Astrid Westra-Wagena
RODEN - Ze woont samen met haar gezin op een prachtig plekje in Roden en geniet daar, naar eigen zeggen, dan ook nog dagelijks van. Het zonnetje schijnt volop in de achtertuin, waar twee heerlijke stoelen wachten tot de eigenaar er plaats in neemt. 'Ze waren eigenlijk bedoeld om mee te nemen op vakantie, maar kunnen hier ook nog even prima dienst doen', lacht Noordenvelder Astrid Westra-Wagena. Veel mensen zullen haar waarschijnlijk herkennen als de fractievoorzitter van CDA, Noordenveld, maar wie is ze nog meer?
Ze is geboren en getogen in Roden. 'Nou ja', zegt ze iets vertwijfeld. 'Ik ben eigenlijk geboren in Groningen, in Huize Tavenier. Net als vele anderen uit deze omgeving, in die tijd. We kwamen er op den duur zelfs achter dat mijn man en ik als baby's op dezelfde kamer hebben gelegen daar', en daar moet ze nog wel even om lachen. Ze brengt haar jeugd door aan de Hofstedenlaan en gaat naar basisschool De Hoeksteen. Ze krijgt het advies om na de basisschool naar het atheneum/gymnasium te gaan en brengt haar middelbare schooltijd door op het Willem Lodewijk Gymnasium. 'Ik ging daar naartoe met mijn buurmeisje, die ook mijn beste vriendin was toen. Het was de keus van mijn ouders dat ik daar naartoe ging, maar ik zeg nu achteraf vaak; Ik was veel liever in Leek naar school gegaan. Ik had daar wel vrienden hoor en ook in Roden kende ik wel mensen, maar je merkte toch dat wanneer je in Roden of Leek op school zat, je meer mensen kende. En dat vond ik toen wel een gemis.' Ze wist eigenlijk nooit echt wat ze wilde worden, maar een interesse voor politiek zat er al wel jong in. 'Ik riep als klein meisje al dat ik later burgemeester wilde worden! Waarom? Geen idee.'
Ze gaat na de middelbare school rechten studeren, maar stopt daar ook al weer snel mee. 'Het was gewoon niet wat ik ervan had verwacht.' Uiteindelijk kiest ze voor de opleiding Overheidscommunicatie. 'Ja, die opleiding had alles wat ik eigenlijk wel interessant vond. Politiek, rechten, maar ook de verschillende facetten van communicatie. Het was heel breed.' Het vinden van een baan, in deze sector, bleek uiteindelijk een uitdaging te worden en dus richt ze haar pijlen op een andere sector. Wat volgt is een opsomming van meerdere banen door de jaren heen, maar ook vooral een diversiteit aan werkzaamheden daarin. 'Als je jaren geleden tegen mij had gezegd dat ik iets met boekhouding zou gaan doen, dan had ik je voor gek verklaard', lacht ze en maakt een gebaar daarbij. 'Nu, al die jaren later, heb ik daar mijn draai wel in gevonden en ik vind het ook gewoon fijn dat ik dit vanuit huis kan doen.' Op dat moment komt de middelste dochter Marloes binnengelopen, die een rondje gaat hardlopen en spoedig daarna meldt ook jongste dochter Charlotte zich. Ze heeft net een presentatie gehouden op school, want ze zit in haar eindexamenklas. 'Vorig jaar zijn we met de kinderen en aanhang naar Bonaire geweest. En als je dan zo samen bent, oudste zoon Jeroen is inmiddels uit huis, dan besef je wel dat ze heel snel groot worden.' En er verschijnt een glimlach op haar gezicht die enkel en alleen van een trotse moeder kan zijn. Ze kent een rijk leven, zoals ze het zelf omschrijft. 'We vinden het leuk om dingen te doen met vrienden, maar ook met het gezin en met zijn tweeën.'
Haar interesse in de politiek bleef, al was het meer op de achtergrond, totdat ze Harm Holman ontmoette. 'We kennen elkaar van voetbalvereniging ONR en raakten tijdens de Rodermarkt met elkaar in gesprek over de politiek. Het wekte zijn interesse en niet veel later belde hij mij op of ik wellicht geïnteresseerd was in een plek binnen de politiek van Noordenveld. Zo ben ik uiteindelijk terechtgekomen in de steunfractie van 2018-2022 en daarna dus fractievoorzitter. Wat ik zo leuk vind aan de politiek? Je leert heel veel nieuwe mensen kennen en je blijft ook maar leren binnen de politiek. Ik heb daar eerst wel twee jaar over gedaan om echt te begrijpen wat het allemaal inhield hoor.' Ze was blij met de samenstelling van de gemeenteraad de afgelopen vier jaar en ook de contacten waren goed. 'En ik deed echt iets wat van mijzelf was. Dat is een drijfveer.' Bij de vraag waar ze over 10 jaar denkt te staan, kijkt ze peinzend uit het raam. 'Ik zou het echt niet weten, maar ik hoop wel dat Gerard en ik het dan iets rustiger aan kunnen doen.'