Noordenvelder: Kirsten Ipema

RODEN - Haar kantoor huist op de eerste verdieping van het gemeentehuis in Roden. Nog enkele maanden zal zij vanuit hier haar werkzaamheden uitvoeren en dan stopt ze als wethouder van de gemeente Noordenveld. Kirsten Ipema heeft besloten zich niet nogmaals verkiesbaar te stellen in het nieuwe jaar en gaat op zoek naar een nieuwe uitdaging. ‘Ik heb altijd gezegd: vier jaar is te kort om iets te kunnen bereiken, acht jaar vind ik een mooie periode’, zegt ze. Een periode waar ze met een goed gevoel op terugkijkt en waarvan ze ook heel veel heeft geleerd, want dat ze wethouder zou worden had ze vantevoren nooit kunnen bedenken.

Ze woont met haar man en twee dochters inmiddels alweer dertien jaar in Langelo. Het dorp waar ze opgroeide en waar haar ouders een boerderij runden. Haar basisschooltijd brengt ze door in Westervelde, want de bassischool in Langelo was even daarvoor gesloten en haar middelbare schooltijd brengt ze door in Groningen. ‘Ik zocht inderdaad de spanning van de stad op’, lacht ze. ‘Of ik altijd al wist of ik de politiek in wilde? Nee, dat denk ik niet. Al kan ik mij wel herinneren dat we op de middelbare school deelnamen aan een programma, waarbij je het Europees Parlement naspeelde. Je reisde dan door het hele land en dat vond ik wel erg leuk. Tijdens mijn diploma-uitreiking zei mijn Frans docent tegen mij: Waar ik jou over tien jaar zie? Ik denk dat het iets in de politiek zal zijn. Daarin heeft ze dus uiteindelijk wel gelijk gekregen’, lacht ze. 

Na de middelbare school kiest ze ervoor om een opleiding te gaan volgen in Enschede, Technische Bedrijfskunde en gaat uiteindelijk aan het werk bij een ingenieursbureau in Zwolle. ‘Daar hield ik mij voornamelijk bezig met bouw- en technische projecten en was ik erg geïnteresseerd in het deel duurzaamheid daarvan.’ Duurzaamheid is dan ook één van de taken die zij heeft in haar portefeuille. ‘Toen we de taken binnen het B&W gingen verdelen, was dat dan ook mijn enige eis: dat ik duurzaamheid graag wilde hebben. Ik vind het gewoon heel belangrijk en kijk er nu ook met trots op terug wat ik daaraan heb mogen bijdragen in onze gemeente.’ 

Haar zitting als wethouder voor de gemeente Noordenveld is voor haar niet vanzelfsprekend geweest. ‘Toen we terugkeerden naar Langelo, heb ik mij aangemeld als bestuurslid van Dorpsbelangen Langelo. We waren in die tijd druk bezig met het café in Langelo en de plannen die we daar mee hadden. Daarover heb ik toen een keer ingesproken tijdens een vergadering op het gemeentehuis, voor de raad. Ik moet zeggen dat mij dat heel erg aansprak. Het lokale, hoe mensen met elkaar omgingen. Ik heb mij daarna aangemeld als kandidaat voor Gemeente Belangen, want ik kende daar veel mensen en voelde mij ook meteen thuis binnen de groep’, geeft ze heel standvastig aan. ‘Dit waren mensen zoals ik en als je je ergens in verdiept, kom je een heel eind met elkaar.’ 

Ze heeft zich jarenlang staande weten te houden, als enige vrouw, binnen het college en dit nooit als een belemmering gezien. ‘Het is goed dat er binnen een groep diversiteit is in leeftijd, maar ook in geslacht. Wij vrouwen denken toch weer vaak anders dan mannen en dan is het goed om dit te kunnen belichten.’ Ze hoopt dan ook dat er straks weer een vrouw zal deelnemen in het college en er ook weer vrouwen zitting gaan nemen in Gemeentebelangen. ‘We hebben onlangs een ledenvergadering gehad, van Gemeentebelangen, en daar zijn gelukkig ook een aantal nieuwe vrouwen opgestaan. We moeten als Gemeentebelangen vooral laten zien dat we benaderbaar zijn voor de inwoners van Noordenveld. 

Ze heeft de afgelopen jaren als wethouder veel mooie dingen voorbij zien komen, maar uiteraard zijn er ook weleens moeilijke dingen voorbijgekomen. ‘Wij moeten vaak keuzes maken voor de toekomst. Het kan best zijn dat de wethouder voor mij al iets in gang heeft gezet, ik daar nu aan mag bijdragen en je dan dus ook ziet waarom die keuze is gemaakt. Toch is dit ook weleens lastig uit te leggen hoor, aan burgers. Mensen begrijpen soms bepaalde standpunten niet. Belangrijk is dan vooral dat je de kans krijgt om het uit te leggen. Neem nu bijvoorbeeld het centrum. In Roden is er ooit voor gekozen om de supermarkten in het centrum te laten, zodat er ook meer reuring is in het centrum. Dat past namelijk bij Roden. Leek daarentegen heeft er bewust voor gekozen een winkelplein op te zetten. Dat zijn belangrijke keuzes, maar het effect zien mensen pas jaren later. Kritiek daarin krijgen vind ik dan ook niet erg en kan ik inmiddels ook al veel beter mee omgaan, maar ik schrik soms wel van sommige reacties van mensen.’ Wat ze straks gaat doen wanneer ze geen wethouder meer is, weet ze nog niet precies, maar het liefst wel weer iets met duurzaamheid, ruimte of techniek.