Gerda Kliphuis
RODEN – Na ruim 33 jaar werkzaam te zijn geweest in de huisartsenpraktijk in Roden neemt doktersassistente Gerda Kliphuis per 6 mei afscheid. Gerda, die haar carrière begon bij huisarts Klaas van der Meer aan de Statenlaan en inmiddels is meegegroeid met de huidige praktijk in Roden, gaat met pensioen. “Het voelt dubbel,” zegt ze. “Aan de ene kant krijg ik heel veel vrije tijd, maar ik ga het werk ook ontzettend missen.
Gerda werkt en woont al 39 jaar in Roden, waar zij destijds terechtkwam door haar man, die in de regio werkte. Ze is geboren in Groningen, maar bouwde haar leven grotendeels op in Roden. “Ik kwam uit Groningen, dus het voelde hier snel vertrouwd,” vertelt ze. In Roden was ze eerst vooral thuis voor de kinderen en vervulde ze de rol van huismoeder, tot ze naar school gingen.
Haar loopbaan in de zorg begon al vroeg. “Vijftig jaar geleden haalde ik mijn diploma doktersassistente. Ik was toen 17 jaar,” vertelt Gerda. In Groningen kon ze destijds niet direct aan de slag als doktersassistente vanwege een gebrek aan werkervaring en ook omdat ze te jong was. Ze begon daarom haar loopbaan bij het Huisartsenlaboratorium (nu Certe) en werkte later in de gehandicaptenzorg. “Maar liever wilde ik iets voor mezelf beginnen. Ik heb daar een opleiding voor gevolgd, maar uiteindelijk leken mij met name de financiële risico’s te groot”.
De stap naar de huisartsenpraktijk in Roden kwam min of meer toevallig tot stand. Gerda herinnert zich nog goed hoe ze destijds zelf een afspraak op het spreekuur wilde maken. “Ik kon ze niet bereiken, na lang bellen en later op de dag een afspraak, zat de wachtkamer bomvol, het kwam hectisch over,” zegt ze. Vervolgens sprak ze de huisarts aan: “Als je een assistente nodig hebt, mag je mij altijd bellen.” Ze gaf haar telefoonnummer door, maar had haar twijfels of dit goed kwam. Al snel volgde een officiële sollicitatiebrief naar de praktijk.
Toch ging het begin niet zonder twijfels. Tijdens een meeloopdag in de praktijk in Roden merkte ze dat het werk heel anders was dan eerst . “Dit wordt niks,” dacht ze destijds. “Mijn kennis was na 15 jaar weggezakt.” Het bleek echter een tijdelijk gevoel. Op een andere locatie, aan de Padkamp in Roden, kon ze tijdelijk invallen en haar kennis weer opfrissen. “Bovendien had Dr. Klaas van de Meer gelijk veel vertrouwen in mij”, dat was heel belangrijk, vertelt ze met een glimlach. Zo groeide ik langzaam in mijn rol.
In de jaren die volgden, groeide ze uit tot een vaste waarde binnen de praktijk. Ze werkte zowel aan de balie als in de backoffice maar doet tegenwoordig alleen nog het CVRM-spreekuur op dinsdag en woensdag. Het contact met patiënten is volgens haar altijd het mooiste onderdeel van het werk geweest. “De mensen zijn het leukste. Het contact is zo divers,” zegt ze. Vooral oudere patiënten hebben een speciale plek in haar hart. “Ze hebben bijna hun hele leven al ‘geleefd’. Ze zijn wijs en interessant.” Na meer dan 33 jaar kijkt ze met voldoening terug op haar carrière. “Als ik het opnieuw mocht doen, zou ik het zo weer doen,” zegt ze zonder aarzeling. Het afscheid zal niet zonder emoties verlopen. “Ik ga de collega’s en de mensen echt missen,” vertelt ze.
De praktijk zelf benadrukt haar langdurige betrokkenheid en ontwikkeling binnen de organisatie. Van de beginjaren bij Klaas van der Meer tot de huidige praktijkstructuur in Roden heeft Gerda volgens collega’s een belangrijke rol gespeeld in de continuïteit van de zorg. Haar praktische instelling en ervaring maakten haar tot een vertrouwd gezicht voor patiënten. Hoewel ze met pensioen gaat, betekent dit niet dat ze volledig uit beeld verdwijnt. Gerda blijft op kleine schaal betrokken bij de praktijk. “Een beetje blijven werken doe ik ook om iedereen nog even te zien,” zegt ze. ''Ik moet ook niet alleen maar thuis zitten; een paar uurtjes in de week vind ik gewoon nog heel leuk om te doen.''
Ook privé heeft ze plannen voor haar pensioen. “Er staan een paar leuke vakanties in de planning,” vertelt ze enthousiast. ''Een reisje naar Canada, maar ook nog even op vakantie met mijn man en vriendinnen.'' Toch blijft het afscheid van haar werkzame leven in de zorg een ingrijpende stap. De combinatie van loslaten en vooruitkijken maakt het pensioen voor haar een bijzondere overgangsfase. “Het is echt dubbel,” vat ze samen. “Maar ik ben dankbaar voor alles wat ik heb mogen doen.”