Moi Noordenveld: Jules

Ik zit weer ies een middag maank de aole foto’s en papieren. Dat waor ik naor zöcht kan’k niet vinden, maor ik vin zoveul aander mooi spul. Zo kom ik daor tussen alle kleurenfoto’s een zwaart-wit petrettie tegen. Een petrettie van een aole, grieze boxer: mien grote vriend Jules. Op de aachterkaant is dizze mooie, maor wat trieste tekst schreven:

Jules van Drimmelen is niet meer

heer van de Zonneboom

heer van de boerderij

hij leefde 91 goede jaren

Ik heul slim van dizze hond, maor het was zeker gien leefde op ’t eerste gezicht. Dat kwam zo:

Een dreumerie, dat was ik as kind al en dat bin’k nou nog. Der gebeurt aaid van alles in mien heufd, maor dat heb ik wel vaoker vertèeld. Toen ik een wichie was van zo’n jaor of veer was ik ok regelmaotig in hoger sferen, slim aofwezig dus. Zo zat ik op een dag op een dikke steen an de Kampweg aachter oons hoes mooi weg te doedeln toen ik aachter mij wat geritsel heurde. Ik draaide mij om om te kieken waor dat geluud vort kwam en zat geliek neus an neus met een geel-broene, enthousiaste en springerige boxer. Verstiefd van schrik bleef ik zitten tot e bij zien baos an de riem zat en toen bin’k naor hoes in vlogen en die dag niet weer naor boeten wèest. Wat ik van mien mam begreep, was ik een dikke twee week heulemaol van slag. Je begriept dus wel, angst veur boxers was het gevolg.

Ik was dartien toen ik gung oppassen bij het gezin waor Jules woonde. Dat was wel even een ding. De eerste paor keer zaag ik hum amper. Hij was vaok boeten. Maor ho vaoker ik der kwam, ho vaoker we mekaor tegenkwamen. Hij bleek een wat aoldere, heul rustige hond. Gelukkig niet zu’n enthousiast, springerig beest en nao een paor keer oppassen duurde ik hum veurzichtig te aaien. Mien angst verdween en wij wörden staodigan vrienden die bliede waren as wij mekaor weer zagen.

Zo gung ik in een zummervekaansie saomen met de dree oppaskinder, Jules en nog een schoolvriendin met de trein naor een oom en taante van de kinder. Wij zulden daor twee week op oonze dree en ok op de twee nichies van ze passen. Het was een prachtige zummer en wees ies eerlijk, een mooier vekaansiebaontie kuj niet kriegen. Dat was het veur mij ok, maor dat duurde maor een paor daogen. Toen wör ik zeek. Ik kreeg hoge koorts en een aandere oom van de kinder, een dokter, wör derbij haold. Het bleek een fikse oorontsteking en bijholteontsteking te wezen. Dus toen alle aandern lekker boeten waren, laag ik allén in hoes op berre, stief onder de dekens. Nee, dat zèeg ik verkeerd. Ik was niet allén, Jules was bij mij en bleef bij mij. Hij laag veur mien berre en gieneen kun hum daor weg kriegen. As ik naor de wc mus, gung hij met mij met, bleef stief naost mij staon en as ik klaor was, gung e weer naost mien berre liggen. Hij hef op mij paast tot ik naor hoes braacht wör.

Nao die vekaansie mus ik nog heul vaok oppassen en as ik dan bleef slaopen, sleup ik nooit meer allén. Altied was Jules bij mij. En zo wör ik verleefd op Jules en heulemaol gek op boxers.

Het was dus gien leefde op ’t eerste gezicht, maor het wör wel echte leefde. Met een glimlach striek ik even over de foto as wil ik hum nog één keer aaien. Dan lèeg ik ‘m weerom in de fotodeus. Tot een aander maol, Jules!

Henderkien