SAMEN
Je hebt van die stellen, die gedijen het best met zijn tweeën. Die functioneren als een yin-yang en halen altijd het beste in elkaar naar boven. Die vinden elkaar in een bijzonder project of werken het liefst met elkaar.
Harro & Anouk
‘De één zegt wat de ander net denkt’
De avonden die ze samen werkten in hun eigen horecagelegenheden worden herinnerd als ‘super leuk’, maar tegenwoordig werken Harro en Anouk ook zonder de ander om zich heen. ‘Jij vindt dat lastig, maar ik vind ergens die vrijheid ook wel fijn’, vertelt Harro. Het duurt maar even of hij vangt de blik van zijn echtgenote. ‘Samen is leuker’, vindt zij. ‘Ik heb allemaal fantastische ideeën geopperd, maar voor Harro hoeft het niet zo.’
Dit duo nam in 1999 in Visvliet een horeca-etablissement over en stapte zo samen in het diepe. Zij was nog maar 25 jaar jong en de relatie was nog pril. Hij nam een bak ervaring, een nuchtere houding en een zoontje mee. ‘Jong en naiëf’, zegt hij nu. ‘Het had ook heel erg fout kunnen gaan’, beaamt zij lachend. ‘Het was vies, de kerstversiering hing nog aan het plafond en de vermicelli zat bij wijze van spreken nog in de pan, maar wij voelden ons de koning te rijk.’ Ze kenden elkaar uit de keuken, waar hij als chef haar als leerling kok inwerkte. De vonk sloeg jaren later echt over en Visvliet volgde al snel als vuurdoop: ‘we kregen een relatie, we begonnen de zaak en gingen daar samenwonen.’
Samenwerken ging moeiteloos, ook later toen ze in Roden de kans kregen de paardenstallen van Havezate Mensinge om te bouwen als restaurant-brasserie, woonplek en jaren later als Diner & Bed. ‘Harro bleef in de keuken, ik deed de bediening. Hij had contact met de leveranciers, ik meer met de gasten. We hadden ieder onze eigen werkzaamheden. Het ging heel natuurlijk en was alleen maar leuk’, aldus Anouk. In 2018 verkochten ze de Cuisinerie en hield het samenwerken opeens op. Wrijving op de werkvloer kennen ze niet: ‘Als je zolang samenwerkt, hoef je niet meer te communiceren. Je voelt elkaar zo goed aan’, vertelt Harro. ‘De één zegt wat de ander net denkt’, vult Anouk hem aan. Hij rijdt nu op de bus, zij werkt drie dagen bij Drents Museum De Buitenplaats. Die andere vier dagen werken ze geregeld nog samen, want ze zijn nog in te huren voor High Tea's, tapas & intiem dineren bij de gasten thuis. ‘Dan gaat het weer vanzelf. Gaan we samen boodschappen doen, staan we allebei met die komkommer of kaarsen bij de kassa.’
Tim & Anne
‘Dit is ons alles’
Het mag toch wel de ultieme relatietest genoemd worden: acht weken lange dagen samen klussen met elke week een nieuwe oplevering. En dit alles met een camera op je neus ver weg van huis & haard, en de kinderen. Tim en Anne deden mee aan Het Blok 2024 en kwamen er zonder kleerscheuren uit. ‘Extreem? Dat vinden wij niet. Ik heb over alles getwijfeld, maar niet over onze samenwerking’, zegt Tim met een blik op de vrouw naast hem.
Dit creatieve koppel leert elkaar na de studententijd kennen als zij een beurs organiseert waar hij voor gevraagd wordt. Dan blijkt dat ze beiden hetzelfde traject van 4 jaar Cibap in Zwolle gevolgd door 4 jaar Minerva in Groningen hebben doorlopen, zonder elkaar te hebben opgemerkt. Nog altijd is het geen liefde op het eerste gezicht. ‘Wat de klik was? Nou er was juist geen klik’, lacht Anne. ‘Ik was gewend mijn zin te krijgen en dan loopt daar opeens zo’n ‘jongetje’ die nee zegt, dat viel op.’
