Opnieuw nachtmerries van het verkeersexamen

Het opgroeien van de kinderen is bij tijden één grote flashback naar de eigen kindertijd. Momenten als een schoolreisje of spreekbeurt staan ook bij ons nog altijd in het geheugen gegrift. Sommigen omdat het een doorslaand succes was, zoals dat ene basketbaltoernooi waarbij ik van mijn vader voor iedere goal één euro kreeg. Omdat ik altijd superslecht was in sport, was mijn motivatie vaak ver te zoeken en mijn vader probeerde mijn inzet met deze weddenschap eens op te krikken. Vervolgens gingen alle ballen op mij en wist ik er zomaar tien in te gooien die dag. Andere herinneringen zijn minder rooskleurig; wat had ik bijvoorbeeld een gruwelijke hekel aan de schoolsportdag. Toen ik onlangs samen met manlief een rondje flagball (nu denkt u wat?, dat dachten wij dus ook, maar het is een soort milde versie van rugby) gingen coachen, begrepen we de tegenzin van de dames in het veld maar al te goed. En van sommige momenten blijk ik weinig concreets meer te weten behalve dan het feit dat ik er echt wel een nachtje van wakker had gelegen. Zoals het verkeersexamen waar oudste dochterlief momenteel slecht van slaapt. Manlief weet nog als geen ander hoe hij het rondje fietsen heeft beleeft en dat hij keihard werd afgestraft op het feit dat hij eenmaal stilstaand om af te slaan, niet de hele tijd zijn hand bleef uitsteken. Iets waar denk ik, menigeen dan op ten onder gaat. Maar goed, oudste dochterlief en ik knoopten het in onze oren voor wij afgelopen weekend samen richting het dorp gingen om de route eens te verkennen. In ons geval betekende dat eerst al drie kilometer onderweg naar het startpunt en met dank aan windkracht vier werd er dus al geklaagd voor we goed en wel begonnen waren. Als een ware schooljuf stortte ik al fietsend allerlei tips en moetjes over oudste dochterlief uit. Voorsorteren, hand uitsteken (en dus niet ermee stoppen zoals manlief), voor je kijken, rechts kijken, netjes fietsen, niet afsnijden enzovoorts enzovoorts. Je zou bijna denken dat ik alles met het stalen ros doe, maar dat valt tegen. Zo had ik onderweg ook genoeg twijfels, raakten we één keer de weg kwijt en kwamen we in de clinch met een voetganger die rechtdoor ging waar wij af zouden slaan en dus voorrang had. Heel nobel dacht deze dame ons voor te laten gaan, maar dát vind ik juist verwarrend en zo stonden we daar ‘nee jij mag gaan’ tegen elkaar te roepen. Uiteindelijk sneden we een klein stukje route af, want de motivatie slonk naar gelang de tijd doortikte. Oudste dochterlief steunde dat ze dit ‘nooit’ ging halen en vroeg zich af of ze de route ook uit haar hoofd moest leren. Dik een uur later strompelden we weer de tuin in. ‘En?’ vroeg manlief. Volgende week gaan we nog wel een keertje, zuchtte ik. Geen idee of we het zo gehaald zouden hebben.