSVH en dan zag ik iets op het veld, negen van de tien keer werd ik automatisch omgeroepen omdat de verzorger van een club met iets anders bezig was. Als ik een speler of speelster op het veld zie liggen loop ik alvast heen.’
Marcel is al dertig sportverzorger cq masseur. Hij was niet alleen actief voor CSVH en VEV’67, maar ook een tijdje voor Marum. En Winsum. ‘Maar bij Winsum was het moeilijk samenwerken. Ik wil het wel leuk houden.’ Vervolgens kwam LTC uit Assen in beeld. ‘Mijn zoon was daar trainer van het tweede elftal. De verzorger ging weg en ik ken de voorzitter. Ik ben nog steeds betrokken bij LTC.’ Sportmasseur is zijn grote hobby. In het dagelijks werkt is hij manager binnen het COA. ‘Ik heb te maken met minderjarige asielzoekers die overlast veroorzaken. Wij moeten het aansturen en oplossen. Je bent als het ware crisismanager.’
Terug naar blessureafdeling. Mannen die in een onderling duel een tikkie krijgen, blijven vaak kermend van de pijn op de grond liggen. ‘Dat komt uit de tv-wereld. Hoe harder ze brullen hoe minder er aan de hand is. Je kent onderhand je pappenheimers. Vrouwen gaan niet om elk wissewasje liggen.’ Marcel kijkt uit naar het toernooi. ‘Het mooiste aan het Gala vind ik dat het soms niet alleen om voetbal draait, maar dat het een reünie is. Soms zie je mensen maar een paar keer in het jaar.’ Marcel zal weer van alles genieten. En als de nood aan de man komt sprint hij het veld in. Het past helemaal bij de zeer sociale Pascal die mensen in alle opzichten wil helpen. Of het nu gaat om een blessure of arme mensen in Afrika.