Puur Natuur: ‘In de reeënwereld draait het vooral om ruiken en luisteren’

Als ik het veld in ga om reeën te fotograferen, ben ik voortdurend op mijn hoede. Meestal hebben de reeën mij eerder opgemerkt dan ik hen. Zij horen mij of ruiken mij, voordat ik hen zie. In de reeënwereld draait het vooral om ruiken en luisteren.

Mijn eerste stap is altijd hetzelfde: ik voel de wind. Ik kijk hoe het gras beweegt en ik voel aan mijn gezicht waar de lucht vandaan komt. Daarna bepaal ik mijn route. Ik probeer altijd tegen de wind in te lopen. Dat is voor mij misschien de belangrijkste regel. Doe ik dat niet, dan waait mijn geur vooruit en is de kans groot dat het ree mij al opmerkt voordat ik ook maar iets zie.

Ik heb vaak gemerkt hoe scherp de neus van een ree is. Soms denk ik dat ik perfect stil sta, verstopt achter een houtwal. Toch zie ik dan ineens een ree zijn kop omhoog doen, de neus in de lucht. Dan weet ik genoeg, ik ben geroken. Het blijft elke keer indrukwekkend hoe snel dat gaat.

Naast geur speelt geluid een net zo belangrijke rol. Reeën hebben enorme beweeglijke oren die ze, los van elkaar, kunnen draaien. Ze luisteren constant naar hun omgeving. Als ik loop, kijk ik daarom niet alleen naar voren, maar ook naar de grond. Ik zet mijn voeten langzaam neer en vermijd droge takken en bladeren. Mijn kleding kies ik bewust. Geen ritsen die tikken, geen jas die ritselt. Soms voel ik mij bijna overdreven voorzichtig, maar het maakt echt verschil.

Vaak blijf ik lang stilstaan want ik weet dat stilstand rust brengt. Als ik lang genoeg niets doe, lijkt het alsof de natuur mij accepteert. Ik hoor en zie dan vogels terugkomen. En soms hoor ik ineens zachte stappen: een ree dat voorzichtig dichterbij komt. Dat zijn magische momenten voor mij.

Ik herinner me een vroege ochtend, toen de mist nog laag over het veld hing. Ik stond achter een struik en voelde de wind in mijn gezicht. Mijn geur ging niet richting het open veld. Na een tijdje hoorde ik gesnuif. Toen zag ik langzaam een ree uit het hoge gras opstaan. Niet alert, maar rustig. Op zo’n moment weet ik: ik ben niet gezien, niet geroken en niet gehoord.

Voor mij gaat natuurfotografie niet alleen over het maken van beelden. Het gaat ook om aandacht en respect. Ik probeer mij zoveel mogelijk aan te passen aan het dier, niet andersom. Reeën laten zien hoe verfijnd hun zintuigen zijn en hoe belangrijk rust is in de natuur.

Voor reeën zijn de vroege ochtend en late avond de belangrijkste momenten van de dag. Het licht is dan nog zwak en hun zintuigen staan op scherp. Ik probeer die momenten zo min mogelijk te verstoren. Ik kijk en leer van hun gedrag, elke keer opnieuw.

Ik begrijp steeds beter hoe belangrijk ruiken en luisteren zijn in de natuur. Voor dieren maar ook voor mensen. Reeën leven in een wereld die voor ons vaak onzichtbaar is. Een wereld van geuren, zachte geluiden en kleine signalen. Als ik die signalen leer lezen, krijg ik soms de kans om heel dichtbij te komen.

Wie buiten is, hoeft niet altijd alles te zien om te begrijpen wat er gebeurt. Door te luisteren en rekening te houden met de wind, ontdek je een andere laag van het landschap. Reeën leven daarin elke dag. En soms, als je stil genoeg bent, laten ze je even meekijken.

© Andre Brasse - Puur Natuur – april 2026