Danny Buijs: “Ik voel veel steun in Sittard maar een volle Euroborg blijft magisch”
REGIO - Zelden wordt een oud-trainer van FC Groningen met zoveel warmte en applaus onthaalt als Danny Buijs. Hij was vorige week met zijn Fortuna Sittard weer even terug in Groningen. Buijs verliet, net als vorig jaar tijdens de kwart finale van de KNVB-Beker de Euroborg met lege handen. Waar komt toch die warme band vandaan? Het laatste jaar van de trainer verliep nu niet bepaald succesvol en resulteerde in een record aantal opeenvolgende nederlagen. Daar waar een trainer dan vaak met de staart tussen benen de uitgang verlaat, nam Buijs op het veld tijdens een ereronde onder luid gejuich en applaus afscheid en waren er zelfs supporters tot tranen geroerd.
We praten bij in hotel Van der Valk in Spier, eventjes de thuisbasis voor de Limburgers. “Ik denk dat de mensen altijd hebben gevoeld dat ik echt om de club geef,” begint Buijs. Ik was er om te werken en dat deed ik dag en nacht en misschien wel te veel. Dat deed ik met maar één doel, de club waarvan ik hou zo goed mogelijk voor de dag laten komen. Het maximale uit de selectie halen. Het publiek met een trots gevoel naar huis laten gaan. Daarin ben ik denk ik altijd mezelf geweest. De mensen hebben alle kanten van Danny gezien. Boos, gefrustreerd, fanatiek, begaan en betrokken. Dat is wie ik ben. Ik kan niet acteren. Maar dat is wat ik ervan denk, maar eigenlijk kun je deze vraag beter aan andere mensen stellen. Het is geen geheim dat FC Groningen diep in mijn hart zit. Ik had er niet weg gehoeven, maar zoals iedereen weet was mijn band met Fledderus dramatisch, wat leidde tot het einde. Achteraf is het goed geweest dat ik vertrokken ben. Ik heb weer veel nieuwe dingen mogen leren.”
Rust en ruimte – nieuwe inzichten
Na zijn vertrek kwam de oud Groningen trainer terecht bij het Belgische KV Mechelen. Een voormalig gevallen topclub die de weg omhoog wil inslaan. In Buijs zien ze de ideale man dat te bewerkstelligen. Halverwege het seizoen volgt na tegenvallende resultaten ontslag. Zijn opvolger doet het niet veel beter. “Mechelen kwam te vroeg. Ik was moe van vier jaar FC Groningen. Van dag en nacht werken. Van de stress die het met zich mee bracht. Ik zag natuurlijk ook dat het mis ging en de omstandigheden werden steeds lastiger. Om te presteren is steun vanuit de technische leiding zo belangrijk. Dat heb ik al snel gemist. Achteraf had ik zelf in het laatste seizoen ook andere keuzes kunnen maken. Ik had eerder afscheid moeten nemen van bepaalde spelers. Bij Mechelen was ik niet fris, maar ook dat was erg leerzaam. Terwijl ik bijna geen energie meer had, ging ik er weer keihard tegenaan. Dat keert zich uiteindelijk tegen je. Daarna heb ik rust genomen. Dan kunnen dingen landen en komt er ruimte voor andere inzichten.”
Hoogste klassering in 24 jaar
Het wordt bijna FC Utrecht, maar uiteindelijk is Fortuna Sittard de nieuwe werkgever. Een ploeg die in 2018 bijna uit het niets promoveert naar de Eredivisie waar de club in de jaren tachtig een stabiele middenmoter was. In 1993 degradeerde de club om na twee jaar Eerste Divisie weer terug te keren op het hoogste niveau. Na zeven jaar degradeert de angstgegner van FC Groningen weer naar de eerste Divisie waarna de club 16 jaar (!) in de onderste regionen ploetert en op sterven na dood is. De publieke belangstelling is nagenoeg weg en het voortbestaan wordt regelmatig bedreigd. Het wonder geschied in 2018 waar de club uit het niets tweede wordt en promoveert. Het worstelt in de Eredivisie, maar weet zich steeds net te handhaven. Buijs neemt in 2023 het roer over van de flamboyante Velazquez die vooral voor veel reuring en onrust zorgt.
