‘Mijn groene vingers komen op school weer tot leven’

LIEVEREN - Buiten is het koud en de eerste sneeuw van het jaar is inmiddels ook gevallen. Gelukkig is het binnen warm en neemt Carolien Boer-Giezen nog even snel de tafel af. Dochter Emma staat klaar met de hondenriem om de vrolijke viervoeter Milo uit te laten en dan is er rust. Boer is net terug van haar werk als onderwijsassistent bij OBS Het Palet in Roderwolde, waar ze volop van geniet. ‘Ik heb het daar ontzettend fijn en heel erg naar mijn zin. Het is gewoon een gezellige, knusse school met veel mogelijkheden, dat gun ik alle kinderen,’ vertelt ze met een grote glimlach. En terwijl de thee dampend op tafel staat, is het gesprek al volop in gang, want praten kan ze inderdaad wel. ‘Dat vind ik ook gewoon leuk om te doen, met iedereen een praatje maken, dat is toch gezellig?’

Ze groeit op aan de Koerskamp in Roden. ‘Ik zei toen altijd: ik kan mij niet voorstellen dat ik ooit zal weggaan uit Roden.’ Toch woont ze inmiddels alweer een aantal jaren in Lieveren samen met haar man Arnaud en hun twee dochters. ‘Nu zeg ik: ik kan mij niet voorstellen dat ik ooit zal weggaan uit Lieveren,’ lacht ze. Lieveren, het dorp waar haar man opgroeide, maar vroeger voor haar gevoel aan de andere kant van het Lieverse Diepje lag en daarmee te ver weg was. ‘Ik was vroeger altijd veel in Alteveer bij mijn opa en oma. Dat was volgens mij dus dan ook de juiste kant van het Lieverse Diepje,’ zegt ze nog steeds met een grote glimlach. Als kind zocht ze dus al wel de ruimte op. Ze was veel bij haar opa en oma in Alteveer waar ze bezig kon zijn met haar grote hobby, shetlanders en ze graag in de moestuin van opa en oma bezig was. Inmiddels wonen haar ouders in het huis van opa en oma en nog geregeld komt zij in Alteveer om daar samen met haar vader en broertje Cor de zorg te dragen voor de shetlanders. 

De liefde voor de shetlanders is tot nu toe altijd gebleven, maar ook de groene vingers van toen zijn een rode draad door haar leven. Wanneer ze de basisschool verlaat gaat ze naar AOC Terra in Eelde. ‘Ik wist al heel jong wat ik wilde,’ zegt ze. ‘Ik wilde iets doen met bloemen en planten óf het onderwijs in.’ Wanneer ze in Eelde klaar is, volgt ze een opleiding in Groningen en daarnaast heeft ze een bijbaan bij de Nieuwe-Weme in Roden. Op de bloemenafdeling konden ze haar kennis van bloemen en planten goed gebruiken en uiteindelijk krijgt ze daar dan ook een vaste baan. ‘Fantastische tijd heb ik daar gehad. Dat is ook een tijd waarvan heel veel mensen mij nog steeds herkennen, af en toe best wel bizar hoor.’ Na de Nieuwe-Weme komt ze terecht bij een bloemenwinkel in Zevenhuizen en vanuit daar gaat ze aan de slag bij Flowers&Lifestyle in Roden. ‘Tja, en toen kwam dan toch een paar jaar geleden het moment dat ik afscheid moest nemen van de bloemen en de planten. Ik kon het in ieder geval niet meer dagelijks doen en dat zette aan tot nadenken. Ik kwam daarmee uit bij mijn tweede keus die ik vroeger al had, het onderwijs.’ De koude omgeving van de koelcel waar de bloemen in staan, het vele water waar ze mee in aanraking komt en het lange staan zorgen maken dat haar artritis opspeelt. De keus is gemaakt en ze gooit het roer om. 

Ze is in die tijd ook TSO coördinator op basisschool De Marke in Roden, waar haar dochters op zitten. ‘Eigenlijk best grappig. Ik was in die taak heel gestructureerd, maar in mijn dagelijkse leven doe ik vaak 101 dingen tegelijk en dan ben ik dus chaotisch,’ lacht ze. Ze volgt eerst een opleiding als gespecialiseerd pedagogisch medewerker. Haar mentor van het Drenthe College geeft haar de tip om door te leren voor onderwijsassistent. ‘Zij zei, jij maakt altijd overal een lesje van. Mijn stage liep ik in Roderwolde en daar ben ik uiteindelijk dus ook gebleven. Ik doe daar vooral de ondersteuning in het creatieve en komen vooral ook mijn groene vingers weer goed van pas. Het onderdeel Bewegend Leren vind ik bijvoorbeeld erg leuk. We werken met verschillende thema’s, zoals nu bijvoorbeeld Tiny Forest. En ik vind het ook leuk om met de kinderen de moestuin te doen. Je ziet dat ze enthousiast worden en dan word ik dat ook.’ Hond Milo en dochter Emma zijn inmiddels ook weer terug van een heerlijke frisse wandeling, maar klaar met buiten zijn is hij nog lang niet. ‘Kom we gaan naar buiten,’ zegt zijn baasje. ‘Even lekker met de pootjes in de sneeuw.’