Noordenvelder; Karin van der Harst
RODEN - Op de bel drukken is niet nodig, want haar trouwe waakhond Max, slaat meteen aan. Karin van der Harst staat op vanachter haar laptop in haar kantoor en opent de voordeur. In de hal hangen imposante herinneringen die voortkomen uit de reizen die ze de afgelopen jaren heeft gemaakt. Ze staat aan de vooravond van een nieuwe reis, want in februari vertrekt ze voor de tiende keer naar Honduras. ‘Een avontuur dat ik ooit begon in 2006’, geeft ze aan. Niet zomaar een leuke reis, maar een reis met een doel. Ze fungeert dan namelijk als tandartsassistente voor de Hondurese Stichting; Cadena de Amor. Oftewel: De ketting van liefde.
Haar geboortebewijs staat geregistreerd in Leek, maar vanaf haar tweede verhuist het gezin naar Roden, waar ook haar hart ligt. ‘We zijn verhuisd naar de Westhove, waar mijn vader nog altijd woont en waar mijn zusje Ingrid, twee jaar na mij, is geboren.’ Ze kent een gelukkige jeugd, waarin zij en haar zusje overduidelijk verschillen van karakter, maar vandaag de dag nog steeds een zeer hechte band kennen. ‘We zaten op hockey. Ingrid stond achterin; want daar was overzicht. Ik stond voorin en ging altijd recht op mijn doel af. Aldus de woorden van hun vader om de verschillen tussen zijn dochters aan te halen. Ik was vroeger veel te vinden op het hockeyveld en nu nog steeds ben ik erbij betrokken als keeper van Dames 30+. Nog steeds dus een “doel”,’ zegt ze lachend.
Naast het hockey was ik ook veel aan het zeilen. Ik deed vaak mee aan wedstrijden, maar ik sloeg regelmatig om en was ook vaak de laatste, maar ik vond het geweldig! Het kon mij niet hard genoeg en scheef genoeg! We hadden een caravan op de camping in Eernewoude, samen met mijn opa, waar we veel van onze vrije tijd, als gezin, doorbrachten. Daar had ik een “Optimist” en ging er het liefst zo vaak mogelijk op uit. Het zeilen was een passie die ik deelde met mijn vader.’
Ze doorstaat haar jeugd op het Valkhof in Roden en gaat vervolgens naar het Nienoordcollege, Havo. Op haar zeventiende besluit ze een jaar highschool te gaan volgen in Amerika. ‘Het is nu 35 jaar geleden, maar als ik daaraan terugdenk? Ik was eigenlijk best jong. Maar ja, ik was ook dertien jaar toen ik tegen mijn ouders zei dat ik wel alleen naar de Sneekweek kon gaan’, zegt ze lachend. Ze komt uiteindelijk terecht in Oregon, bij een gezin waar ze tot aan de dag van vandaag, nog steeds contact mee heeft. De vader in het gezin is tandarts en hem noemt ze dan ook nog steeds haar Amerikaanse vader. Wanneer ze in 2006 in een burn-out terechtkomt, belt ze hem op en vraagt ze wanneer ze elkaar weer gaan zien. Daarop volgt een impulsieve actie. ‘Hij zei; Ik ga in februari als vrijwilliger naar Honduras, ga je mee? En dat heb ik gedaan.’
Dit is het begin van de vele reizen die nog volgen naar Honduras. Haar Nederlandse vader is hier ook vele keren geweest en ook samen zijn ze regelmatig die kant opgegaan om daar een week te werken. Hij heeft besloten om niet meer mee te gaan. Nu ze erop terugkijkt en hij niet meer meegaat, beseft ze pas hoe waardevol die momenten met hem waren. ‘Ja, dat is best een bijzonder gevoel, dat besef. Heel mooi dat we dit zo vaak met elkaar hebben kunnen doen. Maar hij wordt 80 jaar en ik begrijp het ook wel.
Dus naast het zeilen delen Karin en haar vader nóg een passie: de passie voor Honduras en het reizen. ‘We hebben in 2010 zelfs nog zes weken met elkaar gebackpackt in Chili.’ Dit alles met trots in haar ogen; ze kijkt ook uit naar haar vertrek in februari. ‘We gaan dit keer met vier Noordenvelders naar Honduras, maar eerst gaan we een week bivakkeren in Guatemala. Daarna reizen we met een team tandartsen uit Honduras door naar Yuscaran, een oud mijnstadje in Honduras. Hier gaan we van maandag tot en met vrijdag aan de slag met een mobiele tandartsbrigade. We helpen dan per dag ongeveer 50 kinderen, die anders nooit een tandarts zullen kunnen bezoeken. John, mijn Amerikaanse vader, is inmiddels over de 80, maar gaat nog steeds drie keer per jaar naar Honduras. Hij is de drijvende kracht achter dit programma. Deels wordt het project gefinancierd door giften uit Amerika en Nederland. Ook Stichting Overleven en de Boekenmarkt hebben ons de afgelopen jaren financieel ondersteund, even als veel particuliere giften. Het project is zo waardevol! We helpen de kinderen en hun ouders daarbij om te leren hoe ze hun gebit goed kunnen onderhouden en hoe belangrijk dit is. Het is verschrikkelijk wat je soms tegenkomt. Wat voor ons heel vanzelfsprekend is, zoals bijvoorbeeld tandenpoetsen, is daar een armoedeprobleem. Toch zien we dat het zijn vruchten afwerpt, al dat harde werken. Al is het voor ons arbo-technisch soms een uitdaging, ik blijf dit doen.’ Voor meer informatie of financiële ondersteuning kun je contact opnemen met Karin van der Harst; karinvdharst@outlook.com / NL84 INGB 0660832445 t.n.v. B.A. van der Harst te Roden*, ovv “Project Honduras”
