In Memoriam: Fred Cazemier, penningmeester stichting Bloemencorso Eelde
Het bloemencorso had een speciale plek in het leven van Fred Cazemier. Jarenlang zorgde hij als penningmeester dat de boekhouding klopte. Hij zette zich ook op allerlei andere manieren in voor het corso. Zijn vrouw Wilmien en dochter Karolien blikken samen terug op het leven van Fred.
“Fred werd geboren in Groningen, samen zijn we in 1971 in Eelde komen wonen,” vertelt Wilmien. Ze zit in de fraaie achtertuin van haar huis in Eelde. De bordercollie van Karolien is op bezoek en snuffelt over het terras. Wilmien vertelt verder: “In 1974 was Fred een van de oprichters van de wijk Dievelings, waar we toen woonden. Daarvan is hij ook vijf of zes jaar voorzitter geweest, tot we verhuisden naar een andere wijk van Eelde. De corsowijk heeft tot 1997 bestaan, een hele tijd dus.”
Wilmien is zelf ook altijd betrokken geweest bij het corso. “Ik help met de muntjesverkoop, begeleid de jury toen zij langs de wagens lopen en doe allerlei andere hand-en-spandiensten.” Naast zijn werk als penningmeester had Fred nog meer petten op binnen het corso. “Op zondag staan de wagens opgesteld, mensen kunnen een kaartje kopen om ze te bekijken. Hij heeft bijna altijd de verkoop en controle van die kaartjes gedaan, voordat hij penningmeester werd. Als mensen een hele goede smoes hadden, liet hij ze gratis naar binnen, zo was Fred ook,” herinnert Wilmien zich.
In 2016 trad Fred weer toe tot het corsobestuur, in 2017 nam hij de rol van penningmeester op zich. Een taak die goed bij hem paste. Hij was een nauwkeurige man, die graag alles goed geregeld had en geloofde in een strakke planning. “Hij is lang en intensief bezig geweest om precies uit te vogelen hoe het bloemencorso er financieel voor stond. Daarnaast regelde hij allerlei subsidies.” vertelt zijn weduwe. “Hij deed dat met grote nauwkeurigheid en heel transparant, het bestuur kon altijd meekijken. Na zijn overlijden kregen we daar nog een compliment over. De administratie was zo goed geordend dat de nieuwe penningmeester het zo kan overnemen.”
In zijn werkend leven was Fred gedreven, hij schopte het tot directeur bij de IT-afdeling van Aegon. Als hij niet aan het werk was, dan was hij bezig met studeren. Door de week was er daardoor niet altijd even veel tijd voor zijn gezin. Wilmien: “Hij groeide op in een niet erg rijke omgeving. Hij heeft altijd hard gewerkt om zijn kinderen meer financiële ruimte te geven dan hij zelf heeft gehad. Dat is gelukt.” Vakanties waren bij uitstek de gelegenheid voor Fred om tijd door te brengen met zijn gezin. Met de caravan trokken ze naar campings in eigen land of Duitsland.
Toen de kinderen eenmaal het nest hadden verlaten, ging het echtpaar samen regelmatig naar Frankrijk. Hun favoriete plek lag verder weg, elk jaar werd een reis naar de Cariben georganiseerd. Bonaire vonden ze het mooist. In 2023 is het gelukt om met het hele gezin, inclusief kleinkinderen, een reis naar dit geliefde eiland te maken. “Hij was ontzettend blij dat het gelukt is om die reis met z’n allen te maken,” herinnert dochter Karolien zich. “Er is een foto van hoe we allemaal op het vliegveld van Bonaire staan, net voordat we terugvliegen. Die foto is nog gebruikt bij zijn uitvaart.”
Karolien heeft de passie voor het corso van haar ouders meegekregen. “Ik vond het altijd fantastisch. Zeker de laatste nacht, dan was het een race tegen de klok om de wagen af te krijgen. Tot ‘s ochtends vroeg waren we bezig met dahlia’s prikken, met een stuiver op je duim geplakt. Je voelde dan echt de saamhorigheid en het wijkgevoel,” vertelt ze.
Het bloemencorso speelde een prominente rol bij de uitvaart van Fred. Elke gast op de uitvaart kon bijvoorbeeld een dahlia prikken op bord. Ook bij de borrel na de begrafenis kwam de het corso terug. De aanwezigen kregen muntjes, waarmee ze hun drankjes konden halen. Burgemeester van Tynaarlo, Marcel Thijsen, gaf een toespraak op de uitvaart. “Hij gaf een fantastische speech,” zegt Wilmien. Fred werd ook postuum uitgeroepen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. “Het is doodzonde dat hij het net niet heeft meegemaakt. De burgemeester heeft nog zijn best gedaan om de ridderorde zo snel mogelijk te regelen, het kwam net te laat. Toen heeft de burgemeester zich hard gemaakt dat hij postuum kon worden gegeven. Dat gebeurt normaal gesproken niet.”
De moeder en dochter hebben talloze verhalen over Fred en het corso. Zoals hoe hij bij afloop van het corso altijd een zak oliebollen overhandigde aan de wagens die terug reden naar de opbouwplek. De bestuurder van de tractor kreeg steevast een hand, daarmee bedankte Fred eigenlijk gelijk de hele wijk met die ene handdruk. Of hoe hij met de burgemeester en wethouders langs de wagens ging, maar daarbij altijd oog had voor de vrijwilligers. Hij maakte met iedereen een praatje, kende iedereen.
Wilmien en Karolien kijken beide met gemengde gevoelens uit naar het komende corso. “Als ik vrij ben van werk dan zorg ik dat ik erbij ben,” zegt Karolien. Haar moeder vult aan: “Dit jaar wordt het een corso met een dubbel gevoel.”
