Tante Annie
Elkeneen kent ze wel, van die vremde onaangepaste figuren, ien elke femilie of ien je omgeving i-der wel één. Van die tante Annie’s. Die zich moeilek aanpassen kinnen aan wat ‘normoal’ is. Eén die extreem zuneg is of één die zien of heur eigen drankjes en eten metnimt en dan gewoon op n terras van n restaurant zitten gijt om dat te verorbern.
Ik ben voak minsen tegenkommen die as ze aan n bar wat te drinken bestellen dan zeggen: “Doe mor gewoon wotter heur, mag wel uut de kroan”. Zollen ze der dan van uutgoan dat et niks kost? Dat de minsen ien e bediening niks kosten, dat et glas vanzulf schoon wordt, dat et licht veur niks braandt en dat de kachel ok groates is?
En der binnen ok van die gasten die, as je n keer op stap binnen, nooit n rondje votgeven.
Die altied gezelleg metdrinken en t hoogste woord voeren, mor as ze dan zelf aan e beurt binnen om wat vot te geven, dan moeten ze ieneenent noar huus. Dan moet de oppas noar huus of de hond is te lang allinneg.
t Is natuurlek wel verwarrend as je met n groepke minsen stoan en der binnen n poar bij die je niet kennen. Mor die nim je dan toch gewoon met as je n rondje votgeven. Ik heb metmoakt, met n bekende die ok de hiele oavend veur niks met ston te drinken, dat die op n gegeven moment n bierke veur zien kammeroad ophiel en tegen hum zee: “Doe hest nog één tegoed van mij, k heb krekt ok één van dij had.” En de rest kreeg niks.
De veurbeelden die ik nuumd heb binnen de negatieve onaangepasten. Mor der binnen gelukkeg ok positieve onaangepasten, zoas tante Annie.
n Kammeroad van mij had n oom en tante ien Amsterdam wonen. Oom Coenraad en tante Annie. Ome Coen, zoas zij hum numende, had n hiele hoge boan. Hij zat ien e hoofddirectie van n grote organisoatie. Was voak op reis en had altied belangrieke besprekings. En natuurlek heurden doar ok grote diners bij. Tante Annie was n schat van n mins, mor zo simpel as t mor kon. Ze kon heur mor moeilek aanpassen aan t hoge niveau woarien heur man verkeerde.
Zo kon t gebeuren dat ze n keer met hum met was noar n belangrieke bijeenkomst en noatied was er n sjiek diner. Der werd soep opdiend en toen de soep op toavel ston kwam de ober der aan. Hij had n mooie witte doek over zien arm en ien e hand had er n fles “Madeira”. “Mevrouw ook een scheutje Madeira?” vroeg er aan tante Annie. Ze draaide heur om en zee: “Wie doun der thuus altied Maggie ien”. Dit was Tante Annie te voeten uut.
Tante Annie droeg altied n hoedje. Op n keer mos ze noar de dokter veur n uutgebreid onderzoek. “Nou,” zee dokter, “Kleed je mor even hielendal uut doar achter t gerdien, dan kom ik zo bie je”. Toen dokter om t hoekje kwam stond tante Annie doar spierlieke noakend, allinneg, ze had heur hoedje nog op. “Wat is dit nou mevrouw, woarom hemmen joe je hoedje nog op”. “Och dokter, dat vien ik toch net even wat gekleder”, was heur antwoord.
Die Tante Annie’s binnen de pareltjes ien ons leven. Hadden we doar mor meer van. Dan kon je om onaangepast gedrag teminnent nog wat laggen. En al die aandern, doar moe- we veural mor goed met proaten.
Piet de Vries
Mientje: “Doar zet ik mien hoed veur òf “.
