GELD MAOKT NIET GELUKKIG

Afbeelding
Foto: ERIK VEENSTRA
Cultuur

Hier zit ze dan in december in heur zummerkleren op het station van Parijs. Ze was al van Marseille kommen. Ze is kold mor ze haar nog een colbertie en een zummerjaas in de koffer en die het ze maor over mekaor antrokken. Gelukkig komp de traain naor Amsterdam der an. Nou kan ze weer op temperatuur kommen. Ze gaait bai “t raompie zitten en toen de traain koers begon te zetten richting Amsterdam, zakte ze een beetie onderoet, keek oet het raompie en luit heur gedachten gaon. Overaal was het al vrolijk verlicht met kerstversiering. Vrolijke kleuren en overaal kerstbomen. De gezellige tied komp weer an. Wat haar heur bezield? Waorom was ze zo stom west? Waorom haar ze zo tougeven an heur drang naor wat aans? Naor aoventuur en veraandering? Ze leek wel gek. 

Het begon allemaol toen ze die dikke pries wonnen haren. Geert en zij haren de boerderaai verkocht en een bungalow weer kocht op ein van de mooiste plekken in het dörp .Nou haren ze het veur mekaor. Gien drok leven meer. Niet elke mörgen vro opstaon maor oetslaopen. Het leek allemaol mooi maor de verveling kwam gauw. Elke dag tegenover mekaor zitten en niks doun dat bevuil neit. Margje begon wat te handwaarken, waoras ze eigelek gien zin in haar en ze begon op Geert te fitten. “Man, trek toch ies wat mooier goud an, een beetie hipper zodaj d’r wat stoerder oetzein. Een spiekerbroek en zo. En laot je baord ies ’n week staon. Dat is pas stoer. Je wonen nou midden in ’t dörp en dan moeij wat aans an as op de boerderaai”. Geert wus niet wat e heurde. Wat mankeerde Margje toch. Haar die last van hormonen? Hij trok zich der niet zo veul van an. Laot heur maor foeteren. Hij haar aandere plannen. 

Hij docht nao over een kinderboerderaai en hij was naor de gemeinte stapt en haar oetlegd wat zien plannen waren en dat dat een mooie aanwinst veur het dörp wezen zul, veural veur de kinder en de oldern. Over het geld huifden ze zich gien zörgen te maoken. Hij zul alles betaolen en hij zul elke mörgen en aovend veur de beisten zörgen. Dan haar e tenminste weer wat om handen. De gemeinte vond het een goud idee en zul veur de vergunning zörgen. 

Margje daorentegen haar heur heil zöcht bai de naaie buren. Een stel oet Den Haag dat hier kommen was toen hij zien baon bai het ministerie opgeven haar. Aordige mensken maor huil aans dan zij. Ze waren veul vraaier. En hij zag der huil knap oet! Hij muik heur complimenties en dan vond Margje wel mooi. En hij nuimde heur Margot! Dat klonk toch veul mooier dan Margje! Hij muik heur ok altied complimenties. Dat ze nog zu’n mooi figuur haar en zo. Nou dat was ok gien wonder haar ze toen zegd. Aj altied in het zwaore boerenwaark zeten hebben dan blief je wel slank en gespierd. 

Hij haar Margje ok zo maor an ’t praoten. Ze vertelde van alles. Dat ze, nou ze die dikke pries wonnen haren, niet meer zo gelukkig was en dat Geert zo stief was en dat ze ies huilemaol wat aans wol. Der oet, weg !! Dat zul goud wezen veur de relaotie. Ineins was de oetneudiging kommen; of ze met wol naor Zuud Frankriek. De naaie buren haren daor een tweide hoes en ze gingen der vaok in de winter hin. Het was der altied lekker weer en je bennen der huilemaol oet. Margje kon heur oren niet geleuven. Zuud Frankriek, daor was ze nog nooit west. 

Toen ze ’t er met Geert over kreeg, zee die: ”gao maor gauw met”. Hij was dat gefoeter in hoes zat en as ’t een beetie met zat dan kwam de vergunning veur de kinderboerderaai en dan haar hij waark zat. Margje was overdonderd, ze haar niet docht dat ze zomaor toustemming kriegen zul. En zo gebeurde het dat ze een week laoter bai de buren in de auto stapt en vertrekt naor heur vekaansiebestemming met een koffer vol zummerkleren. 

