Greunteopslag Kop
Waor mèensen nou vaok naor de supermaarkt of greunteboer gaon, hadden wij nog een grote vreeskist staon veur greunte en vleis. In de zummer kòochten (of kregen) we bonen, wortels en robeten. Bonen en wortels gung even de kook derover en dan aofkoeld in puuties de kist in. Robeten wörden gaorkookt en dan in plakkies of grof raspt in puuties daon. Zo gung dat laoter in ’t jaor met alle soorten kool. Tegen de winter kwam der dan nog wat vleis in en dan zat de kist mooi vol.
Oonze aol lu deden dat nog aans. Toen kwam alle greunte oet eigen tuun. As ’t spul klaor was, wör een heul berre wortels in éénmaol rooid. Het loof kwam deraof, alle wortels gewassen in de kaor. Dan gungen we der met naor oonze greunteboer Rieks waor alles deur de schrapmesien gung. Weer thoes maokten de vrouwlu de wortels in weckflessen. Rekkers derop, deksels derop, klemmen derop, en dan kwamen ze in een grote aoker. Zo wörden ze an de kook braacht. As ze aofkoeld waren, mus nog even naokeken worden of de deksels good vaast zaten en dan kwamen de flessen in de kelder op de plaank. Zo gung dat met alle greunte tot de tuun leeg was.
Laoter kregen zo ok een grote kist en toen was ’t daon met de weckflessen.
Ik heb veural mooie herinnerings an de daogen dat de robeten an de beurt waren. Daor schreef ik een toer leden het volgende verhaoltie over.
Robeten oogst
Vaoder en dochter zit saomen aachter 't hoes op de staopel boomstammen van de klompenmaokerij met 'n beiden stiekem te gniffeln. Ze bint 'partners in crime', zoas de Engelsen dat zo mooi kunt zeggen. Zunder dat ze der een woord over wisseld hebt, is de 'crime' toch biezunder good slaogd. Ze bint heul tevreden met het resultaot.
Eerder op de dag hef de opa van 't gezin het heule berre met robeten rooid, waorna moder veer pannen vol kookt hef. Toen ze wat aofkoeld waren, hef ze ze schoonmaokt en op een paor vergeten zet om wieder kaold te laoten worden. Overal kwam een schone theedook overhèen veur ze thee gung drinken. Daarnao kun ze ze nog wel in de bakkies doon. Toen het heule gezin gezellig saomen an de thee zat en der drok praot wör, knipoogde vaoder naor zien dochter. Ze begreep hom zunder woorden en leup de kaomer oet. In de keuken pakte ze een koemegie en vulde dat met de kleinste robeeties van 't aanrecht en gung der met naor boeten. Veurzichtig keek ze om 't hookie van 't kaomerraom um vaoder te seinen. Die zat der al op te waachten en het duurde maor even veur e ok naor boeten kwam.
En zo zit ze beiden, met het koemegie tussen heur in, lekker te eten van de opbrengst. De beeties bint zomaor op. Ze wordt niet betrapt en het koemegie steit schoon in de kaast veurdat moder de keuken weer in komp.
De rest van de middag geit elk zien eigen gang, vaoder weer an 't waark, opa haarkt de tuun wat an, moder maokt de robeten wieder klaor en dochterleef is naor heur kaomer om hoeswaark te maoken.
Om zes uur zit ze weer met mekaor an de maoltied. "Waren de beeties lekker vanmiddag?" vrag moder an vaoder as hij heur de hagelslag angef. Hij wil eerst nog gien woord hebben tot e zien eigen vingers zöt. Die bint nog heulemaol rood! Dan begunt e wat schaopaachtig te lachen. "Ja, hartstikke lekker!" Intied zit zien dochter met heur ene haand onder de taofel en is wat haampelig een stoetie an 't smeren met de aandere haand. "En jij kunt die rooie haand van joe ok wel gewoon gebruken heur!", zèeg moder met een lach, "ik ken jullie langer as vandaog! Het is ja alle jaoren hetzölfde! As 't allén an joe zul liggen, kregen we nooit robeten in de bakkies!"
Henderkien