Noordenvelder Gerda Dijkhuis: ‘Accepteren, respecteren en blijf lief voor elkaar’

RODEN - Bij binnenkomst komt de geur van een heerlijk bereidde maaltijd meteen tegemoet. Aan het aanrecht staan Gerda Dijkhuis en haar man Marco. Zij roert in de pan, hij heeft de afwaskwast in handen. Ze is een vegetarische couscous, Marrokaanse stijl, aan het bereiden. Niet één waar het gezin straks zelf van kan genieten, maar bestemd voor De Huiskamer. Een initiatief van Welzijn in Noordenveld, bedoeld voor inwoners in een kwetsbare situatie. Dijkhuis is vrijwilligster bij De Huiskamer, gevestigd in De Hullen en geniet iedere donderdagochtend volop van de deelnemers. ‘Het is gewoon heel leuk en dankbaar om te mogen doen’, zegt ze. 

Zorgen voor mensen is iets wat ze graag doet. ‘Ze is een mensenmens’, zegt haar man. Waarop een dankbaar “dank je wel” van haar volgt. Tijdens het gesprek gaat het eten koken gewoon door en is ze duidelijk in haar element. ‘De Huiskamer is nu voor de vierde keer, vandaag’, legt ze uit terwijl ze de courgette behendig snijdt. ‘Hoe ik erbij ben gekomen? Mascha Mulder is activiteitenbegeleider van De Huiskamer. Ik trof haar tijdens de Buurtcamping afgelopen zomer, waar ik ook bijna dagelijks te vinden was. Zij vertelde over De Huiskamer, het sprak mij aan en ik heb mij aangemeld.’ Ze ziet de deelnemers niet als “zieke mensen”, maar gewoon als persoon. Daardoor wordt de toenadering naar hen ook veel spontaner en opener, volgens haar. ‘We beginnen ‘s ochtends met een kopje koffie of thee, met iets lekkers erbij en gaan dan met elkaar in gesprek. Daar komen dan vaak de leukste verhalen uit voort. Uiteindelijk gaan we dan eten met elkaar en na het eten is er nog een leuke activiteit. We zingen met elkaar, doen een spelletje en vorige week hebben we zelfs even gesport met elkaar’, lacht ze. Het team van De Huiskamer bestaat op dit moment uit zes deelnemers en een paar vrijwilligers. ‘Maar we zijn ook nog op zoek naar vrijwilligers erbij hoor!’

Naast het vrijwilligerswerk voor De Huiskamer, is ze ook betrokken bij het Regenboogcafé, wat één keer per maand wordt georganiseerd in de Scheepstraschool. Ook hier: mensen met een verhaal. ‘Ieder mens is een mens, vind ik. Het is voor mij altijd heel moeilijk om te accepteren waarom mensen naar doen of spreken over elkaar. Ik wil dat ook altijd weten “waarom ze dat doen” en daar kan ik dan ook heel vasthoudend in zijn, anders kan ik het namelijk geen plek geven.’ Daarbij kijkt ze naar haar man voor bevestiging, die een politiek, correct, kort antwoord geeft: ‘Ja’. ‘Je kunt mensen vergelijken met een boek, zeg ik altijd. Een boek heeft een begin en een eind en vertelt een verhaal. Wanneer er pagina’s missen uit dat boek, weten we dus niet het complete verhaal en dat kan voor misvattingen zorgen.’ 

Ze heeft zelf ook een verhaal, maar praat zelden over bepaalde hoofdstukken in dat verhaal. ‘Ik durf gerust te zeggen dat mijn jeugd en de tijd van het jong volwassen zijn, mij wel hebben getekend en mij mede hebben gemaakt tot wie ik ben.’ Ze groeit op, in een gezin met twaalf kinderen waarvan zij de jongste is, aan de Esweg in Nieuw-Roden. ‘We hadden het niet altijd even makkelijk en werden ook wel gepest. Toch kwamen we niets tekort, wanneer het om eten ging bijvoorbeeld. We hadden iedere dag vlees of vis op het bord liggen, met verse groente uit eigen groentetuin en ook kon ik genieten van een “Broodje Tevree” of “Schuutjebrei”. Als het aan haar ligt, zou ze zelfs nog wel terug willen naar Nieuw-Roden, maar dat ziet haar man niet zitten. Wanneer ze van de basisschool af komt, gaat ze naar “De Puddingacademie”, zoals ze dat zelf gekscherend zegt. ‘Helaas zakte ik op één tiende. Ik had het graag over gedaan, maar moest gaan werken.’ In eerste instantie geeft ze dan ook aan dat ze geen diploma’s heeft, maar komt daar uiteindelijk op terug. ‘Ik heb uiteindelijk een beroepskeuzetest gedaan en daaruit volgde de LOI opleiding: praktische psychologie. Het menselijk brein fascineert mij en dat zag je ook aan mij cijfers uiteindelijk. Een mooie negen als eindresultaat!’ In de tussentijd is het tijd om de rozijnen toe te voegen aan het gerecht en wordt het recept nog eens kritisch doorgelezen. ‘Ik houd een zakje mix over. Dat is vast niet de bedoeling’, geeft ze lachend aan.

Haar gezin is haar alles en ze is tevree met wat het leven haar op dit moment te bieden heeft. ‘Ik merk alleen wel dat ik steeds meer bezig ben met hoe het met mensen van vroeger gaat. Mensen waar je altijd goed contact mee had en uit het oog bent verloren. Het is gewoon leuk om hen weer te spreken.’ Haar alles, dat is haar gezin. Ze heeft drie kinderen en vijf kleinkinderen. ‘Twee kleindochters en drie kleinzoons. Voor hen doe ik werkelijk alles.’ Inmiddels is de couscous klaar en geeft ze nog één ding mee, tot slot: ‘Accepteren, respecteren en blijf lief voor elkaar.’