Ongenode Gast: een technisch spektakel aan de N373

HUIS TER HEIDE – Het was even puzzelen om de juiste plek te bereiken. Wie dacht even snel met de auto ‘naar de brug’ te rijden, had het goed mis. Eerst stonden we aan de compleet verkeerde kant van de overspanning. Nadat we eindelijk een parkeerplekje hadden gevonden en een wandeling achter de rug hadden, bleken we wéér aan de verkeerde kant van het water te staan. Een bouwplaats van deze omvang laat zich niet zomaar temmen, maar de aanhouder wint: uiteindelijk stonden we met onze neus bovenop het technische spektakel aan de N373.

Op de kade heerste donderdagochtend een onverwachte gezelligheid. Een man of dertig stond al paraat, gewapend met luxe stenen mokken vol dampende koffie en thee. Sommigen hadden zich netjes aangemeld via de provincie voor dit kijkmoment, anderen waren simpelweg als nieuwsgierige voorbijgangers blijven plakken. Terwijl de boterkoek gretig rondging, mengden de toeschouwers zich met de mannen en vrouwen in feloranje jassen.

Tussen de menigte vonden we Geert en Jaap, afkomstig uit Norg en Peest. Ze hadden over de monsterklus gelezen in de krant en wilden het hijsgeweld met eigen ogen aanschouwen. “Moet je al die mensen in hesjes en helmen eens zien in hun schone spijkerbroeken,” lachte Jaap, terwijl hij wees naar een groepje op een nabijgelegen brugdeel. Ze staarden  naar de metershoge kraan die als een stalen reus boven het landschap uittorende. “Het lijken wel ramptoeristen!”

Op en rond de bouwplaats was het een bont schouwspel van kleuren: gele, witte, blauwe en zelfs rode helmen van aannemer Strukton en de Provincie Groningen krioelden door elkaar. De mannen aan de kant hadden hun eigen theorieën over de kleurcodes al klaar. Volgens hen was de rangorde glashelder: de mannen met de blauwe helmen? Dat moesten de ‘oppersmurfen’ zijn. De figuren die eruitzagen alsof ze de complexe berekeningen écht in de vingers hebben. Of er daadwerkelijk een officiële rangorde voor de helmkleuren bestaat, bleef een mysterie dat de pret aan de zijlijn niet mocht drukken.

Tussen het glimmende staal en de zware hijskranen vonden we gedeputeerde Bart van Dekken. Gehuld in een oranje veiligheidsjas en een gele helm met de trotse opdruk “Provincie Groningen”, keek hij toe hoe het project zichtbaar vorm kreeg. Naast hem stond projectleider Lambert Vlieg, herkenbaar aan zijn witte helm.

De heren hebben de afgelopen maanden een flinke kluif gehad aan dit project. Gedeputeerde Van Dekken legde uit waar de schoen wringt: “Door de langere periode van vorst en sneeuw begin dit jaar kon de aannemer tijdelijk niet overal werken. Vooral het verleggen van kabels en leidingen liep vertraging op, en dat werkt door in de rest van de planning.” Het inhalen van die tijd bleek onmogelijk, wat betekent dat de omwonenden en weggebruikers langer in de hinder zitten dan gehoopt.

Toch was er donderdag vooral bewondering. Tussen 9.00 en 10.00 uur werd het bewegende brugdeel voor het autoverkeer geplaatst: een gevaarte van maar liefst 60 ton. Alsof dat nog niet genoeg was, zweefde tussen 10.00 en 11.00 uur ook het aparte fietsdeel van 10 ton door de lucht. Een knap staaltje precisiewerk op de millimeter.

Lambert en zijn team werken onder hoogspanning, want er is één harde eis: uiterlijk eind juni, nét voor de TT-gekte losbarst, moeten de Norgerbrug en de Norgervaart weer open zijn voor verkeer en boten. Tot die tijd moeten automobilisten nog even doorbijten. Sterker nog: van 4 mei tot en met 14 juni is de kruising van de N919 en de Norgervaart (N373) bij Huis ter Heide volledig afgesloten. Verkeer wordt lokaal omgeleid, al blijven woningen bereikbaar voor bewoners en hulpdiensten. Ook na de opening in juni is het nog niet helemaal klaar; het verkeer moet dan rekening houden met een verlaagde snelheid en tijdelijk één rijstrook.

Gedeputeerde Van Dekken is zich bewust van de impact: “Het is vervelend voor iedereen die te maken heeft met de omleidingen. We vragen veel van de mensen in de regio, maar we doen dit voor een veiligere en betere weg. We zijn heel dankbaar voor het geduld van de mensen in deze regio, we moeten het samen doen.”

Die steun vanuit de gemeenschap was vandaag in ieder geval zichtbaar. Sommige toeschouwers hadden zelfs hun eigen klapstoelen meegenomen om het hijswerk op hun gemak te bestuderen. Het was een moment waarop techniek en gezelligheid even samenkwamen bij een kop koffie aan de waterkant. Het halfuurtje verkeerd rijden en het gezoek naar de juiste route waren we op slag vergeten. Nu restte ons alleen nog de wandeling terug naar de auto. In de hoop dat onze trouwe vierwieler nog op zijn plek stond, want parkeren bleek uiteindelijk de grootste uitdaging van de dag voor deze ongenode gast!