Greppeltocht Een was weer een zinderende ervaring

EEN - Afgelopen zaterdag vond de derde editie plaats van de zinderende Greppeltocht in Een. Maar liefst 20 teams verschenen aan de start en gingen het donker tegemoet. 100 personen die een uitdaging aangingen en de kou trotseerden, niet wetende wat hen onderweg allemaal te wachten stond. ‘We hadden weer een aantal uitdagende opdrachten klaarstaan’, zegt één van de organisatoren: Anne Doornbos. ‘Wat het dan ook nog vooral spannend maakte voor de deelnemers, was dat het “spottersteam” hen op de hielen zat.’ En wat was dan het kwetsbare voorwerp waar ze dit jaar mee op pad werden gestuurd? Een glazen kerstbal!

Er zaten weer vele uren van organisatie in de Greppeltocht, maar ‘we hebben enorm veel voorpret gehad’, geeft Doornbos aan. Ze kijken terug op een geslaagde editie. ‘De deelnemers van dit jaar hadden echt te maken met winterse omstandigheden. Besneeuwde stukken, maar vooral ook heel erg koud. En dan werden sommige opdrachten écht wel een uitdaging, hoor.’ De eerste groep vertrok om 18.00 uur vanaf het Dorpshuis in Een, waar ze meteen al hun eerste opdracht moesten vervullen. Slingerend door de zaal, als apen aan lianen, moesten ze de overkant van de zaal bereiken. Daarna gingen ze de avond in en volgden een route van 9 kilometer, vol uitdaging en spanning. De uitdagingen zaten vooral in de opdrachten die ze moesten uitvoeren. Zo was er weer een opdracht van de brandweer uit Norg en leverde ook Welzijn in Noordenveld (WiN) haar bijdrage. ‘Het waren heel uiteenlopende opdrachten’, zegt Doornbos. ‘Van Glow in the Dark tot een knikkerspel in een paardentrailer. Kun je je voorstellen dat je al 1,5 uur hebt gelopen en dan een knikker moet leiden over een baan, in een paardentrailer, met koude handen? Ook moesten ze met een boot over het water. We hadden er een vlot voor gebouwd, maar dat bleek toch niet stabiel genoeg. Bij het opbouwen ging er al een vrijwilliger de plomp in. Dus maar een bootje geregeld. Als team konden ze niet in één keer naar de overkant, dus het vereiste een goeie samenwerking om het team in delen naar de overkant te krijgen.’

Bij alle onderdelen waren vrijwilligers aanwezig, want veiligheid staat voorop bij de organisatie. Op de punten waar men grotere wegen moest oversteken waren er verkeersregelaars en er was natuurlijk ook EHBO. ‘Ja, er kan er natuurlijk ook zomaar één in het water vallen. Dan moet je snel kunnen handelen en dat betekent dat er dekens klaarliggen en we moeten zorgen dat de deelnemer zo snel mogelijk onder een warme douche terechtkomt.’ Naast de veiligheid is het ook belangrijk dat de deelnemers onderweg even een rustpunt hadden. ‘We hadden ook nu, halverwege de route, weer een grote wagen klaarstaan waarin koffie, thee en warme chocolademelk werd geschonken om even op te kunnen warmen. En aan het eind was er uiteraard snert. Dat gaat er toch ook altijd wel in bij iedereen’, lacht hij. Naast de opdrachten onderweg kregen de deelnemers ook weer te maken met een “spottersteam” dat hen op de hielen zat. ‘De spotters zitten in een auto en krijgen de opdracht mee om teams te “spotten” onderweg. Wanneer een team wordt gespot, krijgt ze straftijd. En daar komt dan het mooiste element naar voren van de greppeltocht’, lacht Doornbos. ‘Om aan het spottersteam te ontkomen, maken de teams de meest bizarre sprongen en duikvluchten om niet gespot te worden. Je krijgt de meest fantastische verhalen te horen wanneer de teams na ongeveer drie uur weer terugkeren. Zo verzuchtte een deelneemster na afloop dat ze nog nooit in haar leven zo vaak met haar gezicht in de sneeuw had gelegen! ‘ En hij lacht nog eens hartelijk. ‘En daar komt dan ook de naam Greppeltocht weg, want mensen duiken veelal weg in greppels en sloten.’