Mats Seuntjens wil met FC Groningen weer ‘the best of the rest’ worden“Mijn tijd hier in de Euroborg gaat nog komen”

GRONINGEN - Veel supporters zullen een glimlach hebben gekregen tijdens de winterstop toen het nieuws naar buiten kwam. Mats Seuntjes wordt Groninger. De aanvaller die zijn carrière begon bij NAC en hem langs onder andere AZ, RKC en Utrecht voerde, is een oude bekende van algemeen directeur Frank Van Mosselveld. Ze werkten samen bij RKC. Tot de winterstop was het Spaanse Castellon zijn werkgever, maar daar had de aanvaller het niet naar zijn zin en de geboren Brabander wilde graag terug naar Nederland. Seuntjens is een man met veel ervaring, een meer dan slimme voetballer die met één beweging of actie het verschil kan maken.

“Mijn beste tijd moet nog komen”
Hij was bij zijn drie jaren AZ, een toonaangevende club in de Eredivisie, een belangrijke speler. Onder trainers John van de Brom en Arne Slot was hij vaak basisspeler en speelde grote Europese wedstrijden. Seuntjens kijkt met veel plezier op die tijd terug. “Samen met een half jaar RKC waar ik ondanks privéproblemen drie keer scoorde en negen assists gaf, zijn dat mijn leukste jaren geweest. En ook erg leerzaam. John van de Brom is een beetje mijn voetbalvader geworden.” Seuntjens moest één van de ontbrekende puzzelstukjes in de puzzel worden die trainer Lukkien wekelijks legt. FC Groningen bivakkeerde voor de winterstop dicht bij de zo ongewenste spelonken van de degradatieplaatsen. Ook Kwakman en Ekdal werden gehaald door Van Mosselveld en inmiddels is de ‘Trots van het Noorden’ in de veilige haven en zelfs nog in de race voor die ‘andere’ play-offs. Die voor de kwalificatie voor Europees voetbal.

De 33-jarige aanvaller begon sterk aan de linkerkant, verhuisde desondanks naar de rechterflank om vanaf daar de weg naar de bank te maken. “Mijn beste tijd moet nog komen”. Seuntjens heeft alle vertrouwen in zichzelf en wil nog veel voor het team gaan betekenen. Dat die missie gaat slagen, daar twijfelt hij niet aan. Of dit ook vanaf rechts gaat lukken, daar is hij minder stellig over. “Daar kom ik niet in mijn kracht.”

Niet lui, weloverwogen keuzes
Het is een warme lentemiddag als Seuntjens op de afgesproken tijd arriveert bij Corpus den Hoorn voor de foto die op een plek gemaakt wordt waar hij te weinig verschijnt: bij het doel. De dug-out, hij vindt het maar niets maar is ervan overtuigd dat zijn toekomst bij Groningen in het veld is. En niet onbelangrijk: ondanks zijn reserverol heeft hij het naar zijn zin al ging het bij zijn aankomst te veel over iets waar hij zich over heeft verwonderd. Inmiddels is de 1.87 lange aanvaller aangeschoven op een terras aan de rand van het Hoornse Meer. Hij begint te lachen als het onderwerp ter sprake komt, Seuntjens zou niet tegen teleurstellingen kunnen. “Ja, dat heeft me wel een beetje verbaasd. Dat is een eigen leven gaan leiden. Als dat echt zo was, dan had ik niet meer in het betaalde voetbal actief geweest. Ik heb al met al met zoveel teleurstellingen te maken gehad. Zeker, ik laat mijn koppie wel eens even hangen als het wat tegenzit. Maar het werd groter gemaakt dan het is. Ik zit nu vaak op de bank, maar ga nog steeds met plezier naar de trainingen. En tijdens de invalbeurten geef ik alles wat ik heb. Soms word ik lui genoemd. Maar ik maak weloverwogen keuzes. Ik heb mijn energie nodig voor de dingen waar ik goed in ben. Ik maak heel bewust een keuze of ik een sprint zal trekken of dat ik iets anders doe. Ik observeer de situatie en maak dan heel snel een besluit. Dat lijkt soms lui, maar dat is het laatste wat ik ben.”

