Overwinning
Ze haar de breif nog aal in heur trillende handen. Veurovergebogen met de ogen dicht zat Roosmarijn deip verzonken in heur eigen gedachten. Ze was huilemaol verbouwereerd toen ze de breif open maokt haar en las dat heur pap en mam graog wollen dat ze weer thoes kwam. Ze haarn heur neudig. Neudig? Heur eerste reactie was om de breif te verscheuren en in de open heerd te gooien maor ze las em nog ies deur en nog ies. Heur pap en mam haarn heur an heur lot overlaoten, ze waren al wel in gien viefentwintig jaor bai heur west. Ze kenden heur eigen klaainkinder niet eins. En nou wollen ze dat ze weer thoes kwam. Ze zat nog aal op de baank toen Hans thoes kwam. ‘Moi Roos’, hou is ’t leiverd’. Roos gaf hum met een dikke kus ok de breif en zee: ‘lees maor’. Toen Hans de breif lezen haar, zaten ze met zien baaiden op de baank veur heur oet te kieken. ‘En nou?’, zee Hans. ‘Ja, dat is de vraog, wat nou’, zee Roos. Ze docht nao over wat er allemaol gebeurd was en vruig heur aof wat of wel schuldig was an dizze roezie. Volgens heur pap en mam haar ze een verkeerde keuze maokt maor Roos haar heur hart volgd. Roos was opgruid is een riek gezin; een groot hoes, een enorme tuun met zwembad en ok een tennisbaon. Heur pap en heur mam deden huilemaol niks. Jao, aof en tou verschenen ze ies bai een vraaiwilligersbaieinkomst en ze gaven geld an goeie doelen. Maor toen Roos tegen de twintig luip docht ze der over nao om oet hoes te gaon. Aal die luxe was mooi, en ze kon der altied weer naor tou gaon, maor der was meer in het leven en dat wol ze ok metmaoken. Heur pap en mam vonden dat een raor idee maor toch, Roos ging op kaomers wonen. Toen ze dat nao een paor jaor wel zein haar, luiten heur olders een mooi hoes veur heur bouwen maor wel an de andere kaant van het dörp zodat ze mekaor niet in de glaozen kieken konden. Roos vond het mooi dat ze allent in een hoes woonde en dat ze doun en laoten kon wat ze wol. Ze haar netuurlijk wel een baon want ze wol niet teren op de centen van heur pap en mam, ze was onderwiezeres worden, en ze genoot van het leven. Regelmaotig ging ze naor heur olders op bezuik en dan genoot ze nog even van de luxe die heur daor boden wör. Maor toen kwam Roos Hans tegen. Op een mooie zummeraovend in het dörp waor ze met heur vriendinnen op een terassie zat, kwam hij met een stel kameraoden ok op dat terras. Ze ruiken an de praot met mekaor en de aovend was slim gezellig. Der was nog huilemaol niks an de hand maor Roos betrapte heurzölf der op dat ze wel huil veul an die eine vent docht met zien roege bos haor, zie knoestige handen en met de mooiste broene ogen die ze ooit zein haar. Hij zag der gewoon huil mooi en gespierd oet en zie wol em ok weer zein. Dus vruig ze an heur vriendinnen om een week laoter weer naor dat terrassie te gaon. En jao heur, het lukte, de groep jongens zat der ok weer en het was weer gezellig. Veul mooier dan de veurige keer want Roos muik nou wat meer waark van ‘heur’ vent. Ze wus nou dat e Hans heitte en dat e an de zuudkaant van het dörp woonde. Zo ging het een paor weekenden deur en toen vruig Roos em of hij een keer bai heur kwam. Netuurlijk wol Hans dat wel want zu’n mooi wicht daor wol e wel wat extao aandacht an schenken. Hij was onder de indruk van het mooie hoes waoras ze in woonde. Roos legde hom oet hou dat zo kommen was maor ze vertelde der ok geliek bai dat ze niet profiteren wol van de riekdom van heur olders. Ze haarn al een maond of wat met mekaor omgaon toen ze besloten dat ze heurzölf ok maor ies veurstellen mussen an de olders van baaide kanten. Eerst gingen ze naor Hans zien pap en mam en Roos vuilde heur daor geliek thoes. Een waarm gezin waor de koffie altied klaor was en waoras je altied welkom waren. Toen ze bai Roos heur olders kwamen, gung het er wel wat koeler an tou. Toen Hans vertelde dat e timmerman was, ontging em de aofkeurende blikken van heur pap en mam neit. Toen ze dan ok weer thoes kwamen, zee Hans tegen Roos: ‘we moeten maor stoppen met onze verkering want jouw olders vinden mai niet goud genog.’ ‘Niks er van’, zee Roos, ‘ik hol van jou en ik wil je niet kwiet en wat mien pap en mam der van zeggen zal mai worst wezen.’ ‘Jij kommen oet een huil aander milieu dan ik’, zee Hans ‘en ze zullen het nooit goud vinden. Ik heb dat nooit an jou vernomen maor nou ik bai je thoes west ben, zei ik het verschil wel huil dulek.’ Roos was hier al bang veur west maor ze was vastbesloten om Hans niet gaon te laoten. Een gesprek met heur olders een week laoter was het leste gesprek dat ze met ze had haar. Ze vertelden heur dat ze Hans niet goud genog veur heur vonden. Hij was maor een gewone timmerman en zien olders woonden an de zuudkaant van het dörp, daor waor de arbaaiders woonden. Ze hadden een betere man veur heur in gedachten. En as ze deur ging met die Hans dan huifde ze nooit meer thoes kommen. Dat was roem viefentwintig jaor leden. Roos en Hans haarn ze nog wel oetneudigd veur de bruulof maor ze waren niet kommen. Toen de kinder geboren waren, haarn ze netjes weer geboortekaorties stuurd maor ze haarn nooit weer wat heurd. Het gekke was dat Roos heur pap en mam ok nooit tegenkwam in het dörp. Op den duur was het huile veurval een versleten verhaol en heur kinder wussen niet beter dan dat ze ein opa en oma hadden; die van Hans. En nou lag die breif op taofel. Het was stil, wat normaol eigelek nooit gebeurde want Hans en Roos haarn altied wel wat te vertellen. ‘Moew de kinder dit ok vertellen?’ vruig Hans. ‘We bespreken het met ze’, zee Roos. Ze bennen tenslotte al zo old aale drei dat ze metbeslissen kunnen. Misschien bennen ze wel huil benaaid naor dizze opa en oma en misschien vuilen mien pap en mam nao aal die jaoren nou eindelijk wat ze mist hebben. De breif bleef nog een week deur de kaomer zwaarven zodat iederein volop de gelegenhaaid had haar om em te lezen en over nao te denken. De stap was groot en zwaor maor Roos vuilde het nao aal die jaoren as heur overwinning….
tea nijnuis.