Eerste editie Poëzie Ontbijt Winsinghhof smaakvol succes

RODEN - Dit keer voor de (On)Genode Gast een kleine uitdaging. Ze mag aansluiten bij het Poëzie Ontbijt in de Winsinghhof in Roden. Het was de eerste editie dus voor organisatoren Jacob Frölich en Femke Liemburg best een spannend moment. Toch pakt het boven verwachting goed uit en zijn er maar liefst 24 deelnemers die, die ochtend vanaf 08.00 uur, aanschuiven voor een heerlijk verzorg ontbijt en genieten van dichters en muziek. Waar de uitdaging ligt? Door het genieten van de deelnemers heerst er vooral ook een serene stilte en die maakt het er niet makkelijker op om met mensen in gesprek te gaan. Daarom rest er voor de (On)Genode Gast maar één ding: genieten van een lekker bakje koffie en luisteren naar al het moois wat er voorbijkomt. En dat is zéker een aanrader.

Femke Liemburg, eigenaresse van boekhandel Daan Nijman in Roden, staat stilzwijgend aan de zijlijn te luisteren naar wat haar op dat moment ten ore komt. ‘Jacob en ik komen enkele keren per jaar bijeen om te  kijken wat we voor elkaar kunnen betekenen. Vandaag is de aftrap van de week van de Poëzie en we wilden daar meer aandacht aan besteden. Vandaar dit initiatief en het lijkt tot nu toe gewoon een groot succes.’ Jacob Frólich stemt hier stilzwijgend mee in en geniet van de violiste, Muriël van Hemel, die binnenkomt op dat moment, gehuld in een prachtige blauwe jurk. Ze neemt alle aanwezigen mee in haar vioolspel en de (On)Genode Gast trekt zich stilzwijgend terug om een bakje koffie te nemen en het publiek te laten genieten. Wanneer er een moment van stilte heerst wordt het tijd om aan te schuiven bij één van de aanwezigen. Griselda Bosma komt uit Roden en is hier alleen, maar geniet van haar tafelgenoten en al het moois wat de ochtend met zich meebrengt. ‘Ik heb een tijd in Amsterdam gewoond en genoot ook daar van alles wat de cultuur met zich meebracht. Dit leek mij dan ook een mooi iets om mee te mogen maken.’ Naast haar zit Riet, zij wil niet met haar achternaam in De Krant, maar wil wél vertellen waarom ze zijn aangeschoven bij het Poëzie Ontbijt: ‘Mijn vriendin,’ zij zit naast haar en heet Trijnie Antons, was afgelopen maandag jarig en wij hebben haar dit ontbijt cadeau gedaan.’ Dan is het de beurt aan Henny Bouwman uit Peize. Zij draagt voor in het Drents. Ze is bezig met het vervaardigen van haar levensverhaal en haalt aan: Aj wilt weten waoraj hèengaot, moej weten waoraj vortkomt. Voor de “niet-Drenten” onder ons: Als je wilt weten waar je heen gaat, moet je eerst weten waar je weg komt. Terwijl Bouwman voordraagt schuift de (On)Genode Gast snel aan bij Tea Nijnuis en Henk Nijkeuter. Ze genieten met hun drieën van het ontbijt en dragen ook alle drie deze ochtend in het Drents voor. Nijnuis laat nog een gedicht zien die zij al heeft voorgedragen toen de (On)Genode Gast nog niet aanwezig was. ‘Ik was als eerste,’ fluistert ze. ‘Dit gedicht heb ik voorgedragen vanuit mijn moederhart.’ Vervolgens is het de beurt aan Nijkeuter. Of je nu Drents verstaat of niet, het moge duidelijk zijn dat dit gedicht over de Goed Heiligman gaat die ons ieder jaar op 5 december bezoekt. Het is een 19de eeuwse legende, waarin Sint Nicolaas aanklopt bij een “Oeger”, zijn vingers op een vat vol pekel legt en daaruit drie kinderen tot leven komen. Dit is uiteraard nu de korte versie van de (On)Genode Gast, maar voor nieuwsgieriger zéker de moeite waard om dit na te lezen. Daarmee is het ontbijt dan ook ten einde en sluit Liemburg af met de woorden “het smaakt zéker naar meer!”. Terwijl iedereen nog een bakje koffie of thee tot zich neemt, sluiten we nog even aan bij Marjan Viersen, die hier samen met haar moeder is, en sluiten we aan bij het echtpaar Loos. Wim en Elisa Loos zijn vandaag 55 jaar getrouwd en beginnen de dag dus met een poëtisch ontbijt. ‘We gaan aanstaande zaterdag met onze kinderen eten,’ vertelt mevrouw Loos. ‘We hebben de kerstdagen met de gezinnen doorgebracht in de sneeuw, vandaag met ons tweeën en zaterdag met alleen onze twee kinderen uit eten.’ Ze ogen gelukkig en dankbaar omdat ze hier na al die jaren nog zo samen kunnen zitten. Dit is anders voor één van de dichters van die ochtend, Sytse Jansma. Hij verloor zijn vriendin op tweeëndertig jarige leeftijd aan een hersenbloeding. Zijn gedachten en emoties bundelde hij samen in zijn gedichtenbundel “Rozige Maanvissen”. De voordracht die hij gaf tijdens het ontbijt gaf stof tot nadenken bij verlaten van de Winsinghhof, maar deed ook beseffen dat het leven maar kort is en je dus moet genieten van alles wat op je pad komt. En dat zal de (On)Genode Gast ook zeker meebrengen naar de redactie.