Veelzijdige kunstenaar Theo Germann vierde 100e verjaardag in de Gasthof
RODEN - Op 29 april 2026 bereikte Mattheus (roepnaam Theo) Germann de leeftijd van 100 jaar. De eeuweling woont sinds een aantal jaren in Woonzorgcentrum Het Gastenhuis te Roden. De geboren Amsterdammer verwierf tijdens zijn werkzame leven bekendheid als begenadigd fotograaf en later ook als kunstschilder, beeldhouwer en dichter. Vanwege de ziekte vasculaire dementie is Germann al meerdere jaren afhankelijk van zorg. Hij verhuisde met zijn zoon en dochter mee naar het noorden, toen er een huis in Veenhuizen werd gekocht. Daarvoor woonde hij in een verzorgingshuis in Apeldoorn, met zijn dochter die in Beekbergen woonde, in de buurt. Aan de keukentafel in hun huis in Veenhuizen vertellen zoon Svend Germann en dochter Haike Germann in vogelvlucht het bijzondere leven dat hun vader tot nu toe heeft geleid.
Groot creatief vermogen
De vader van Theo Germann nam in 1916 een fotozaak in de Utrechtse wijk Abstede over. Theo was op school alleen maar aan het tekenen en bleef mede daarom een keer of drie zitten. Zijn vader besloot dat hij maar bij hem in de fotozaak moest komen werken. Theo had de ambitie om kunstschilder te worden, maar dat mocht niet van zijn vader. Het creatieve talent van Theo kwam vervolgens binnen de (portret)fotografie en fine-art volledig en niet zonder succes tot ontwikkeling. Theo nam later de zaak van zijn vader over en runde deze met zijn Duitse vrouw Helga, die hij eerder tijdens een vakantie in Italië leerde kennen. Svend en Haike werden uit het huwelijk met Helga geboren en zij gingen later ook in de fotozaak van hun ouders werken. In de jaren ’50 studeerde Theo aan de Academie Artibus in Utrecht op de afdeling Esthetische Vormgeving. Theo koos op 60-jarige leeftijd na de echtscheiding van Helga in 1986 voor een andere koers. Hij verhuisde naar Zeist, hertrouwde met Hannah en pakte zijn oude passie weer op en ging schilderen en beeldhouwen. Daar bleef het niet bij, want hij schreef ook vele gedichten. Volgens Svend en Haike deed hij het allemaal niet vanuit een commercieel belang. Hij wilde gewoon mooie dingen maken en genoot ervan als mensen zijn creaties mooi vonden. Theo ontpopte zich meer en meer als iemand met een groot creatief vermogen. De mooiste tijd van zijn leven beleefde hij volgens Svend en Haike in Indonesië, waar hij als dienstplichtig militair een aantal jaren verbleef. Hij hoefde gelukkig niet mee te vechten, maar werd vanwege zijn vaardigheden ingezet als luchtfotograaf. Hij maakt er vanuit een vliegtuig foto’s na uitgevoerde bombardementen, zodat vastgesteld kon worden of het doel van de bombardementen was behaald.
Oude liefde en passie
Zoals gezegd ontwikkelde Theo zich tot een zeer succesvol fotograaf, vooral in de portretfotografie. Zo kreeg hij via de Rijksvoorlichtingsdienst de opdracht om een staatsieportret van de drie kinderen van de toenmalige koningin Beatrix te maken. Ook werd hij door de vermaarde film- en cameraproducent Kodak in de Duitse stad Köln ingeschakeld om seminars en lezingen te geven. Een ander bewijs van het vakmanschap van Theo, vormde de succesvolle deelname aan de prestigieuze jaarlijkse uitreiking van de Caméra d’ Or (Gouden Camera). Hij won die prijs twee keer en verwierf ook de titel ‘European Master of Photography’. Nadat Theo de fotozaak in Utrecht achter zich liet, vestigde hij zich in Zeist. Hij stortte zich er volledig op zijn oude liefde en passie: schilderen en tekenen. Later kwam daar ook nog het beeldhouwen en dichten bij. Hij schilderde en maakte de meest uiteenlopende kunstwerken, waarbij hij zijn inspiratie veelal uit het menselijke (vrouwen)lichaam en de natuur haalde. Veel werk van zijn hand is te zien in Het Depot in Rotterdam en ook in een museum in Denemarken. De kunstwerken van Theo werden in de loop der jaren in tal van galerieën tentoongesteld. Ook maakte hij menig kunstwerk voor opdrachtgevers in binnen- en buitenland.
Vasculaire dementie
Toen de ziekte vasculaire dementie Theo steeds meer in zijn greep kreeg, werd het schilderen en beeldhouwen te zwaar voor hem. Dat betekende een hard gelag. Het frustreerde hem enorm dat hij geen invulling meer kon geven aan zijn vele plannen en de bij hem alom aanwezige inspiratie om kunstwerken te maken. Na het overlijden van zijn tweede vrouw Hannah nam de behoefte aan professionele zorg voor Theo toe. Vasculaire dementie begint vaak met geheugenverlies en kan daarnaast tot meerdere lichamelijke klachten leiden. De ziekte kent veelal een grillig en onvoorspelbaar verloop en is niet te genezen. Theo wist het verdriet en de frustratie daarover te overwinnen en hij bleef nog vrijwel dagelijks tekeningen maken en bleef ook gedichten schrijven. Dit laatste leidde tot uitgifte van gedichtenbundels. In 2021 schreef hij kort voor zijn 95e verjaardag het volgende korte, maar treffende gedicht: Dement? ’t Went. Je vergeet dat je het bent’.
Het Gastenhuis
Svend en Haike hebben in Theo een vader die bijna altijd ‘happy’ was en in zijn leven datgene deed waar hij goed in was en wat hij belangrijk vond. Het draaide daarbij altijd wel om hem, waardoor er minder aandacht kon zijn voor andere dingen. Maar dat heeft wel gemaakt, dat hij kon zijn wie hij wilde worden. Svend en Haike zijn zeer content met de verzorging die hun vader in Woonzorgcomplex Het Gastenhuis in Roden krijgt. Het uitgangspunt van Het Gastenhuis is om erop gericht te zijn wat mensen met dementie nog wel kunnen. Het maakt het moeilijke proces waarin hun vader zit voor hem en ook voor henzelf wat draaglijker. Theo vierde er onlangs zijn 100e verjaardag. Burgemeester Klaas Smid kwam hem op zijn verjaardag feliciteren en een prachtige bos bloemen overhandigen. Van Het Gastenhuis ontving hij een tegeltje, met daarop de tekst van het door hemzelf geschreven gedichtje over dementie. Svend en Haike hopen dat hun vader Theo de rest van zijn leven onder de gegeven omstandigheden zo prettig mogelijk mag beleven.
