Het ‘gewenste’ antwoord

Afbeelding
Foto: ERIK VEENSTRA
Maria’s Mooie Mensen maria's mooie mensen

Afgelopen week moest ik een enquête invullen over het wel en wee van oudste dochterlief. Nou is zij er over het algemeen eentje uit het boekje, maar doordat ik moeite heb met de gesloten vragen kom ik altijd al snel in de problemen. We weten natuurlijk allemaal welke antwoorden ‘gewenst’ zijn. Ooit blufte ik me zonder problemen de Hotelschool binnen door simpelweg bij alle multiple choice opties het meest gewenste antwoord aan te kruisen. Hield ik echt van de afwas? Vond ik het makkelijk om leiding te geven? Zeker niet, maar als ik dat allemaal in had gevuld, wist ik zeker dat mijn eigen glazen in zou gooien. En zo is het ook bij de multiple choice vragen over oudste dochterlief. ‘Mijn kind slaat en schopt andere kinderen’. Niet waar. Nou is het natuurlijk heus wel zo dat zij haar zusjes wel eens een klap heeft gegeven. Je zou dan ook maar twee zusjes tegelijk krijgen. Ik noem het verzachtende omstandigheden. De volgende is een eitje: ‘maakt dingen van anderen expres stuk’: niet waar. Wij zijn namelijk zo onhandig dat bijna alles al kapot is voor iemand de kans krijgt het expres stuk te maken. ‘Is het vaak niet eens met de mening van volwassenen’. Oei, daar kom ik in de problemen. ‘Niet waar’ is ongetwijfeld het gewenste antwoord, maar zelf voed ik onze kinderen op tot volwassenen die hopelijk in staat zelf een goede mening te vormen. Meelopen, het in de sloot springen als iedereen doet; daar zijn wij niet zo van. Er volgen nog meer vragen waar ik graag wat meer uitleg zou geven: ‘doet wat volwassenen vragen’ – soms, maar moet ook geregeld éérst ondervinden dat het bij tijden slimmer is gewoon te doen wat je moeder zegt, dan eerst zelf eigenwijs te zijn. ‘Mijn kind is voorzichtig tijdens activiteiten die een fysieke inspanning vragen’, zeker waar. Een lefgozer kunnen we onze dame niet noemen; groot voordeel hiervan is dat we zelden noemenswaardige brokken hebben. Ik worstel verder en weet met hakken over de sloot te komen als het gaat om voeding (met dank aan het glaasje fris op vrije dagen) en beweging - aangezien wij niet bepaald dagelijks naar school fietsen, waarbij ik graag de kanttekening zou zetten dat dat niet zo zwart-wit is als je én van ver komt én een moeder hebt die niet graag fietst en haar auto nodig heeft voor kantoor én ook nog eens twee zusjes hebt die écht niet doortrappen. Het streven overal het beste van te maken, komt weer helemaal naar boven. Alsof de tien aan het einde op me wacht, wik en weeg ik de antwoorden. Er komen nog wat bijzondere vragen voorbij: ‘heeft uw kind het gevoel gehad eerlijk behandeld te worden door zijn/haar ouders?’. Tja, hoe de wind waait, waait haar rokje; zou ik zeggen. Vraag haar dit eens als ze mag opblijven met wat lekkers en probeer het een dag later als ze er op tijd in moet en nog eerder uit bed moet om naar school te gaan. Alleen onze financiële situatie geeft me weinig kopzorgen. Alles ingevuld op het ‘gewenste’ antwoord. Onheilspellend komt er in beeld tevoorschijn dat er advies voor me klaarstaat en even krijg ik het benauwd. ‘U heeft geen financiële problemen, dat is fijn’. Dat neem ik maar ter harte. Nog fijner is het afsluiten van de vragenlijst. Voor nu weer geslaagd.

UIT DE KRANT