Het is inmiddels 2025 en Buijs verraste vriend en vijand door vorig seizoen als tiende te eindigen. De hoogste klassering in 24 jaar. En ook met de beperkte middelen die er nog altijd zijn, is zijn ploeg bijna veilig en staat zelfs in het linker rijtje. Een nieuwe stunt is in de maak.
“Ik had me graag veilig gespeeld hier in Groningen, maar eigenlijk had ik het liefst een puntendeling gehad. Voor ons zou een punt weer een grote stap zijn in de strijd voor lijfsbehoud en ook nog een uitstekende prestatie zijn bovendien. En Groningen gaat zich natuurlijk binnenkort ook definitief veilig spelen. De energie die de ploeg op de mat legt, daar kan ik echt van genieten en dat is ook een manier om punten te pakken. Ik zag het in de jeugd al, zulke fitte spelers.”
Terugkeer bij FC Groningen?
“Het grote verschil tussen FC Groningen en Fortuna Sittard zijn de faciliteiten. Die zijn in Groningen zoveel beter en uitgebreider. We doen het hier met de middelen die er zijn en dat is ook een mooie uitdaging. De ervaringen na Groningen en de rust hebben inmiddels gemaakt dat ik grote stappen heb gemaakt in mijn persoonlijke ontwikkeling. Inzichten die zijn veranderd. Ik kan dingen makkelijker laten gaan en loslaten en vanuit die innerlijke rust maak je automatisch ook andere keuzes. Ik durf dan ook te stellen dat ik inmiddels een betere trainer en dan in mijn tijd in Groningen. Gelukkig maar, want anders zou ik me niet hebben ontwikkeld. Bij Fortuna heerst rust. Het is een familieclub. De aandacht van de pers is minder intensief omdat de media hun aandacht moeten verdelen onder vier clubs terwijl dat in Groningen er maar één is. Er is hier geen vijfde colonne en er zijn geen verschillende stromingen die onderling met elkaar de strijd aangaan over de te voeren koers. Ik ervaar hier veel waardering van de clubleiding. Dat heb ik nog niet eerder zo ervaren. Een fijn gevoel.”
In zijn spaarzame vrije tijd houdt de trainer zich niet al te veel bezig met hobby’s: “ Ik videobel graag met mijn kinderen. Dat is het mooiste wat ik doe naast het voetbal. Verder pak ik graag wat rust en af en toe duik ik eens in een boek.”
Feyenoord koos onlangs voor Van Persie. Had Buijs nog gehoopt op een telefoontje uit Rotterdam? “Ik denk wel dat ze mij, zoals meerdere jonge trainers volgen. Net als Groningen is Feyenoord natuurlijk een geweldige club. Ik had er nu niet op gerekend, maar als ik in de toekomst de kans krijg zal dat natuurlijk geweldig zijn. Ik denk ook dat ik dit inmiddels aan kan na alles wat ik heb geleerd. Vergeet niet dat FC Groningen mijn allereerste club in het betaalde voetbal was. Trainer zijn is een ervaringsvak.”
Eigenlijk is het voor bijna iedereen vanzelfsprekend. Vroeg of laat keert Buijs terug als trainer in de Euroborg. In het degradatiejaar werd Buijs benaderd, maar bedankte om verschillende redenen. “Er waren nog maar zeven wedstrijden te spelen, daarnaast was Lukkien al vastgelegd voor het volgende seizoen. En ik had natuurlijk veel te weinig tijd nog wat neer te zetten. Als er een vervolg in het daaropvolgende jaar in zat had ik het wellicht gedaan.” Houdt Buijs net als zoveel mensen ook rekening met een come-back? Er valt een lange stilte. Buijs wendt zijn hoofd af terwijl hij nadenkt. En na en tijdje richten de bedachtzame ogen zich weer op en kijken oprecht geraakt de wereld in: “Soms vraag ik me wel eens af of ik emotioneel niet te veel betrokken ben om er nog terug te keren als trainer, aan de andere kant, een volle Euroborg met die massale steun, wow, dat is echt magisch.”