Liever vanaf links dan vanaf rechts 
De bank, de schrik van iedere voetballer. Seuntjens is er na een goede start inmiddels toch terecht gekomen. Wat is daar de reden van? Seuntjens weet het antwoord eigenlijk ook niet: “dan zou je toch bij de trainer moeten zijn. Ik speelde vanaf links tegen Almere City tijdens mijn debuut. Eén van mijn favoriete posities. Ik was wel trots op mijn debuut. Het ging best lekker als invaller, al had ik moeten scoren. Waarschijnlijk toch een beetje het gemis van ritme. Al vrij snel ging Kwakman op links spelen en verhuisde ik naar rechts. Dat is niet mijn plek. Ik heb bij RKC ook op die plek gespeeld, maar daar had ik een andere rol. Een behoorlijk vrije rol met een controlerende middenvelder vlak achter me. Wij spelen anders. Op deze manier kom ik vanaf rechts niet in mijn kracht. Daar hebben we het zeker over met de staf en we gaan zien hoe zich dat ontwikkelt. Ik ben ervan overtuigd dat mijn beste tijd bij FC Groningen nog gaat komen. We hebben nu nog een aantal wedstrijden waar ik zal knokken voor mijn plek. Dan is er de zomerstop en ben ik erg hoopvol over komend seizoen.”

Nummer ‘10’
Seuntjens kwam naar Groningen op het moment dat de ploeg er niet al te rooskleurig voorstond. Inmiddels is dat behoorlijk gedraaid. En net als zoveel mensen vindt ook Seuntjens dat Valente daar een grote rol in speelt. “Het is soms best lastig om hier op nummer tien te spelen. Veel spelers hebben nauwelijks Eredivisie ervaring. We weten hoe we willen opbouwen, maar dat lukt lang niet altijd. Daarom is Bacuna ook zo belangrijk op het middenveld. Hier heb je als nummer tien soms veel geduld nodig. Dat heeft Valente en weet zich dan voetballend ook nog op deze manier te onderscheiden. Daar heb ik veel respect voor!”

Valente zal waarschijnlijk vertrekken en dan zal de nummer 10 plek vrij komen. Iets voor hem? “Zeker, het is een plek waar ik goed tot mijn recht kom. Daar zal ik zeker op inzetten. Maar uiteindelijk is dat natuurlijk een beleidskeuze van de trainer.”

Vechten voor ‘the best of the rest’
Van het warme Spanje naar het koude Nederland. Toch is Seuntjens nog steeds enorm blij met zijn terugkeer. Zijn aankomst in Groningen verraste hem positief: “ik heb me vanaf het eerste moment direct thuis gevoeld. We hebben een hele leuke groep. Dat helpt ook als je weinig speelt. De trainingen zijn leuk en ik kan ook prima opschieten met de staf. Natuurlijk baal ik als ik niet in de basis sta, maar ik heb te veel meegemaakt om me daardoor gek te laten maken. Ik weet wat ik kan. Het lukt steeds vaker dat te laten zien en uiteindelijk heb ik er vertrouwen in dat de trainer dan ook niet meer om me heen kan. Mijn grootste krachten? Ik denk dat ik het spelletje redelijk doorzie. Snel weet waar de beste oplossing ligt. Als een spits beweegt, kan ik hem met een goede steekpass voor de keeper zetten. Ik ben redelijk balvast en heb best een aardig schot.” Seuntjens glimlacht weer, toch wat ongemakkelijk om zo over zichzelf te praten.

“Ik moet ook zeggen dat FC Groningen echt een geweldige club is. Dat zeg ik niet omdat ik er nu zit. Bij eerdere clubs werden ook bepaalde mooie dingen voorgeschoteld, maar bleek het in de praktijk tegen te vallen. Hier is het tegendeel waar. De faciliteiten zijn geweldig, de mensen aardig en wat te denken van het stadion en het support. Echt ongelofelijk! Uit onderzoek is gebleken dat Groningen de vijfde club van ons land is. Dat heb ik nu zelf ondervonden. En we moeten met z’n allen Groningen terugbrengen naar daar waar het hoort. Dus strijden om de titel ‘the best of the rest’. Dat verdient Groningen en dat verdienen de supporters. Ik zal daar alles aan doen.”

Mats Seuntjens had in de wedstrijd tegen RKC als invaller met een geniale pass op Schreuders en een doelpunt precies tien minuten nodig om de trainer met zijn voeten te vertellen dat hij het verschil kan maken.