Ze is opgewonden. Ze het nog nooit op vekaansie west en nou gaait ze de eerste keer ok nog huilemaol allent. Nog opgewondener is ze as ze het hoes in Zuud Frankriek zöt. Zulks haar ze nog nooit zein. Wat een pracht en praol, een mooi hoes met een grote tuun en aj op de veranda zitten dan kiek je over de Middellandse Zee. En aal die bloumen die bluien! Ze kan der niet bai want het is ja winter. Hier zul ze wel een poossie wezen kunnen. Ze döt heur best om zo goud meugelijk Hollands te praoten en ze is het zomaor met de buurman eins dat Dréents praoten huilemaol niks is. Die buurman vindt ze biezunder aordig en hij weit toch veul! Toen e op ’n dag zee dat Margot een mooie vrouw is maor dat ze best wel wat sjiekere kleren draogen kun, gaait ze met buurvrouw winkelen in Marseille en kocht ze allemaol mooie naaie kleren en allerdeegst een jurk van Valentino, een sjieke tas van Louis Vuitton en veur het eerst in heur leven een bikini. Qua figuur kan ze die goud draogen maor ze vuilt zich der zo ongemakkelk in, veural as hij in de buurt is. Maor, as ze met buurvrouw bai het zwembad lig, döt ze net of alles huil gewoon is en gedrag ze heur net zo werelds as ’t mor kan. 

En dan komp de dag dat het mis gaait. Margje lig in heur bikini bai het zwembad. De mistralwind blas zachies deur heur haor en streelt heur lief en gezicht. Margje geniet. Zo ineins staait de buurman naost heur en vrag: “hoe lang ben je hier nu al Margot! Een week of zes?” Margje schrikt en opeins beseft ze dat ze nog nooit an hoes docht het. Dan is ’t ja ok al bijna kaarstdaogen! Daor hej met zu’n temperatuur ja totaol gien weit van. “Zo ongeveer”, antwoordt ze. “Dan wordt het nu toch wel eens tijd voor een kus”, zegt hij. En veur dat ze der om verdocht is, pakt hij heur gezicht beet en begunt hij heur veurzichtig kussies te geven over heur huile gezicht. Oh, wat vuilt dat fijn… 

Margje schrikt zich opeins wezenloos as het tot heur deurdringt wat er gebeurt en ze gaait der as een haos vandeur. As ze op heur kaomer is, komp ze tot bezinning en ineins denkt ze: “waor ben ik toch met bezig. Ik heb Geert al zes weken allent laoten. “Het is al december en ik ben hier nog aal. Ze haar Geert nog huilemaol niet mist. Met trillende handen pakt ze heur mobieltje en belt em op. As ze zien stem heurt, vuilt ze heur toch wel bliede maor ok schuldig. “Ik kom naor hoes”, zeg ze. Nog diezölfde dag pakt ze de traain. En nou is ze bijna in Amsterdam, ze moet nog naor Assen en as ze daor ankomp dan kik ze oet naor Geert. Heur Geert! Ze beseft ineins dat ze hum toch wel mist het. 

Is dat hem? Ze zöt het niet goud. Hij zöt der zo aans oet. As hij zich omdraait staait Geert daor in spiekerbroek, een stoere jack en met en baord van een week. Margje staait stokstief en denkt: “wat een mooie keerl! Wat het mai toch bezield” en dan lat ze zich gretig in de krachtige boerenaarms vallen van de mooiste man die der rondlop. Aarm in aarm lopen ze het station aof en ze vertelt honderdoet over heur vekaansie. Geert is ok bliede dat Margje weer thoes is. Hij vertelt heur over de kinderboerderaai. Dat die nou huilemaol klaor is en dat e elke dag twei keer hin gaait om de beisten te verzörgen. De mensken in het dörp bennen bliede met dizze naaie aanwinst. Der komp veul bezuik van olders met kinder maor ok de ollegies worden der hinreden in heur rolstoulen. Elk en ein is vol lof. 

Margje vertelt hum dat ze het mooi had het maor dat aale daogen zun ok begunt te vervelen. Ze is bliede dat ze weer thoes is. In de volgende daogen brengt ze het hoes in kerstsfeer. Ze kocht een mooie grote boom en ok boeten kommen lichies te hangen. De schaaiding van zes weken het heur baaiden goud doun. Ze bennen der achter kommen dat ze toch niet zunder mekaor kunnen. En zo vieren Geert en Margje de kaarstdaogen saomen met de kinder in heur naaie hoes en komp Margje tot de conclusie dat het naargs beter is as thoes. En de mooie jurk van Valentino stun nog veurdat de kaarstdaogen der waren op Marktplaots………

tea nijnuis

UIT DE KRANT