‘Paarden geven mij rust’
NIEUW-RODEN - Paarden zijn voor haar een rode draad in haar leven en wanneer ze haar verhaal vertelt, komt dit dan ook duidelijk naar voren. ‘Ze geven mij rust’, geeft Margreeth Ploeger aan. Inmiddels heeft ze van haar hobby haar beroep mogen maken en in hun mooie woonboerderijtje aan de Zevenhuisterweg, zit dan ook een trotse vrouw met een grote glimlach aan tafel. Buiten schijnt volop de zon, die zich tegoed doet aan haar moestuintje met bessen en aardbeien. ‘Ik wist niet eens dat ik groene vingers had’, lacht ze. ‘Maar ook hier haal ik veel voldoening uit.
Ze groeide op in Leek, verhuisde uiteindelijk naar Roden en sinds 2022 woont ze aan de Zevenhuisterweg in Nieuw-Roden. ‘Als ik zo om mij heen kijk, dan valt alles gewoon op zijn plek’, gebaart ze. ‘Dit is hoe ik het altijd al voor ogen had en kijk nu!’ Het gezin komt er bij toeval achter dat het boerderijtje aan de Zevenhuisterweg te koop komt en trekt dan ook meteen de stoute schoenen aan. ‘We hebben gewoon aangebeld en mochten meteen binnenkijken. Toen ik hier binnenstond, moest ik mijn enorme enthousiasme wel temperen hoor’, lacht ze, ‘want je weet natuurlijk niet wat het met de prijs zou doen. En toen ging het allemaal erg snel. In januari hadden we nog zonnepanelen laten leggen op onze rijtjeswoning aan het Nijlandspark en in april stonden de verhuisdozen hier. Bizar moment hoor.’
De ruimte om de woning en de ruimte die ze mag gebruiken van de buren, geeft haar de kans om haar beroep uit te kunnen oefenen, paardencoaching. ‘Wat ik hiervoor deed? Ik heb ruim 15 jaar in de tandheelkunde gewerkt, bizar hé, die omslag? Toch voelt dit als iets wat ik altijd al graag heb willen doen. Ik vond het vroeger ook niet zo heel erg belangrijk om op paarden te rijden, maar er alleen al voor zorgen was voldoende voor mij. Na het behalen van mijn diploma, op mijn 17de, wist ik eigenlijk niet goed welke vervolgopleiding ik wilde doen. Ik heb er toen voor gekozen om eerst een jaar naar Canada te gaan en daar te gaan Westernrijden, naast het volgen van een jaar High-school. Canada was in deze voor mij ook vooral speciaal, omdat mijn vader daar ook een tijd had gewoond en toen niet meer leefde. Twee jaar geleden ben ik samen met mijn dochter nog teruggegaan naar mijn gastouders van toen en we gaan dit jaar met het hele gezin. Daar kijk ik echt enorm naar uit.’
Uiteindelijk, na terugkomst uit Canada, kiest ze ervoor om de tandheelkunde in te gaan, waar ze vijftien jaar met veel plezier in werkt. Toch kwam er een omslagpunt. ‘Mijn man Auke en ik hebben drie kinderen en ik heb altijd gewerkt, naast het runnen van het gezin. De tandheelkunde begon mij alleen wel steeds meer tegen te staan. Ik houd niet van de commerciële gedachtegang erachter, dat betekent te veel werken onder druk en dat maakt het contact met de patiënten er niet leuker op. Langzaamaan ben ik toen al om mij heen gaan kijken voor een opleiding paardencoaching. En wat bleek? Ik kon nog terecht voor een opleiding in Soest, wel een eindje rijden, maar het was maar eens in de vier weken, dus dat moest te doen zijn. Ik probeerde te regelen op het werk dat ik daarvoor dan één keer per vier weken een dienst kon ruilen, maar dat ging zeer moeizaam. Dat was voor mij de druppel en toen had ik ook door dat alle spanning van de afgelopen tijd eruit kwam. Ik wilde dit werk gewoonweg niet meer doen en heb dan ook per direct ontslag genomen. Ik weet nog heel goed dat ik een paar dagen daarna in de auto zat, onderweg naar Soest en dacht: Dit is mijn beste keus ooit geweest.’
Sinds 2021 bestaat inmiddels Intact paardencoaching. ‘Ik heb gekozen voor die naam omdat het betekent: van stukjes naar één geheel. Samen proberen we, met het paard als hulpstuk of spiegel, te kijken naar hoe iemand weer kan functioneren. Hoe lang dat duurt dat is nooit vantevoren bekend. Ik werk niet met een horloge en stel ook niet van tevoren meteen een tijd vast’, begint ze haar uitleg al met een glimlach. ‘De paarden bepalen de eindtijd, wanneer ze tussen ons in komen te staan. Zij geven aan dat het genoeg is geweest.’
