Ger Kuijlenburg neemt afscheid, maar blijft inspireren
NIEUW-RODEN – Bijna 24 jaar geleden begon Ger Kuijlenburg met het geven van schilderlessen bij de TSR aan een groep enthousiaste amateurs. Hun ambitie was even eenvoudig als veelzeggend: ze wilden leren aquarelleren en, zoals ze zelf zeiden, misschien wel “beroemd worden”. Op vrijdag 1 mei jongstleden namen de overgebleven leden van deze eerste groep, samen met andere leerlingen en het bestuur van de TSR, met weemoed afscheid van deze markante kunstenaar en docent. Zijn gezondheid laat het hem helaas niet langer toe zich volledig te wijden aan het lesgeven, maar er rest nog tijd voor de kunst.
Ger woont inmiddels al 26 jaar in Nieuw-Roden. Hij werd geboren en groeide op in oud-west in Amsterdam. Daar werkte hij in het toenmalige Historisch Museum Amsterdam als hoofd van het grafisch atelier. “Ik deed alles zelf, en dat vond ik juist prettig,” vertelt hij. Ik ben begonnen met zeefdrukken voor de vaste opstelling van het museum en daarna kwamen nog vele wisselende tentoonstellingen. Het werken in die zelfstandige rol gaf hem veel voldoening.
De liefde voor schilderen ontstond al op jonge leeftijd. “Toen ik veertien was, maakte ik mijn eerste olieverfschilderij. Toen ontdekte ik dat ik dat echt heel leuk vond.” Zijn vader schilderde ook, en die passie werd als het ware doorgegeven. Toch was die invloed niet alleen maar positief. “Mijn vader was soms wel erg enthousiast over mijn werk. Hij liep ermee te pronken en zei dan dat ik beter schilderde dan hij. Als kind vond ik dat eigenlijk helemaal niet fijn om te horen.” Uiteindelijk gaf zijn vader zijn spullen aan Ger. Hierdoor leerde Ger meer schilderen.
Zijn eerste stappen als docent zette hij in Monnickendam, waar hij les ging geven in een buurthuis. “Ik had nog nooit lesgegeven, maar ze vroegen me ervoor. Na de eerste les zat de groep meteen vol.” Al snel had hij een vaste groep van twaalf leerlingen. “Jarenlang heb ik daar lesgegeven. Je bouwt echt een band met elkaar op; het wordt meer dan alleen lesgeven. Het wordt een echte vriendschap''
Die persoonlijke band met zijn leerlingen typeert Ger als docent. Het ging hem nooit alleen om techniek, maar ook om plezier en ontwikkeling. Die combinatie zorgde ervoor dat veel leerlingen jarenlang bleven terugkomen. Ook bij de TSR in Nieuw-Roden wist hij een hechte groep om zich heen te verzamelen. Naast zijn werk als docent bleef Ger zich ook als kunstenaar ontwikkelen. Hij werd geselecteerd bij Meesters van Realisme, waarvoor je op basis van kwaliteit wordt uitgenodigd. Toch heeft hij daar tegenwoordig gemengde gevoelens bij. “Eigenlijk doe ik er weinig mee. Wij zijn het verdienmodel voor de galerieën, in plaats van andersom. Dat vind ik jammer.” Hij pleit ervoor dat kunstliefhebbers direct bij de kunstenaar kopen. “Als je echt een schilderij wilt, ga dan naar de maker zelf. Daar zit de echte waarde.”
In zijn atelier aan huis schildert Ger nog altijd regelmatig, al gaat het fysiek niet meer zo makkelijk als vroeger. “Ik merk dat mijn lichaam ouder wordt en dat ik meer klachten heb, maar ik haal er nog steeds veel plezier uit.” Inspiratie heeft hij genoeg. “Ik schilder niet steeds hetzelfde onderwerp. Als ik ergens door geraakt word, dan ga ik dat schilderen.” Zijn werk is dan ook veelzijdig: van portretten en landschappen tot dieren en gebouwen.
Op dit moment werkt hij aan een bijzonder project. “Ik ben bezig met een schilderij voor de biljartclub waar ik lid van ben geweest. Dat wil ik aan hen geven als herinnering aan de mooie tijd die we samen hadden.” Het typeert zijn betrokkenheid en de manier waarop hij via zijn kunst verbinding zoekt met anderen.
Vanaf zijn 42ste werd Ger afgekeurd vanwege gezondheidsproblemen. Hij is hart- en longpatiënt en onderging een hartklepoperatie en daarna nog eenkunstklepoperatie. Door zijn situatie is hij al lange tijd afhankelijk van thuishulp. Toch blijft hij nuchter onder zijn omstandigheden. Hoewel hij nu afscheid heeft moeten nemen van het lesgeven, blijft zijn invloed zichtbaar in het werk van zijn vele leerlingen en in de herinneringen die hij heeft opgebouwd. Voor hen is Ger Kuijlenburg niet alleen een docent, maar ook een inspiratiebron gebleken, iemand die zijn passie voor kunst wist over te brengen met toewijding, eerlijkheid en betrokkenheid. “Schilderen is voor mij geen sport, maar een bezigheid. Iets wat bij me hoort.”
Wil u meer weten over het werk van Ger Kuijlenburg, kijk dan eens op zijn website www.gerkuijlenburg.nl