Ontwerpers op bezoek bij elkaars wagens
Er wordt druk gewerkt in de tent van corsowijk Hooiweg-Schelfhorst aan het ontwerp van Emily Huisman. Het frame waarop de dahlia’s straks worden bevestigd wordt in elkaar gelast. Aan grote tafels worden kroonkurken aan lange draden geregen. Zes andere ontwerpers kijken samen met Emily naar hoe de wagen vorm krijgt. Huisman legt bepaalde details van haar wagen uit aan haar collega-ontwerpers.
Het is de eerste keer dat de ontwerpers op deze manier samen op pad gaan en kijken hoe de verschillende wagens worden opgebouwd. Marcel Elzerman, ontwerper van ‘Ijsjesdroom’, legt uit dat het idee ontstond na het speeddaten in maart. De wijken kunnen daarbij langs bij de ontwerpers om alvast te overleggen hoe de wagen er uit gaat zien. “We stonden achteraf met een borrel na te praten, toen werd dit idee op gegooid. Het bevalt ontzettend goed, het is zeker iets dat we volgend jaar opnieuw willen doen.”
Het thema van Emily’s ontwerp is ‘ecoline’, het soort verf waar kinderen graag mee kliederen. De ontwerpster schreef zelf over haar ontwerp: “Het ontwerp bestaat uit verschillende ecolinevlekken die schots en scheef gepositioneerd zijn op de wagen. Sommige groot, andere klein, gekromd, uiteenlopen, maar vooral kleurrijk en imposant!”
Imposant is het zeker, het skelet van de wagen torent boven de medewerkers van de wijk uit. Aan een tentwand heeft Emily verschillende bouwtekeningen opgehangen, een maquette vertaalt de lijnen op het papier naar een fysiek voorwerp. Aandachtig luisteren de zes andere ontwerpers terwijl Huisman verschillende details van de wagen aanwijst. “Hier komen doorkijkjes, waardoor je verschillende elementen achter elkaar ziet,” legt ze uit. Momenteel is de wagen nog een kaal skelet van staal en hout.
Met een beetje fantasie, geholpen door de bouwtekeningen, wordt duidelijk hoe de definitieve versie er uit komt te zien. “Naast de dahlia’s gebruiken we verschillende materialen, om de eigenschappen van ecoline weer te geven. Elke vlek is een lijnenspel, waarin heel veel gebeurt. Wanneer ecoline opdroogt zitten er verschillende kleurtonen in, de rand is altijd wat donkerder. Dat effect willen we ook in de wagen laten zien,” vervolgt Emily haar uitleg.
De ontwerpers leveren het oorspronkelijke idee aan, maar blijven daarna ook betrokken bij de uitvoering. Samen met de wijk kijken ze hoe de visie van de ontwerper in de praktijk gebracht kan worden. Het is onvermijdelijk dat er concessies worden gedaan, niet alles dat de ontwerper voor ogen heeft zal in de wagen terugkomen. “Ik heb zelf veel dingen losgelaten, maar er zijn sommige dingen waarvoor ik me wel hard maak dat ze moeten blijven. Uiteindelijk is de vraag: hoe los je het samen op, zodat je de mooist mogelijke wagen krijgt,” zegt Marcel Elzerman. Verschillende van zijn collega’s knikken instemmend.
Het idee van de rondgang langs alle wagens is dat de ontwerpers van elkaar kunnen leren.
Patrick Wekema, ontwerper van ‘Knutseldefrutsel’, vertelt: “Het idee is dat we aan elkaar laten zien waar we staan. Als ontwerper werk je in principe solo, we kwamen nooit bij elkaar kijken.” Emily vult aan: “Je zag de andere wagens pas als ze op de weg reden.”
Elke ontwerper hoopt natuurlijk dat zijn of haar ontwerp er met de eerste prijs vandoor gaat. Dat wil niet zeggen dat ze elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Wekema zegt daarover: “Iedereen hoopt dat elke wagen mooi wordt. Ik zie het niet als een competitie.” Er is een groter probleem waar iedereen die het corso in het hart heeft gesloten zich zorgen over maakt. Het aantal wijken neemt namelijk gestaag af. “Iedereen werkt zo veel mogelijk samen, met z’n allen proberen we het corso staande te houden,” licht Emily Huisman de situatie toe.
De wagen die vorm krijgt in de tent is het eerste ontwerp van de 19-jarige Emily. Ze komt uit een echte corsofamilie, haar broer Chris ontwerpt ook wagens. Emily staat aan het begin van haar loopbaan als ontwerper, Binie Bos heeft dit jaar haar laatste ontwerp ingeleverd. “Creativiteit stopt nooit, maar op een gegeven moment moet je een stap opzij doen. Dan ontstaat er ruimte voor nieuwe mensen,” legt Bos haar beslissing uit.
Ze gaat verder: “Ik heb het meer dan 33 jaar gedaan. Dit jaar heb ik slechts één ontwerp aangeleverd, in plaats van twee. Daardoor ontstaat al ruimte, ik ben heel blij dat Emily er bij is gekomen. Haar enthousiasme en bevlogenheid zijn prachtig om te zien, ik herken het ook van mezelf, toen ik begon met ontwerpen.”
Dat Bos stopt met wagens ontwerpen wil niet zeggen dat ze het corso helemaal de rug toe keert. “Mijn hart blijft altijd bij het corso. Ik kan altijd nog medewerker worden bij een wijk. Daarnaast is mijn eerste boek onlangs gepubliceerd en ik wil graag doorgaan met schrijven. Ik ben betrokken bij de historische vereniging Ol Eel en wil graag tijd doorbrengen met mijn familie. Ik heb nog meer dan genoeg te doen. Natuurlijk ga ik het wel missen om een van mijn ontwerpen tot leven te zien komen, maar er zijn bij het corso genoeg andere dingen om van te genieten.”
Wanneer de rondleiding van Emily langs de wagen erop zit is de schemer buiten de tent gevallen. De ontwerpers hebben nog een aantal opbouwplaatsen om te bezoeken, ze verdelen zich over hun auto’s en rijden de avond in.
