Oranje heeft Groningse bravoure nodig
Gaat het een leuk WK worden voor Oranje? Hoe lang gaat het WK voor Oranje duren, is misschien een relevantere vraag. Tegen Japan was het in ieder geval leuk. Het zat een beetje tegen, maar Oranje heeft domweg niet de kwaliteiten om een elftal als Japan even aan de kant te zetten. Daarbij heeft trainer Ronald Koeman nog altijd de behoefte de wereld te laten zien wat voor geweldige coach hij is. Daardoor raakt hij verkrampt en gaat gekke dingen doen. Dat zagen we wel weer bij de wissels. De angst de winst nog uit handen te geven werd Koeman uiteindelijk fataal. Met wissels kun je de wedstrijd beïnvloeden. Het totaal aanpassen aan Japan resulteerde in een angstig Oranje dat nog verder terugging lopen en het onheil over zich afriep.
Bij ieder toernooi wordt het Nederlands Elftal gezien als outsider en kanshebber voor de wereldtitel. Zelfs als wij met Weghorst op pad gaan en de Fransen met Mbappé. Barst er altijd weer gekte uit als Oranje aan een toernooi begint. Over gekte gesproken: als het aan de voorzitter van de FIFA, Gianni Infantino, ligt, gaan we de komende jaren AI kievietseieren zoeken in de winter op de Veluwe, gaan we hardloopwedstrijden houden in de woestijn en wordt het WK allround schaatsen de komende jaren gehouden in de Seychellen en São Tomé en Príncipe. Infantino is al lang vergeten waar voetbal om draait: om vermaak en verbroedering tussen supporters. De man die inmiddels zelfs niet meer zeker weet of hij nu de rechterhand van de paus of God zelf is, droomt slechts nog over zichzelf. Het voetbal komt steeds verder af te staan van de mensen. Een paar stadions uit de grond stampen in Qatar, waarbij je een paar honderd doden voor lief neemt, airco's in stadions plaatst waar het klimaat alleen van schrik al spontaan van opwarmt en dat verkondigt als kansen bieden voor mensen op een betere toekomst. Alsof de voorzitter ook nog maar een seconde denkt aan het land wanneer het laatste fluitsignaal erop zit.
Europa is een groot voetbalcontinent. Zuid-Amerika is dat ook. Er zijn genoeg landen waar het voetbal enorm leeft en waar het zo wordt georganiseerd dat ook de gewone man een bezoekje aan het stadion kan brengen. Breng voetbal daar waar het thuishoort. Bij de mensen die ervan houden én ernaartoe kunnen gaan. Inmiddels is het een feestje geworden voor de elite en profileert de 'Oranjeman' zich ook nog even als de ultieme grensbewaker. Voor hem kan het toernooi al niet meer kapot nadat Infantino in zijn knutselkamer een prijsje in elkaar boetseerde.
Het is ijdele hoop waarschijnlijk, maar wat zou het mooi zijn als er ooit een echte voetbalman op de belangrijkste plek komt. Die de sport weer brengt waar het hoort.
Terug naar de verwachtingen van Oranje. De eeuwige verwachtingen. Voorlopig moet Oranje de poule zien door te komen. Nooit won Oranje een WK. Driemaal een finale, driemaal met lege handen. We spreken nooit meer over de finales tegen Argentinië en Spanje. Wanneer een verloren WK-finale ter sprake komt, gaat het altijd over die in 1974 tegen West-Duitsland. Omdat een WK voetbal niet per se gaat over winnen of verliezen, maar vooral ook over het spel en herinneringen. Oranje veroverde de wereld met hartverwarmend spel. Hopelijk schudt Ronald Koeman de angst wat van zich af en gaat hij op zoek naar zijn roots. Dát is wat Oranje nodig heeft: Groningse bravoure.