En weer een schooljaar om
En zo zit ineens weer een schooljaar erop. Onze jongste dochters gaan door naar groep 7 en de oudste laat de brugklas alweer achter zich. Een jaar met heel veel nieuwe dingen, voor haar en voor ons. Wonderlijk hoe snel ze hun weg vinden en hoeveel ze veranderen in zo’n periode. Inmiddels is de korte broek toch echt in de ban, heeft mascara een redelijk vaste plek in haar ochtendroutine en heeft het kind dat met ons nooit met de bus reisde een handigheid met het ov waar je u tegen zegt. Terwijl haar zusjes reikhalzend uitkijken naar de middelbare, heeft deze vervolgstap weinig geheimen meer voor hun grote zus. Ze praat niet meer over meesters en juffen, maar over meneer en mevrouw, stuurt berichten aan haar mentor via SOM en heeft zelfs een eerste toetsweek doorstaan. De eerste onvoldoendes zijn gehaald en een eerste herkansing gemaakt. Eentje waarbij ze overigens gewoon dezelfde toets kreeg als de eerste keer, dus dat was ‘kat in het bakkie’. Ze fietste dwars door de stad, stond op het podium van de Oosterpoort en haalt soms broodjes in de supermarkt. Vanaf de zijlijn is het genieten van een kind dat zo lekker gedijt in de zelfstandigheid en vrijheid, want vooral dát doet haar enorm goed. Zo onverstoorbaar als op de basisschool is ze niet, maar nog steeds is ze vooral ontspannen en erg zichzelf. Terwijl haar zusjes met de dag chagrijniger worden en met minder plezier naar school gaan, loopt het schooljaar van oudste dochterlief rustig af. Ze gaat nog wel naar school, maar niet meer elke dag en zeker niet meer tot een uur of 16. Dat ze heus wel heeft geleden in de winter, tot 16.10 uur naar school en dan door het donker weer naar huis, zijn de jongste dames allang vergeten. ‘Juf belde dat ik niet op school hoef te komen vandaag’, probeert de jongste het nog met een grapje, terwijl de middelste alleen nog maar heel ongezellig wordt en steeds een beetje langzamer haar bed verlaat. Oudste dochterlief heeft weinig moeite om te wennen aan alle vrijheid en ruimte die ze heeft. ‘Maak me maar niet wakker’, besluit ze voor haar vrije dagen en ze staat rond tienen – als haar zusjes al lang en breed op de verguisde basisschool zitten – in alle rust op. Ze bakt een eitje, knuffelt wat extra met de kat en maakt zich in alle rust klaar voor de dag. Als ik thuiskom, is overigens ook het huis aan de kant, heeft ze inmiddels een serie gebinged en wacht ons een tafel met koel drinken en lekkers. Andere dagen ligt ze uren met vriendinnen in de zon en doet ze me denken aan die brugklas waarin het leven soms zo uitdagend was, maar ook zo heerlijk simpel kan zijn. Ja, ze is een heel ander kind dan aan het begin van het schooljaar, maar ik geniet nog steeds dubbel zo hard van haar.