Inmiddels vullen ze elkaar moeiteloos aan. ‘We zijn beiden creatief en weten beiden heel goed wat we willen. Ik ben iemand die heel goed kan uitvoeren, wat Anne allemaal juist bedenkt’, vertelt Tim. ‘Ja, we zijn allebei creatief in hetzelfde vakgebied. Voor je het weet kom je tot een mooi resultaat’, aldus Anne. Samen ondernemen vinden ze fijn, al werken ze momenteel vooral gescheiden aan projecten. Hij in zijn meubelwerkplaats, zij in haar creatieve broedplaats in Assen. Waarbij zij hem ook geregeld weer weet te vinden: ‘ik hoef hem maar te bellen en dan maakt hij weer wat voor me.’
De rust is wel even fijn na het geweld van Het Blok. ‘Het was wel een mooie test: zouden we dit kunnen? Ik zag een spotje voorbij gekomen, heb ons aangemeld en zei daarna pas tegen Tim: oh ja, ik heb ons ook opgegeven voor Het Blok.’ ‘Maar’, vult hij aan, ‘we hebben altijd gezegd dat als het programma weer op de buis zou komen, dat we mee zouden doen. Lastig was het zeker niet’, vond hij. ‘Het enige lastige was de kinderen’, vult zij aan. Lachend: ‘we hadden voor de zekerheid wel een codewoord afgesproken voor als het wel uit de hand zou lopen.’
Winnaars werden ze niet, toch rolde er iets moois uit Het Blok. Een paar weken geleden gaven ze elkaar het jawoord. ‘Ik wilde ook graag part of the team zijn’, aldus Anne. ‘Na Het Blok merkten we: wij zijn echt matties. Dit ons alles.’
Frank & Aniek
‘Lekker samen ons ding doen’
In hun vriendenkring staan ze bekend als ‘dat hardloopkoppel’ en als ze een weekendje weg gaan, zijn die hardloopspullen het eerste wat ze inpakken. Mochten er kids komen dan ‘moet er zodra het kan lopen een startnummer op’, lachen Frank en Aniek. Ze lopen dan ook beide drie à vier keer per week hard en doen aan menig wedstrijd mee. Het hardlopen verbindt dit sportieve koppel en ze motiveren elkaar om het beste uit zichzelf te halen. ‘Ik weet nog hoe jij die laatste vijf kilometer alleen maar riep: ik kan niet harder, ik kan niet harder! En ik maar telkens: het kan wel, kom op!’ lacht Frank.
Het is duidelijk: Frank is het meest fanatieke van dit koppel. Het was dan ook door hem dan Aniek begon met hardlopen. Ze leerden elkaar kennen bij de Groninger studenten tennisvereniging Veracket en waren beide dus al aardig sportief van aard. ‘Ik loop heel mijn leven al hard en ik heb haar meegesleept’, zegt Frank terwijl Aniek instemmend knikt. Het competitieve wuift hij weg: ‘ik ga vooral een strijd aan met mezelf.’ ‘Nou’, lacht Aniek, ‘jij hebt wel altijd de drive dat je ook een zo snel mogelijke tijd wil neerzetten. Ik kan ook nog wel eens aan een wedstrijd beginnen en denken dat het ook wel prima is om op 80% van mijn kunnen mee te doen.’Het samen lopen verbindt deze twee sportievelingen. ‘Het is een groot voordeel dat we dit allebei doen. Je begrijpt elkaars enthousiasme en als één van ons een mindere wedstrijd loopt en daar van baalt, dan snap je dat ook’, vindt Frank. Hoewel ze niet alle wedstrijden samen lopen, beleven ze wel alles samen. ‘Ik ga wel altijd mee’, vertelt Aniek. ‘Volgend jaar gaat Frank de marathon van Rotterdam doen en dan ga ik aanmoedigen en dat vind ik ook wel heel erg leuk.’ ‘We maken er dan ook een sport van elkaar zoveel mogelijk te zien onderweg’, lacht Frank. Samen de wedstrijddag afsluiten met een patatje hoort er altijd bij.Momenteel trainen ze voor de marathon in Malaga. Deze gaan ze op 15 december lopen. De teller van dit jaar staat al op een wedstrijd of 15 en ze hebben ook al de marathon van Rotterdam achter de kiezen. ‘Hierna vind ik het wel even goed’, denkt Aniek. ‘Qua prestatiegedreven wedstrijden is het misschien dan ook wel even klaar’, verwacht ook Frank. ‘Gewoon lekker samen ons ding blijven doen, dat is het belangrijkste doel.’
