‘Er is ongelofelijk veel commitment, mensen waarderen ons en die waardering voelen we’

ZEVENHUIZEN – Het grote aftellen is begonnen voor de Carbidboys van Zevenhuizen. Nog heel even en dan knallen ze het dorp traditioneel wakker op oudejaarsdag. Geen wekker die daar tegenop kan. Bijna dertig jaar geleden begonnen de boys met een paar melkbussen, nu wordt er carbid geschoten met meer dan honderd ijzeren bussen die ooit bedoeld waren om melk in te vervoeren en te bewaren. Een happening, een feest dat zijn weerga niet kent in Zevenhuizen. Eentje waaraan bijna een jaar voorbereiding voorafgaat. Carbidschieten behoort inmiddels tot immaterieel cultureel erfgoed. Carbidboys-voorzitter Bert Steenhuis, vanaf het allereerste uur betrokken, kijkt reikhalzend uit naar het mooiste moment van het jaar.

De keukentafel van Zeumhuuster Bert Steenhuis ligt bezaaid met krantenknipsels. Stukken uit de regionale en landelijke media over de Carbidboys uit Zevenhuizen. Televisieploegen reisden al eens af naar het Groningse dorp om de oeroude taferelen vast te leggen. Steenhuis, in het dagelijks leven politiechef in Groningen, groeide ermee op. Als jong ventje reed hij op de brommer, gestimuleerd door zijn eigen vader, naar de smid in het dorp voor een klein stukje carbid. Samen met een stel vrienden uit de ‘brommertijd’ gingen ze langs boeren in de regio om voor zeven gulden vijftig een melkbus op de kop te tikken. Het begin van een traditie werd geboren. ‘We zijn in 1992 begonnen met een paar busjes en de sport was om dat ieder jaar te verdubbelen. Nu zijn het er meer dan honderd.’ Bert Steenhuis glundert als hij het heeft over oudejaarsdag. Wie denkt dat het niet meer is dan een paar melkbussen neerzetten, voetballen erin, de vlam eronder en knallen maar heeft het niet begrepen. Vanaf maart komt het dagelijks bestuur om de zes weken bij elkaar om de boel voor de volgende editie tot in de puntjes voor te bereiden. Daarna volgt een vergadering in groot comité waar ook de taken worden verdeeld’.’

De harde kern van de Carbidboys kent elkaar van de lagere school. Vijf vrienden voor het leven. ‘Dat we altijd bij elkaar zijn gebleven maakt het extra bijzonder’, vertelt Steenhuis. Die vriendschap komt allemaal tezamen op oudejaarsdag. Dat is een gevoel dat bijna niet te omschrijven is. Maar we doen het niet alleen’, benadrukt Steenhuis. ‘We zijn in totaal met 19 carbidboys en één carbidgirl, de vriendin van een van de boys. Ieder heeft zijn eigen kwaliteiten en inbreng. We doen het echt met elkaar. Er komt veel meer bij kijken dan mensen in de eerste instantie denken. Het gaat om het feest én de veiligheid. In februari evalueren we, in maart komen we voor het eerst bij elkaar om de lijnen voor de volgende editie uit te zetten. Zaken als techniek, verkeersveiligheid, infrastructuur (onder andere schiet-, vrije- en publiekszones) logistieke lijnen, vergunningen, verzekeringen, controle van de melkbussen en logistieke lijnen worden uitvoerig besproken. We hebben zoveel diversiteit en talent binnen de groep. Van transporteurs, loonwerkers, techneuten en timmerlieden tot mensen uit de horeca. Er is ruimte voor ieders kwaliteit en inbreng.’

De Carbidboys worden gedragen door het hele dorp. ‘Er is ongelofelijk veel commitment. Mensen waarderen ons en die waardering voelen we. Sponsoren binden zich graag aan ons. Daar zijn we dankbaar voor. Daarnaast zijn de Vrienden van de Carbidboys heel belangrijk voor ons. Voor een tientje een vriendje. De doelstelling is een evenement neer te zetten waarvoor geen entree nodig is, zegt Steenhuis die ook graag de vrouwen achter de Carbidboys noemt. Te beginnen bij zijn eigen vrouw. ‘Zonder mijn vrouw had ik dit niet kunnen doen. Zij pakt alle randzaken op. Van de administratie tot aan de verkeershesjes. Bovendien kunnen we goed samen sparren. En dat geldt ook voor de andere vrouwen, ieder heeft z’n eigen taak. Ook zijn we trots op de zestig vrijwilligers die we hebben. Dat is echt uniek. Ze helpen bij de bar, regelen het verkeer en bemannen de Carbidboys koek en zopietent. Er wordt een hele horecastraat ingericht. Van snert tot broodjes bal en rookworst, de hele dag door kunnen bezoekers van alles kopen. Mijn moeder zorgt altijd voor een grote pan boerenkool tussen de middag. Ze is 76, maar vindt het nog steeds geweldig om te doen.’

‘Elfstedentochtgevoel’

Het draait om carbidschieten, maar het feest daaromheen heeft een zeker gewicht, zegt Steenhuis die op zijn laptop wat filmpjes laat zien. Een gigantische feesttent met een hoop volk dat overduidelijk zin heeft in een feestje. Weer die lach. ‘Van tien tot tien is het volle bak feest. De hele dag door komen hier wel 2000 man. Overal vandaan. Ik ken mensen die ieder jaar vanuit Noord Holland naar Zevenhuizen komen op oudejaarsdag. We hebben een fantastische line-up. Zusan, de lokale Ilse de Lange noemen we haar, maakt haar debuut bij de Carbidboys. Ze zorgt voor de muzikale omlijsting in de ochtend. Spiekerboks op, een bandje uit Peize. Rond lunchtijd draait onze eigen geluidsman Martin’s Vinyl singles op de draaitafel. Daarna volgt de Entertainer, een dweilorkest uit Roden. Je krijgt echt het Elfstedentochtgevoel, dat sfeertje is niet uit te leggen, dat moet je meemaken.’ Vanaf een uurtje of vier barst het ‘Carbidboysfeest’ los. DJ Feike, Mama Maffia, Stef Ekkel en Gaatze Bosma zorgen voor een uitzinnige feesttent.

Naast de vele krantenknipsels staan er twee flessen bier en twee shotjes op tafel. Want dat is ook traditie. De Carbidboys hebben hun eigen drankje. Vorig jaar een biertje (‘de knal’), nu een ‘Carbittertje’, een kruidendrankje en een ‘schotje’, een soort flügel. Die drankjes delen we uit onder onze sponsoren en we verkopen ze in de feesttent. Een eigen drankje hoort er gewoon bij.’ Op de Veldstreek gebeurt het op oudejaarsdag. Naast melkbussen staat ook het ‘wereldberoemde’ rad op de Veldstreek, net als twintig metershoge pijpen. ‘Dat rad met dertien melkbussen wordt aangedreven door een elektromotor. Werkelijk, nét een mitrailleur. Die pijpen hebben we vorig jaar gelast. Dat zorgt voor een hoop spektakel’, lacht de voorzitter die naast zijn fulltimebaan een hoop tijd kwijt is met het hele gebeuren. Maar hij doet het graag. ‘Iets voor het dorp doen, daar haal ik mijn energie uit. Betekenisvol zijn is wat ik belangrijk vind.’