Wat: 95-jarige bij 70-Plus Café Wanneer: 9 oktober 2024 Waar: Café Ensing Peize
PEIZE - ‘Hiep hiep hiep, hoera’, klinkt het als de ongenode gast haar voet binnen de deur zet bij Café Ensing. En dat drie keer, terwijl de armen van zo’n 22 man de lucht ingaan. Het is vandaag feest bij het 70-Plus Café, want één van de bezoekers, Rienk Pool, mag vandaag zijn 95ste verjaardag vieren. ‘We doen niet bij elke jarige gebak hoor’, verzekert Heimen Pijlman, maar 95 jaar, dat is toch wel heel bijzonder.’ ‘Mogen we al beginnen aan het gebak? Vraagt Aly Hoekzema.
Of de ongenode gast ook een taartje wil. Nou, daar zegt ze geen ‘nee’ tegen. En terwijl ze samen met de 70-plussers geniet van het lekkers en een kopje koffie, is het de 86-jarige Aly Hoekzema die vertelt hier altijd erg te genieten. ‘Ik heb het trouwens hartstikke druk gehad’, vertelt ze, ‘ik had thuis namelijk zo’n 800 appels aan één boom en bedacht dat de Voedselbank hier vast blij mee zou zijn. Die schrokken zich wild toen ze langskwamen en in mijn garage 33 dozen met appels zagen staan.’ Het is één van de verhalen die vandaag rond gaat. Zoals er in het 70-Plus Café zoveel gedeeld wordt. ‘En dat al bijna twee jaar’, zegt Pijlman. ‘Ik geniet van het enthousiasme van de mensen om hier te zijn en met elkaar te praten. Ze spelen beslist geen stommetje, alles komt hier op tafel.’ Zo vertelt hij dat er ook eens iemand was die liet weten klaar te zijn met zijn leven en dat hij die ochtend helaas weer wakker was geworden. ‘Dat maak je hier ook mee. Het is belangrijk om dan een luisterend oor te bieden.’
Wil Dalmolen en Janny Jansen hebben een gezellig onderonsje, waarbij eerstgenoemde vertelt dat ze nog maar een goed jaar in Peize woont. Het waren haar kinderen die zeiden dat ze naar het 70-Plus Café moest gaan om met mensen in aanraking te komen. ‘Ik zoek vooral de één op één gesprekjes op, want als je doof bent hoor je alle stemmen in een groep door elkaar’, zegt Dalmolen die het erg prettig wonen vindt in Peize.
Het is tijd om eens een gesprekje aan te knopen met de 95-jarige Pool, die nog erg fit oogt. ‘Mag ik de jarige eerst even de hand drukken’ vraagt Gert Posthumus, die zojuist is binnengekomen. Pool vertelt uit Amsterdam te komen en nu 10 jaar in Peize te wonen. ‘Wat zo mooi is aan dit café? Het is fenomenaal, uitzonderlijk’, zijn z’n bewoordingen. ‘Ik werd als nieuweling fantastisch opgevangen’, zegt hij, terwijl hij beurtelings naar z’n beide buurmannen, Sjoert Kok en Freddy Bakker kijkt. ‘En ze waren zo beleefd om geen dialect tegen mij te spreken’, lacht de Amsterdammer. Hoewel Pool zegt zelf niet veel te vertellen en vooral graag luistert zegt Bakker: ‘Pool heeft mij trouwens net verteld dat hij 38 jaar in Frankrijk heeft gewoond.’ ‘Zegt Pool dat hij niet veel praat? Nou, ik kan je zeggen dat hij een mooi verteller is met veel gevoel voor humor’, zegt Gert-Jan Veurman.
Veurman zit naast Jaap Driessen en Evert Kok. Ze hebben het over een verbouwing die Kok destijds bij Driessen heeft gedaan. ‘En we hebben het gehad over familie, want dat schijnen we nog ergens te zijn’, aldus Veurman. ‘Roddelen? Dat doen wij niet’, zegt Kok. ‘Maar ouwehoeren des te meer’, aldus een lachende Piet Kooistra, op het moment dat Reinder Ensing de mannen voorziet van een biertje. ‘Belangrijk voor de doorstroming’, zijn de woorden van Kooistra.
‘Ons onderwerp van gesprek vandaag? Zun-energie’’ zegt Henk Aalders, die samen met Jan Talens en Abel Iwema elke week hun vaste plekje in het Café opzoeken. Aalders: ‘Ik ben hier altijd als eerste en mag graag een beetje zicht op alles hebben.’ Tja, mensen blijven gewoontedieren.
Janny Brouwer en Klaas Elzinga, bezoekers van het eerste uur, vinden het nog steeds erg gezellig om in het Café samen te komen. ‘Dat was de bedoeling ervan hè’, zegt Elzinga. ‘De kring is de afgelopen twee jaar steeds groter geworden met oud-Peizenaren en import. Dát krijg je er niet uit.’ Hoewel Elzinga inmiddels 55 jaar in Peize woont en zich een Peizenaar voelt, blijft hij import. ‘Zo werkt dat nu eenmaal, maar dat is niet erg hoor. Dat mag zo zijn.’ En terwijl menigeen een alcoholische versnapering tot zich neemt, besluit Elzinga dit te laten. ‘Ik moet vanavond namelijk ook nog klaverjassen.’
