Erwin Sanneman
LIEVEREN - Tijdens de opening van de Jaarbeurs in Roden werden de genomineerden bekend gemaakt voor de Ondernemersprijs 2024. Voor de rubriek Noordenvelders gaan we dit keer langs bij een ondernemer die vorig jaar was genomineerd voor de Ondernemersprijs en bij de laatste drie hoorde. We schuiven aan bij Erwin Sanneman van The Concrete Factory in Lieveren, het dorp waar hij al sinds zijn derde woont en waar ook het grootste deel van de rest van de familie nog woont.
Lieveren kent vele mooie, verscholen stulpjes in de bossen of tussen de weilanden. De woning van Erwin Sanneman en Marijke is één van die woningen die landelijk gelegen is tussen de weilanden aan Achter de Hor. Nou ja woning...Wanneer je de lange oprit oprijdt verschijnt als eerste een grote, zwarte, houten schuur. Na uitstappen wordt de fundering zichtbaar die naast de schuur ligt en klaar is om bebouwd te worden. ‘Tja, die fundering ligt er al een tijdje hoor. Het proces van aanvragen voor de woning verliep nogal moeizaam, maar we hopen snel te kunnen gaan bouwen, want goedkeuring hebben we inmiddels,’ zegt Sanneman.
In de schuur voor nu dus nog een werkplaats en een kleinere woonruimte ernaast, maar Sanneman, zijn vriendin Marijke en hun zoontje van bijna drie hebben het er goed. Het bakje koffie van vandaag wordt geschonken in de werkplaats, alwaar een behaaglijke warmte hangt en we settelen ons op twee hoge krukken aan de werkbank. Eén die er overigens keurig opgeruimd uitziet evenals de vloer van de werkplaats. ‘Nou wacht maar tot één van de jongens hier straks weer binnenloopt. Die heeft de ambitie om er weer één grote zandbak van te maken,’ waarop hij smakelijk moet lachen. Inmiddels bestaat het bedrijf alweer tien jaar, hebben ze acht werknemers in dienst, twee dames op kantoor (waaronder zijn partner Marijke) en mogen ze zich met recht specialist in betonvloeren noemen.
‘Ik mag vooral heel graag met mijn handen werken en ben gek op machines, maar ook het aansturen en delegeren mag ik gewoonweg graag doen. Vroeger speelde ik bijvoorbeeld veel met de buurjongens en dan speelden we vooral met de traptrekkers. Ik delegeerde dan met name,’ hij lacht. ‘Tot de buurvrouw een keer kwam aanlopen en zei: als jij die jongens zo blijft commanderen dan mag je niet meer met de jongens spelen.’ Sanneman begint bij loonbedrijf Kok op zijn vijftiende, maar heeft op dat moment nog geen trekkerrijbewijs en gaat mee met één van de medewerkers op de kraan. ‘Ik heb zelfs nog een offerte aangevraagd voor een kraan, op mijn zestiende, want ik wilde natuurlijk het liefst zelf dat ding bedienen, maar ik vond twee en een half miljoen toch wel heel veel geld.’ Hij gaat op dat moment ook wel naar school, was aanwezig, maar deed vooral niet al te veel. ‘Dat leren was gewoon niets voor mij. Ik heb het ook nog een jaar geprobeerd op Terra, maar dat was ook niets voor mij en toen ik achttien jaar werd ben dan ook gewoon gaan werken. Via ondernemers in het dorp kwam ik terecht in het beton. Ik weet nog heel goed dat ik na de eerste werkdag thuiskwam en tegen mijn ouders zei: Werken in de betonvloeren ga ik écht niet mijn hele leven lang volhouden hoor,’ hij kijkt om zich heen,’ en toch zit ik er nog steeds in.’
De dagen zijn voor Sanneman vaak lang, maar toch is hij trots op wat ze tot nu toe hebben bereikt. ‘In het begin maakte ik dagen van vierentwintig uur, was ik daarna weer vierentwintig uur vrij, en zat ik veel in het westen. Nu zijn de dagen ook nog wel lang, maar met de hulp van de jongens erbij heb ik ook gewoonweg tijd om bij de klanten langs te gaan, door de week. Marijke en ik zeggen dan ook weleens tegenelkaar: We hebben het goed voor elkaar, wat lopen we dan te zeuren.’ Hard werken dus, maar wel gelukkig. Marijke is inmiddels ook aangeschoven voor een bakje koffie en kletst vrolijk mee. ‘Het bedrijf aan huis en 24/7 samenwerken en samen zijn, heeft zijn voordelen en zijn nadelen. Maar we vullen elkaar goed aan en dat is de enige manier waarom dit ook zo kan,’ zegt ze.
Voor de ondernemersprijs waren ze vorig jaar genomineerd en daar waren ze wel heel trots op. ‘Het voelde als een bevestiging dat we goed bezig waren en als je dan ook nog bij de laatste drie eindigt dan ben je ook vooral trots op de waardering die je ontvangt. We zijn lange tijd niet echt zichtbaar geweest voor mensen uit de directe omgeving, maar we merkten dat de nominatie er ook voor had gezorgd dat veel mensen ons nu konden vinden en gebruik wilden maken van onze diensten.’ Sanneman glimlacht dan ook vol trots bij deze woorden. ‘Het proces was ook gewoon heel goed georganiseerd, we konden laten zien dat we benaderbaar waren en dat is voor ons toch wel heel belangrijk als bedrijf.’
