Zieke meisjes

De dames waren ziek afgelopen week en dit keer ook wel echt ziek. Zijn ze dan vaak ‘niet echt ziek’? Niet per se, al is onze jongste naar ons idee wel recordhouder ‘ik laat me van school halen’. Geregeld krijg ik een telefoontje van de conciërge die meestal op het moment dat ik opneem al niet meer weet wie van onze eeneiige tweeling eigenlijk voor hem staat. ‘Ik heb hier eh…’ En dan vul ik meestal de naam wel aan, waarop hij altijd weer verbaasd ‘Ja!’ uitroept. Ik ken mijn pappenheimers. Dit schooljaar staat de teller al op een keer of vier en meestal peper ik onze dochter dan wel uitgebreid in dat ze geluk heeft met ouders die zo dichtbij werken en er eigenlijk altijd wel even uit kunnen lopen. Ik heb altijd het gevoel dat het zo’n test is: zou ze me echt halen als het nodig is? Als ik maar vaak genoeg bewijzen dat ik er – zoals ik mijn dames trouw beloof – altijd ben als het nodig is, komt ze vanzelf op het punt dat ze het wel zonder mij kan. Zo ver is ze nu nog niet. En dat is ook prima, want als je 9 bent, zo beloof ik haar ook altijd, hoef je nog niet de meest dappere te zijn. Dan mag je ook op je moeder bouwen. Ook afgelopen week konden we weer eens opdraven. ‘Ze ligt hier met haar hoofd op tafel’, hoorde ik dit keer aan de andere kant van de lijn. Gevoel voor drama ligt haar wel. Ze kan zomaar eens als actrice eindigen, mopperde ik in mezelf. Omdat het ook nog maar kwartiertje was tot de schoolbel zou gaan, plukte manlief – die dit keer mocht rijden – haar tweelingzus ook direct maar uit de klas. Eenmaal thuis lag het stel uitgeput en futloos op de bank. ‘Het voelt alsof er knalerwten in mijn oor zitten’, hoorde ik klagelijk en dit keer was het ophalen haar vergeven. Zo bleef de week eruitzien. Twee meisjes die van ellende aan elkaar hingen. Klagen over zere spieren en een pijnlijke nek, hoestbuien waar geen eind aan kwam en de tv keihard aan omdat de oren dicht zaten. Gezellig is anders, maar zielig was het zeker. In de nachten kwam de ultieme hamerslag, want rond een uur of half drie kwam de klad erin en werden de hoestbuien heviger. Het kostte ons geregeld een uur, heel wat kussens – rechtop ermee! - en paracetamol om de rust er weer in te krijgen. Daarna konden we zelf natuurlijk de slaap onmogelijk vatten. Zieke kinderen eisen altijd hun tol. Of het nu gaat om gebroken nachten, extra ritjes naar school of uren op de bank hangen met koortsige meisjes tegen je aan. Er zijn van die weken, dan krijg je het niet cadeau. Maar ook hier geldt: ik ben er altijd als ze me nodig hebben. En meer hoeft het op zo’n moment niet te zijn.