De waarheid ligt in het midden (van de tweelingzussen)

Kijk, die tweelingdames van ons moet je soms een beetje in de gaten houden. Afgelopen zomer gingen ze samen op zeilen en dacht de instructeur het goed door te hebben. ‘Dit is de stoute’, zei hij lachend en plagerig. Waarop ik als moeder hem de ogen opende: ‘verkijk je er niet op wie de stoute plannen bedenkt.’ Samen sterk is het natuurlijk, al zijn die dames van ons lang niet altijd kop en kont. Er is blijkbaar niks lekkerder dan je afreageren op je tweelingzus. ‘Was sich liebt, neckt sich’ zien wij hier geregeld in de praktijk. En als je een rotdag op school hebt gehad, ligt dat sowieso aan háár. Of als je een slecht cijfer op je toets hebt, als je haar niet wil zitten en zeker als je slecht geslapen hebt. Vooral de oudste van de twee is hier heer en meester in. Afgelopen week zat ze nog weer volop te klagen over haar tweelingzus. Die was echter ziek thuis dus eigenlijk kon het niet echt aan haar liggen. Desondanks werd de tegenvallende schooldag direct gelinkt aan het tweeling-zijn. Iemand had namelijk vol bewondering gevraagd hoe dat nou is, zo’n tweelingzus. Nou, dan ben je bij deze einzelgänger – dat kan dus ook als eeneiige tweeling - aan het verkeerde adres. Haar antwoord liet zich wel raden: stom. Ik zie als moeder natuurlijk heel goed alle andere kanten van de medaille. Hoeveel plezier ze samen hebben, hoe ze altijd een maatje in de buurt hebben en hoe ze elkaar moeiteloos vinden en begrijpen. Dus ergens doet het altijd een beetje zeer als ze zo moppert. ‘Het is toch niet allemaal slecht’, probeer ik nog, maar rap van tong als ze is, snoert ze me met één opmerking de mond. ‘Jij bent geen tweeling, dus jij weet niet hoe het is.’ Ik ben benieuwd hoe deze de puberteit ingaat. Voorlopig zijn we nog niet zover, maar alsnog gaat het soms wel erg snel voor ons. Zo is ziek zijn sinds de kleutertijd wel een dingetje bij ons. Want zo gaat dat bij tweelingen: zien ze dat de één een dag vertroeteld wordt en niet naar school hoeft, dan probeert de ander het vaak ook. Vooral in de kleutergroepen werd dit één groot spel, compleet met Oscarwaardig toneelspel. Totaal niet meer op waarde te schatten voor mij, waardoor ik geregeld thuis zat met een ‘ziek’ kind wat barstte van de energie of juist een ‘gezond’ kind spugend en wel van school kon halen. Afgelopen week nog sloeg ik de klaagzang van één van beiden wat in de wind. Met een ‘je kan de hele middag weer op de bank liggen’ bracht ik onze jongste telkens toch naar school. Juf bleek prima mee te gaan in mijn straatje en belde me geen één keer. Zodra papa een dagje de honneurs waarnam en meester voor de klas stond, rook ze een kans. En ja hoor, krap twee schooluurtjes waren om of mevrouw liet zich ophalen. De pipse kleur, het gebrek aan eetlust en de lichte verhoging vertelden dat óf ik te streng ben óf zij inmiddels toch echt geveld. De waarheid ligt in het midden (van de tweelingzussen).