‘Zonder vrijwilligers ben je nergens’
RODERESCH - De meest opvallende kenmerken aan de Noordenvelder van deze week zijn waarschijnlijk zijn aanstekelijke lach, maar ook zijn daadkracht en inzettingsvermogen. Niels Slob, 25 jaar en inmiddels sinds zijn achtste woonachtig in Roderesch. Al was het dorp voor hem zeker niet onbekend toen ze hier kwamen wonen zijn ze in het huis van zijn overgroot opa gaan wonen. In zijn hart was hij het liefst boer geworden, helaas zat dat er niet in, maar door naar Roderesch te verhuizen kwam er wel ruimte voor een andere hobby: paarden.
‘Ik heb mijn basisschooltijd deels doorgebracht op OBS Steenbergen, nu het RASHuys’, vertelt Slob. ‘En daarna ging ik naar de Lindeborg in Leek en naar de Oldeborg. Boer worden kon niet, omdat mijn vader geen boer was, maar een leerkracht gaf mij de tip om Weg en Waterbouw te gaan volgen op het Alfa College en dat heb ik toen gedaan.’ Zijn opa en oma hebben een akkerbouwbedrijf in de Eemshaven. Overname van het bedrijf is niet mogelijk, omdat het te klein is. Met het volgen van deze opleiding viel die “appel niet ver van de boom”. Het hanteren van machines en het buiten bezig zijn, kon hij nog steeds van genieten op deze manier. Inmiddels is hij alweer enkele jaren werkzaam bij Oosterhof Holman en dat bevalt hem erg goed. ‘Ik vind mijn werk erg leuk!’, en daarmee verschijnt een grote glimlach op zijn gezicht. ‘Ik mag graag werken, heb veel diverse werkzaamheden en ik red mij prima. We hebben bijvoorbeeld ook mee mogen werken aan de Ringweg, fantastisch vond ik dat.’
Naast een voorliefde voor zijn werk heeft hij ook meerdere hobby’s, zoals onder andere paarden. ‘Mijn opa fokt springpaarden. Toen ik klein was en net kon praten zei ik altijd: Oel, Oel. En daarmee bedoelde ik dan, stoel. Geen gewone stoel, maar de rug van het paard!’ Hij kreeg al snel een pony en mocht op pony rijles. De liefde voor paarden bleef bij hem. Hij is nog steeds erg actief voor de Rij- en Menveriniging Mensinghe Roden en sinds 2024 is hij ook commissielid voor het Hemelvaart Concours in Roden, wat georganiseer wordt door Vereniging voor Volksvermaken in Roden. ‘Naast allerlei hand- en spandiensten op de vereniging ben ik uiteindelijk ook aan de slag gegaan met het maken van startlijsten voor de wedstrijden en zo ben ik ook terechtgekomen bij de commissie voor het Hemelvaart Concours. Ik werd gevraagd om te helpen en dat vond ik erg leuk. Of ik ooit zelf een Volksvermaker zou willen worden? Dat zou mij werkelijk waar een eer zijn.’ En opnieuw een grote glimlach op zijn gezicht. ‘Als je niets organiseert, dan gebeurt er uiteindelijk ook niets meer. En zonder vrijwilligers ben je nergens.’
Er passeert nog een hobby, tijdens het gesprek, Oldtimers. Hij heeft er twee in zijn bezit, waar hij erg zuinig op is. De liefhebbers van Oldtimers zullen ongetwijfeld een beeld bij een Landrover serie 2A en een John Deere 1030. ‘Het is gewoon mooi spul’, zegt hij. ‘Met de auto rijd ik sowieso ieder jaar mee tijdens de toerrit die georganiseerd met Pinksteren. We vertrekken dan vanaf Borg Nienoord. Prachtig mooie route altijd, die wordt georganiseerd door de Historische Automobiel Vereniging. De trekker komt vaker uit de schuur. In de omgeving worden meerdere toertochten georganiseerd, jaarlijks, waar we dan met een groepje aan meedoen. Zo heb je Roden, Nuis, Paterswolde, Peize en Norg. En het is ook gewoon heel gezellig.’ Helaas voor hem vervalt er dit jaar wel een toertocht, want zondag 1 juni moeten de handen uit de mouwen tijdens het Hemelvaart Concours in Roden. ‘Ach, dat overleef ik ook wel weer’, is de nuchtere opmerking die volgt. ‘Er staat een fantastisch evenement tegenover, dus dat komt goed.’
Genieten van zijn werk, genieten van zijn hobby’s, maar hij geniet ook van een gezellig feestje. Hij struint door de gehele gemeente naar een gezellig feestje. Waar je ook prima een feestje kan bouwen is tijdens wintersport. ‘Ik vind wintersport echt heerlijk! Daar kan ik zo van genieten. Ik vind sneeuw geweldig, maar houd ook erg van natuurijs. Rondjes schaatsen op zo’n kunstijsbaan doe je mij geen plezier mee. Daar zie je elke keer weer hetzelfde rondje en voordat je het weet moet je weer een bocht maken.’ Dan is het tijd om de foto voor te bereiden. Hier heeft hij duidelijk over nagedacht en zijn grote trots wordt van stal gehaald. Niet met wielen, maar met vier benen.
