Zwemvierdaagse bij De Hullen
RODEN – Krak, krak, krak, krak. De Ongenode Gast betreedt De Hullen in Roden. Niet op zwemvliezen, niet op blote voeten en ook niet op badslippers. Nee, gehuld in blauwe plastic schoenhoesjes. Van die dingen die bij iedere stap klinken alsof je een zak chips probeert open te maken in een stille bioscoop.
De Ongenode Gast kijkt om zich heen. Niemand reageert. Kennelijk hoort het erbij. Toch voelt het alsof hij met iedere stap een nieuwe overtreding van de zwembadetiquette begaat. De blauwe hoesjes zijn ongetwijfeld bedoeld om de boel schoon te houden, maar stilletjes binnenkomen zit er niet in. De hele accommodatie weet inmiddels dat er bezoek is.
Gelukkig is er water. Chloorwater.
De Ongenode Gast heeft vroeger heel wat uurtjes in het zwembad doorgebracht. Zwemvierdaagses, baantjes trekken, het bekende tegelwerk onder water: het voelt allemaal vertrouwd. Waar anderen bij de geur van chloor misschien denken aan natte handdoeken en kleedkamers, denkt de Ongenode Gast vooral aan thuis. Geef hem een zwembad en hij ontspant. Geef hem blauwe plastic schoenhoesjes en hij maakt geluid voor een heel aquarobicsrooster.
Het is vrijdagochtend. De zwemvierdaagse loopt op zijn einde en in het bad liggen vijf zwemmers hun baantjes te trekken. Een man telt zijn baantjes op een telraam, slim, bedenkt de Ongenode Gast zich, dan kun je helemaal ontspannen je ding doen in het chloor. Geen massa’s mensen, geen gillende kinderen en geen wedstrijd wie het meeste water over de kant kan slaan. Gewoon rustig zwemmen. Een aangename manier om de dag te beginnen.
Iris Postuma houdt deze week een oogje in het zeil. Vanaf de kant observeert ze dat de zwemvierdaagse gemoedelijk verloopt. Vooral de avonden zijn populair bij kinderen, met allerlei activiteiten naast het zwemmen. Er waren landenthema’s, spelletjes, schminken en zelfs happystones maken. Ook het spijkerbroekenhangen bleek een publiekstrekker.
Want zwemmen is leuk, maar jezelf zo lang mogelijk aan een natte spijkerbroek vasthouden heeft blijkbaar ook iets onweerstaanbaars. Dit jaar bestaat de top drie spijkerbroekhangers uitsluitend uit meiden. Spijkerbroekhangsters dus, bedenkt de Ongenode Gast.
Dit jaar is er bovendien voor het eerst een ochtendprogramma speciaal voor volwassenen. En dat bevalt. Geen kinderen die kriskras door het water schieten, maar rustig baantjes trekken zonder voortdurend te hoeven uitwijken. Een deelnemer verwoordt het diplomatiek: het is prettig om niet overhoopgezwommen te worden.
De Ongenode Gast begrijpt dat. Vroeger zwom hij zelf veel en hij weet dat een zwembad in theorie een overzichtelijke plek is. Een rechthoekig bad, een paar banen en mensen die allemaal dezelfde kant op gaan. In de praktijk blijkt het soms een verkeersplein met natte weggebruikers.
De deelnemers moeten minimaal twintig baantjes zwemmen. Wie meer wil, mag gerust doorgaan. Voor de fanatiekelingen is het geen straf om nog wat extra meters te maken. De Ongenode Gast overweegt kort om zelf het water in te duiken, maar kijkt dan naar zijn kleding. En naar die blauwe hoesjes.
Een sprong vanaf de kant zou het nodige spektakel opleveren. Niet in de laatste plaats omdat de plastic overschoentjes waarschijnlijk als eerste zouden afdrijven.
Bovendien moet er nog verslag worden gedaan.
Bij de deelnemers is de stemming goed. Gabi Sinkgraven doet voor de zesde keer mee en heeft haar gouden medaille al verdiend. Christina van den Berg is er voor het eerst bij deze editie en heeft eveneens haar baantjes gehaald. Voor haar is vooral het rustige zwemmen in de ochtend een uitkomst. Even bewegen voordat de rest van de dag begint.
De Ongenode Gast kijkt nog eens naar het water. De chloorlucht hangt vertrouwd in de neus. Het bad glinstert, de zwemmers trekken hun banen en ergens verderop klinkt het gedempte geluid van een zwembad dat gewoon zijn werk doet.
Dan moet de Ongenode Gast weer naar buiten.
Krak, krak, krak.
De blauwe schoenhoesjes bewijzen opnieuw dat ze niet alleen hygiënisch, maar ook akoestisch bijzonder effectief zijn.
De zwemvierdaagse zit erop. De zwemmers hebben hun meters gemaakt, de medailles zijn verdiend en de Ongenode Gast heeft zich weer even thuis gevoeld.
Alleen dat gekraak.
Volgende keer neemt hij zwemvliezen mee. Die zijn waarschijnlijk stiller.
WAAR: De Hullen Roden
WANNEER: Vrijdag 16 oktober
WAT: De Zwemvierdaagse
