Vier het leven

We hebben thuis een mega Suzan & Freek fan die enorm in tranen was toen het nieuws over de ziekte van Freek naar buiten kwam. Al jaren teistert ze ons met alle nummers van het duo, waarbij we ook de covers die ze nog in hun begintijd speelden, oneindig voorbij hebben horen komen. Doordat sommige nummers echt van die ‘oorwurmen’ zijn die in het hoofd blijven hangen, betrapten we onszelf geregeld op dat het hele huis dagenlang ‘Slapeloos’ liep te neuriën. Toen de kaartjes van de concertreeks in het Gelredome in de verkoop gingen, meende mijn praktische inslag dat dit wellicht een laatste kans is het duo live te zien. Immers, zo’n ongeneeslijke ziekte kan alle kanten op, dus zoals ze zelf ook zeggen: vier het leven. Met wat geluk zat ik net op het juiste moment achter de computer en bemachtigde vijf zitplaatsen. De panische kant van mij vond het nogal een onderneming met drie jongedames me tussen de 40.000 mensen te begeven, maar manlief zag er weinig problemen in. Het stralende hoofd van de superfan zei echter genoeg: we konden haar niet gelukkiger maken. Eenmaal terplekke stonden we dan ook met liefde een uurtje in de rij voor een t-shirt en tas voor haar. Uiteraard werd dit direct aangetrokken. We legden haar breed lachend vast voor een groot billboard, nee, die glimlach zou niet van haar gezicht gaan. Naar binnen ging overigens zonder problemen. Later zouden we ervaren dat bij het naar buiten gaan, we de kinderen wel aan ons vast mochten binden. In die mensenmassa die in één keer in beweging kwam, kon je ze wel binnen drie seconden kwijt raken. Dat eentje net daar ontdekte dat ze op haar vingers kan fluiten en bijna een ramp ontketende, wisten we ternauwernood te voorkomen. Maar eenmaal op de plek bleven die koppies stralen. Ze zongen vanaf het eerste nummer van het eerste voorprogramma alles hard mee. Na The Voice winnaar Ruben Hillen zagen we ook nog Hannah Mae en ook hier enthousiasme alom. Tussendoor werden we vermaakt met de kiss-cam die het publiek af scande en voor opnieuw een dikke lach op het gezicht zorgde. Na lang wachten was het dan toch echt tijd voor dat duo waar we echt voor kwamen. Ineens viel het stil naast me. De grote glimlach maakte plaats voor dikke tranen. Even schrok ik, tot ik in die ogen wel wat anders zag. Ze was simpelweg overweldigd door het feit dat ze zo dichtbij haar helden was. Dat ze later ook nog echt de lucht ingingen en zo goed als binnen handbereik voorbij vlogen, maakte de dag helemaal goed. Al met al een dag met een gouden randje, al voelde het ook wat beladen. Want cru gezegd kocht ik deze kaartjes omdat het maar de vraag is, hoe lang Freek dit zal doen. Ik heb de indruk dat hij in goede handen is, maar besefte me daar des te meer hoe snel het leven kan gaan. En dan voel je je tussen die 40.000 mensen – en dat is veel hoor! – even heel erg rijk met die 4 meest dierbare mensen om je heen. Vier het leven, een mooie boodschap die ik graag ter harte neem.