Noordenvelder Trijnie Scheedler-Cazemier
RODEN - Ze was drie jaar oud toen ze vanuit Glimmen naar Roden verhuisde. Een hele omschakeling voor het gezin welke vanaf een boerderij kwam en belandde in het Zonnehof, maar Scheedler is haar ouders nog elke dag dankbaar dat ze die stap hebben gezet. Toen ze haar man leerde kennen, hij kwam uit Eelde, hebben ze daar nog een paar jaar gewopond, maar heimwee bracht hen uiteindelijk weer terug naar Roden en brachten ze hun toen 3-jarige dochtertje ook mee. ‘Mijn huis in Eelde was een veilige haven om in huis te blijven zitten, maar zorgde er ook voor dat ik graag wilde vluchten uit huis. Dat was best heel tegenstrijdig.’
Scheedler is niet iemand die graag stil zit en voor wie haar kent weet dan ook dat ze altijd druk in de weer is en actief is op verschillende fronten. Ze zat toentertijd op de MAVO, maar moest helaas haar examen overdoen omdat ze zakte op één tiende. ‘Tegenwoordig volgt een herexamen al snel na de gewone examens, maar in mijn tijd kon je pas herexamen doen in september. Ik wilde graag kleuterjuf worden, maar kon dus nu niet aan de opleiding beginnen. Ik kwam in aanraking met de tandheelkunde en ben terecht gekomen bij tandarts Schedler in Roden. Voor hem was mijn papiertje niet belangrijk en ik heb daar 9 jaar met heel veel plezier gewerkt en alle facetten binnen de tandheelkunde doorstaan. Toen onze dochter Jolinde werd geboren ben ik gestopt met werken en vaste invaller geworden tot 1998.’
Dochter Jolinde ging naar school in Roden en al snel was Scheedler actief op school. ‘Door de bouw van de rodermarktwagen leerden we al snel nieuwe ouders kennen en besloot ik mij aan te melden voor de Ouderraad. Ik vond het leuk om activiteiten te organiseren voor school en heb dit dan ook gedaan tot Jolinde van school ging.’ aldus Scheedler. Toen hun dochter van de basisschool af ging was het dus ook vanzelfspreken dat Scheedler de Ouderraad verliet, maar ze mistte de contacten op school. De school was nog op zoek naar een iemand om de schoolbibliotheek te leidden en dat heeft ze dan ook nog twintig jaar lang gedaan. ‘Toen onze kleindochter werd geboren dacht ik dat het wel zou lukken om haar mee te nemen naar school, maar ze is een slechte slaper en dat was voor mij dan ook het punt om te gaan stoppen.’
Naast de activiteiten op school was ze ook graag aanwezig op de dansschool in Leek. ‘Als 4 jarig meisje moest ik van mijn ouders op gymnastiek en dat vond ik vreselijk,’ ze lacht. ‘Gelukkig was er een mogelijkheid om op kleuterballet te gaan en dat vond ik fantastisch! Zo ben ik mijn danscarrière begonnen en tot op de dag van vandaag ook nog actief binnen het dansen en inmiddels al ruim 43 jaar aangesloten bij de dansschool van Kees Vesters.’ Scheedler heeft naast het ballet later ook gedaan aan jazzballet en uiteindelijk ging ze stijldansen, ook samen met haar man. ‘We dansen nu niet meer samen, maar ik help nog wel elke week mee met lesgeven.’ Haar dochter en kleindochter hebben het dansen ook in hun bloed en dat is natuurlijk erg leuk om te zien.
Het lesgeven waar ze toentertijd niet meer aan is begonnen zit haar dus wel in het bloed. Zo heeft ze onlangs besloten om zich aan te sluiten bij SBB om als erkend leerbedrijf te gaan fungeren met haar pedicurepraktijk. ‘Ik heb al 36 jaar een pedicurepraktijk aan huis. Mijn man ging in het begin van onze relatie in militaire dienst. Overdag was ik gewoon aan het werk, maar ‘s avonds zat ik dus vaak alleen op de bank. Daarom besloot ik een opleiding te gaan volgen als pedicure. In het begin deed ik alleen bekenden en familie, maar toen een collega uit Roden stopte heb ik haar klanten overgenomen en inmiddels een volle praktijk.’ Begin februari breekt Scheedler haar pols en kan dus langere tijd niet aan het werk. Ik heb toen de Noord Nederlands Academy benaderd of zij wellicht studenten wisten die tijdelijk voor mij in konden vallen in mijn praktijk. Dat is gelukt en beide collega’s waren erg blij met mijn coaching tijdens de behandelingen en dat triggerde mij om daar iets mee te gaan doen. Het lijkt mij leuk aankomende pedicures te begeleiden en mijn kennis over te brengen.’
Naast al die werkzaamheden en bezigheden is Scheedler ook al ruim twee jaar actief bij de Historische Vereniging Roon. ‘Ik werd benaderd en gevraagd of ik secretaris wilde worden bij de vereniging. Na de eerste vergadering dacht ik vooral: Jeetje, wat weet ik eigenlijk weinig van Roden!’ De vereniging staat dit jaar alleen wel voor een enorme uitdaging. ‘We maken nu gebruik van het Koetshuis van de Mensinghe en daar moeten we voor 31 december uit. Het museum wil de ruimte zelf gaan gebruiken. We zijn samen met de gemeente aan het kijken naar een geschikte locatie voor ons, maar dat valt nog niet mee.’ Het is voor de vereniging belangrijk dat het een locatie is waar hun redactie en archief bij elkaar kunnen blijven en waar het klimaatsysteem ook een erg belangrijke rol speelt. ‘We moeten ook ten alle tijde gebruik kunnen maken van de locatie, dus we staan open voor suggesties wanneer iemand iets weet!’
