‘Ik riep vroeger altijd: later ga ik in een rijtjeshuis wonen’

RODEN - Kirsten Land groeit op een camping op aan de Norgerweg in Roden, waar haar ouders vandaag de dag nog steeds wonen. Voor velen een waar speelparadijs, met al die ruimte om huis en mensen die komen en gaan. Toch heeft ze dit zelf niet altijd zo ervaren, maar kijkt ze wel terug op een gelukkige jeugd. ‘Ik riep vroeger altijd: later ga ik in een rijtjeshuis wonen,’ lacht ze. Het rijtjeshuis is inmiddels een fijne woning nabij het centrum van Roden geworden. Hier woont ze inmiddels alweer acht jaar samen met haar man Rik en hun kinderen Elien en Julian. In de tussentijd wordt ook de golden retriever weer thuis afgeleverd, die zojuist een flinke knipbeurt heeft gehad. ‘Dat vindt ze echt vreselijk,’ zegt ze, terwijl ze de hond even een aai over haar bol geeft. ‘Als we gaan wandelen dan loopt ze ook het liefst met een boog om dat huis heen.’ De knipbeurt heeft de retriever duidelijk vermoeid en na een paar slokken water trekt ze zich terug. 

De camping aan de Norgerweg was altijd van haar opa en oma. Toen haar ouders het overnamen, ging haar moeder de camping runnen en had haar vader een vaste baan buiten de deur. Dat ze zelf ooit in de reisbranche terechtkwam is volgens haar niet per definitie om dat ze op een camping opgroeide, ‘maar het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben gehad,’ lacht ze. ‘Mijn moeder vertelde weleens dat ik als meisje van drie ook gewoon de telefoon aannam en wanneer campinggasten zich melden dan wees ik hen ook naar hun plek. Dat regelen, dat mocht ik graag doen en nog steeds.’ In de zomermaanden was ze veel buiten en genoot ook van de aanwezigheid van alle gasten, ‘maar wanneer het seizoen was afgelopen dan vond ik het weleens jammer dat wij buiten het dorp woonden. Ik kon bijvoorbeeld nooit “stoeprandje” spelen en wanneer ik wilde spelen met een vriendje of vriendinnetje moest ik altijd gebracht en gehaald worden, want ik mocht niet alleen in het donker fietsen.’ 

Haar basisschooltijd brengt ze door op De Haven in Roden, waar meer kinderen van buitenaf op zitten. Na de middelbare school kiest ze eerst voor een opleiding Marketing en Communicatie. ‘Ik wilde daarna nog wel verder studeren, maar had geen zin meer om nog vier jaar in de schoolbanken te zitten. Uiteindelijk heb ik gekozen voor HBO Toerisme, wat een verkorte opleiding was van drie jaar.’ Naast haar opleiding vindt ze een baan bij de Rabobank in Norg, die in die tijd nog reizen verzorgden. ‘Dat was echt een heel leuke tijd,’ zegt ze, zichtbaar nog nagenietend. ‘Helaas stopte de Rabobank uiteindelijk met het organiseren van reizen en kwam ik via een collega terecht bij een reisbureau in Annen, waar ik zeven jaar heb gewerkt. Daarna heb ik nog 12,5 jaar gewerkt in Vries. Ook daar heb ik een fantastische tijd gehad! Helaas verkocht mijn bazin het reisbureau aan D-Reizen, die uiteindelijk failliet ging. We stonden dus allemaal per direct op straat.’ Ze zit vervolgens vier maanden thuis en wanneer ze hierover verteld is dit een periode geweest die haar wel heeft geraakt. ‘We hadden een trouwe, vaste klantenkring opgebouwd in al die jaren. Ik had er moeite mee dat we onze klanten niet persoonlijk nog te woord konden staan, zoals ze dat van ons gewend waren. Het contact was ineens weg.’ Ze besluit na vier maanden eerst weer terug te gaan, maar bemerkt dat de sfeer is veranderd. Tijd voor een nieuwe fase in een nieuwe branche.

Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Na een jaar in de Hypotheek- en verzekeringsbranche te hebben gewerkt besluit ze om tóch terug te gaan naar de reisbranche en ze begint voor zichzelf. De beste beslissing die ze tot nu toe had kunnen maken. ‘Ik ben een workaholic en een valkuil is natuurlijk dat je, als je voor jezelf begint, niet meer stopt wanneer je eenmaal bezig bent. Ik dwing mijzelf daarom ook om dingen naast het werk te doen. Het uitlaten van de hond is veelal mijn taak, maar ook mijn vrijwilligerswerk voor VV Roden geeft mij veel voldoening. Soms enk ik wel eens dat ik het mis om een werkgever te hebben en daarmee dus ook vaste vrije uren. Anderzijds: als ik nu zin heb om een nieuwe trui te scoren in het dorp, dan ga ik gewoon,’ lacht ze. En daarmee komt ze dan toch ook weer terug op het gemak van het wonen zo dicht bij het dorp. ‘En het hebben van buren. We organiseren hier in de buurt één keer per jaar een buurtbarbecue en we doen inmiddels ook mee aan de straatversiering tijdens Rodermarkt. Gezelligheid en organiseren, daar houd ik van.’