Ans Dolsma
NIEUW-RODEN - Ze zit inmiddels vijfenveertig jaar in het onderwijs, en heeft daarvan ruim dertig jaar voor OBS de Marke gewerkt, maar besloten om te gaan stoppen als kleuterleidster. Ans Dolsma zal vrijdag 19 juli voor de laatste keer de deur van de basisschool achter zich dichttrekken en gaat genieten van haar man, drie kinderen en vier kleinkinderen. Doordat de laatste week voor de zomervakantie altijd een heel drukke week is voor de leerkrachten en leerlingen heeft ze besloten het afscheid al te vieren op vrijdag 12 juli en voor wie haar kent: uiteraard heeft ze dit op geheel eigen wijze geregisseerd en dat zal niemand verbazen die bij haar in de klas heeft gezeten of wie kinderen bij haar in de klas had. Ze is consequent, opgeruimd, maar heeft een hart van goud en heeft al menig kind de juiste beginselen van het basisonderwijs meegebracht.
Het was voor haar als puber al duidelijk dat ze graag met jonge kinderen wilde gaan werken. Haar vader adviseerde haar dan ook om de Gemeentelijke Opleidingsschool voor Kleuterleidster in Groningen te gaan volgen en dat bleek een schot in de roos! In 1979 haalde ze haar akte A en vervolgens behaalde ze haar akte B tot hoofdleidster. ‘De banen lagen toentertijd niet voor het oprapen, maar als invalster was ik vrijwel continue wel aan het werk hoor. Uiteindelijk kreeg ik een vaste aanstelling bij de Gemeente Groningen en met veel plezier heb ik dan ook op vele scholen mogen werken, zoals Het Sneeuwklokje, De jasmijn, De Kamperfoelie en het Wilgenroosje. Helaas allemaal kleuterscholen die inmiddels niet meer bestaan.’
Dolsma merkt dat er door de fusie met de lagere scholen in 1985 veel verandert in het kleuteronderwijs. De werkdruk werd verhoogt door meer administratieve handelingen, de digitalisering van het onderwijs nam toe en de schooltijden veranderden. ‘Je merkte gewoon dat door de veranderingen er steeds meer druk gelegd werd op de ontwikkeling van de kinderen, terwijl het nog maar kleuters waren en niet al schoolkinderen zoals in groep drie. Ik vond dat ze juist ervaring moesten op doen door te gaan spelen en de spontaniteit van het jonge kind er uit kwam geheel in hun eigen belevingswereld. Het volgen van de methodes binnen het kleuteronderwijs belemmerde dat mijns inziens en dat heeft gewoonweg niet mijn voorkeur.’
Ze neemt in 1985 dan ook tijdelijk afscheid van het lesgeven en volgt haar man naar Nijmegen alwaar hun oudste dochter wordt geboren. In 1990 keert het gezin, inmiddels nog twee kinderen rijker en wat omzwervingen door Nederland heen, terug naar Roden. Ze kwamen nu zelf ook voor de keuze te staan om een basisschool uit te zoeken voor hun kinderen. Op advies van een vriendin namen ze contact op met De Zondagsschool -nu het nieuwe KDC De Marke - . ‘We hadden direct een goed gevoel bij de school en mijn kinderen hebben dan ook een heel fijne bassischooltijd daar gehad. het leverde mij zelfs weer een baan als kleuterjuf op, want toen onze jongste naar groep 1 ging heb ik mij officieel aangemeld als invaller voor de school op verzoek van directeur Jan Haaijer en ben dus nooit meer weggegaan.’
Bijna dertig jaar heeft Dolsma zich op allerlei vlakken ingezet voor De Marke. Ze geeft aan dat ze in al die jaren veel heeft geleerd van haar collega’s en ook vele mooie dingen met hen samen heeft meegemaakt. ‘Als je zo lang op één school werkt zie je natuurlijk ook collega’s en directeuren komen en gaan. Als één van de laatsten van de “oude garde” heb ik dan nu óók besloten om te stoppen. Ik word deze zomer 65 jaar en het is mooi geweest. Ik ga de kinderen en de reuring om mij heen enorm missen, want er is niets mooier dan kinderen twee jaar lang zien ontwikkelen en opgroeien. dan ben ik ook gewoon heel trots dat ik daaraan een “steentje heb mogen bijdragen”. Het is gewoon een fascinerende, fantasievolle en magische tijd, de kleutertijd.’ Dolsma zegt dit alles dan met een grote glimlach. ‘Spelen is enorm belangrijk voor de gehele ontwikkeling van het jonge kind, maar ook voor de sociaal-emotionele ontwikkeling, de taalontwikkeling en het inzicht krijgen in oorzaak en gevolg bijvoorbeeld. daar kan volgens mij geen methode tegen op.’
Ze gaat zich vast niet vervelen, maar voor Dolsma straks geen meedenken meer op De Marke over vossenjachten, musicalavonden, Sint- en Kerstviereingen, Rodermarktoptochten en schoolreisjes. ‘Het is goed zo. Ik ga straks genieten van mijn gezin, maar ook nagenieten van mijn loopbaan in het onderwijs. Het afscheid 12 juli ga ik vooral vieren met mijn eigen klas en ik zie wel wat mijn collega’s nog in petto hebben, maar ik heb uiteraard wel mijn voorkeur aangegeven .’ En daarmee sluit Dolsma lachend af.
