Avondvierdaagse dag vier: een dikverdiende medaille!
RODEN - Deze week wordt de Avondvierdaagse in Roden gelopen. Ook dit jaar loopt Maria Wijnands zelf mee en doet ze elke dag verslag van de wandeletappes.
‘s Ochtends merken we het direct al: dit wordt een hete dag. En de vermoeidheid begint erin te hakken. Ik laat de dames zo lang mogelijk liggen, want het was zeker na half negen de vorige avond dat zij in slaap vielen. Zelf kan ik deze dag ook wel een koffie-infuus gebruiken deze dag. Het is natuurlijk hartstikke gezond om elke avond lekker te wandelen, maar ook ik ben inmiddels wel moe. De warmte viel me een avond eerder al tegen, dus ik heb een beetje vrees voor deze laatste etappe.
Eerst hebben we nog wat anders om handen: de schoolreisgangers moeten weer opgehaald worden. Blij sluiten we niet alleen papa, maar ook grote zus weer in de armen. Die laatste roept als eerste naar mij dat ze hoe dan ook vanavond de Avondvierdaagse gaat lopen. Ja, het is een geliefd evenement in ons huishouden. Maar goed, die discussie gaat ze niet winnen, want na drie dagen Schiermonnikoog, waar ze ook zeker meer dan 5 kilometer per dag liep en nog véél meer gefietst heeft, en weinig heeft geslapen, is het geen goed plan om nog even in de snikhete mee te gaan wandelen.
De start is wat later en dus hebben we wat meer tijd. ‘We zitten er lekker in, dus we zijn zeker weten ruim op tijd in de sporthal’ app ik onze looppartners-in-crime. Maar oh, die warmte is wel intens, dus ernaar uitkijken, is nog lastig. Ondertussen besluit de organisatie de 10 kilometer af te lasten. Extra water wacht onderweg en ze drukken alle lopers op het hart goed te blijven drinken.
Het weerhoudt in elk geval niemand om ook deze laatste avond weer aan te haken. Uiteindelijk zijn het bijna 1500 (!) lopers die meelopen richting Roderesch. Eerst slingert de grote stoet nog door een stukje Roden. We komen bij de skatebaan langs en pakken een stukje langs de vijver om zo het pad door de weilanden te nemen. Ik vind het vooral warm. Hoe wij het in Italië doen, vraagt de looppartner-in-crime. Nou dan loop ik zeker geen Avondvierdaagse. Maar de warmte is deze avond ook wel echt benauwd en plakkerig. Dus het is zweten geblazen. Er is wel wind, maar die vangen we helaas bar weinig.
De dames doen het verder top. Ook zij zijn warm, maar als wij op zijn tijd een klein beetje water in hun nek laten lopen, kunnen ze weer prima vooruit. Bij de Herberg van Es app ik manlief de status - bizar heet, ik vrees dat we op de helft zijn - maar dat blijkt niet helemaal goed ingeschat. En op zo’n warme avond is het wel weer heel fijn dat blijkt dat je al veel verder bent en Roden ook al heel snel weer opdoemt. Wel onhandig voor ons ontvangstcomité die opeens in paniek de deur uit moet en krap aan eerder bij de finish is dan wij. Ondertussen zijn wij zeker oververhit, maar we kunnen nog wel lachen. We remmen wat af die laatste meters om manlief en oudste dochterlief - want die is écht niet mee gaan lopen - de kans te geven het nog te redden, en maken met de dames nog even de balans op van een leuke Avondvierdaagse. Ik zie lachende koppies om me heen. Als wij moeders alvast het juichen oefenen, gaan de blikken op onweer. ‘Zo staan we voor gek’.
Wat dan wel weer fijn is aan die hitte, is dat die straal van de brandweer dit keer heel welkom is. Al zijn deze heren wel heel fanatiek en komen ouders die het erop wagen ook echt tot op de onderbroek nat er weer uit. De kids lopen over het algemeen in zwemkleding en nemen het ervan. Helaas voor mijn dames is hun vader in alle haast de tas met handdoeken en droge kleding vergeten. Dus dat wordt in een nat pak naar huis. Afgekoeld zijn ze wel.
Even een dikke duim voor alle vrijwilligers die dit evenement mogelijk maken. Wij wandelaars hadden het heet, zo was het ook voor hun. En wat een feestje om je medaille uitgereikt te krijgen van een enthousiaste vrijwilliger die iedereen high five’t. Manlief en oudste dochterlief vertrekken naar huis. Deze laatste kan echt geen boeh of bah meer zeggen. Wij sluiten nog even af met een dikverdiend ijsje. Voor de trouwe lezers van mijn verslagen: ja, daar doen mijn dames het goed op. Een dag zonder ijs, is bijna een dag niet geleefd, zullen we maar zeggen. Zij hebben nog genoeg energie om dan nog even buiten rond te rennen, maar ons valt het zwaar om ook nog weer naar buiten te moeten lopen om ze daar weg te plukken. De Avondvierdaagse van 2025 gaat de boeken in als pittig en warm, maar vooral gezellig en leuk. Eenmaal thuis verzucht één van de dames dan ook: zullen we volgende week weer? Oudste dochterlief veert ook nog even op: ‘ja mama, jij kent die mensen, kunnen ze het niet een keertje extra organiseren dit jaar. Ik wil ook zo graag mee.’ Ik denk nog even terug aan de jaren dat dit leuke evenement op zijn kont lag. Volgend jaar een tienjarig jubileum, hopelijk volgen er nog velen.
