Scholenproject Vrijheid verstopt in Beton

Afbeelding
Foto: ERIK VEENSTRA
(On)genode gast

TOLBERT - Omdat er steeds minder mensen zijn die de oorlog hebben meegemaakt en hierover kunnen vertellen in de klas, heeft de CazemierBoerderij het siloproject ‘Vrijheid verstopt in beton’ bedacht. Op een speelse manier leren kinderen over gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog in hun eigen omgeving. Vandaag mocht de Ongenode Gast mee met groep 6 van Basisschool de Springplank.

Het regent pijpenstelen wanneer we aankomen bij de CazemierBoerderij en dus besluit de Ongenode Gast nog even in haar auto te blijven zitten. Na enige tijd lijken de druppels iets minder te worden en wagen we de overtocht over het parkeerterrein naar de zij ingang van de boerderij, alwaar we hartelijk worden ontvangen door Greet Atsma. Samen met Alie Seiffers is zij initiatiefneemster van dit project, welke inmiddels voor de derde keer plaatsvind. Atsma is al dertig jaar betrokken bij de CazemierBoerderij en heeft alles meegemaakt van de verbouw tot nu. Deze krasse dame - al 80 jaar!, maar dat zou je haar zeker niet geven - praat vol passie over de geschiedenis van de CazemierBoerderij en haar bewoners. ‘Alie en ik hebben dit project samen bedacht en Willy van der Schuit heeft het voor ons uitgewerkt.’ Bonita Wijkstra is vrijwilligster en leidt de Ongenode Gast eerst naar de koffie kamer, alwaar ze haar spullen kan stallen. Helaas geen tijd voor een kopje koffie, want de kinderen komen er al aan. Het is gelukkig droog inmiddels, maar er staat nog steeds een gure wind. twee jongens van de Springplank deert dit kennelijk allemaal niet, want die hebben het voorjaar al in de bol en lopen al in korte broek. Iets wat de Ongenode Gast niet geheel onbekend voorkomt vanuit haar eigen omgeving. Atsma begint te vertellen bij de kuilsilo die op het terrein staat. Hierop staan zeven taferelen afgebeeld die een beeld geven van gebeurtenissen en situaties in de Tweede Wereldoorlog in deze regio.

Inmiddels begint het weer te miezeren en de Ongenode Gast begeeft zich snel naar binnen alwaar ook vrijwilliger Jaap Balkema staat te schuilen en dat is bijzonder, want hij verteld dat hij juist houdt van regen. ‘Ik ben directeur geweest van de school hier in Tolbert en door Seiffers benaderd om mijn bijdrage te leveren aan dit project.’ Gaandeweg de tijd die we doorbrengen op de boerderij komen we erachter dat de aanwezige vrijwilligers voor dit project allemaal een achtergrond hebben in het onderwijs. ‘Seiffers is zelf directrice geweest van De Beelen en heeft een blik met docenten van toen opengetrokken,’ lacht Atsma. In de silo krijgen de kinderen inmiddels een speldje uitgereikt welke ze moeten verstoppen aan de binnenkant van hun kleding. ‘Uiting van rood / wit / blauw en Oranje mocht tijdens WO II niet en dus verstopten mensen dat dan aan de binnenzijde van hun kleding. Als de kinderen straks aan het einde van hun rondleiding zijn zingen we samen in de silo nog een keer het Wilhelmus en mogen ze het speldje houden,’ aldus Seiffers. 

We haken aan bij groepje nummer twee welke inmiddels op de Zolder is van de boerderij en aandachtig luisteren naar het verhaal van Tea Stulp. Zij verteld over verhaal over Katrijn Huizinga, koerierster in het verzet. Onder begeleiding van moeder Doreen Venema luisteren de kinderen Sil, Boaz, Evy en Mylene aandachtig naar het verhaal van Stulp en leren over de manier waarop Katrijn voedselbonnen vervoerde in de kinderwagen van de buurvrouw, waarin een kind lag met een volle luier en een dubbele bodem. Van volle luiers wordt natuurlijk niemand blij en de Duitsers toentertijd ook niet, dus Katrijn kon gewoon doorlopen. Dan klinkt de bel beneden en gaan de groepjes wisselen van ruimte. Juf Tea is onder de indruk van alles wat er verteld wordt. ‘Ik kom zelf uit Winsum, dus was niet echt bekend met de geschiedenis van Tolbert, maar door dit project leer je veel.’

In de opening van de “doagse koamer” staat Jan Tinus Nijssing. Hij ontvangt groepje nummer vier en verteld Juf Emma en haar vijf leerlingen over de ruimte waar ze nu zitten en waar die vroeger voor gebruikt werd. Nathan, Kian, Ruben, Nick en Marit gaan op zoek naar de verborgen ruimte in de kamer waar de onderduikers zaten. Deze wordt al snel door Marit gevonden en ze mogen er zelfs in! Nijssing voert zelfs nog een toneelstukje op in “zijn beste Duits” om te bewijzen dat wanneer de Duitsers binnenvielen de onderduikers muisstil waren in het onderduikhol. De Ongenode Gast kan bewijzen dat ze inderdaad niets hoorde. 

De “mooie koamer” nodigt ook uit om nog even langs te gaan, want we hebben gehoord dat daar de oorlogstaartjes worden uitgedeeld! Helaas net te laat om aan te schuiven , maar Hanneke de Vries geeft aan dat er nog wel één over is, gelukkig! Na nog een kopje koffie met Peter Pijlman is het tijd weer te gaan, maar eerst nog even langs het “huuske”.

Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding

UIT DE KRANT