Marianne Bakker neemt na veertien jaar afscheid van jeugdtheaterschool

RODEN - In de nieuwste column van Theater de Winsinghhof wordt stilgestaan bij het vertrek van Marianne Bakker die 14 jaar lang lesgaf op de jeugdtheaterschool.

‘Veertien jaar lang stond ze er. In een theaterzaal vol jonge mensen die soms precies wisten wat ze wilden en soms vooral nog moesten ontdekken wie ze eigenlijk waren. Veertien jaar lang gaf Marianne Bakker les aan de jeugdtheaterschool van Theater de Winsinghhof.

Vandaag was het afscheid. En afscheid nemen in het theater gaat toch een beetje anders. Je weet tenslotte hoe het gaat: het licht gaat uit, het doek valt en dan klinkt er applaus. Maar wat doe je als iemand die veertien jaar lang onderdeel is geweest van het theaterhuis, ineens zelf van het podium stapt?

Veertien jaar lesgeven is niet alleen veertien jaar oefeningen doen, teksten leren en scènes spelen. Het is veertien jaar jongeren zien groeien. Van verlegen eerste stapjes op het podium naar vol vertrouwen een zaal inkijken. Van ‘ik durf dit echt niet’ naar ‘kijk eens wat ik kan’.

En Marianne bleef ondertussen zelf ook maken. Afgelopen juni bijvoorbeeld, toen ze voor Festival Wat ’n Kunst een fantastische productie op locatie maakte. Theater niet keurig binnen de muren van een theaterzaal, maar midden tussen de mensen, met de voeten in ‘t veld. Op een plek waar het verhaal ineens onderdeel werd van de omgeving.

Misschien zegt dat wel veel over haar manier van werken. Theater is niet alleen een podium, een decor en een zaal vol stoelen. Theater kan overal zijn. Als je maar durft te kijken, te spelen en een verhaal te vertellen. En misschien is dat wel het mooiste aan de Jeugdtheaterschool: je leert er niet alleen spelen. Je leert er luisteren, samenwerken, jezelf laten zien en soms ook gewoon een beetje uit je comfortzone stappen. Dingen waar je de rest van je leven iets aan hebt.

Vandaag draaiden de rollen daarom een beetje om. Niet de leerlingen kregen aanwijzingen, maar Marianne kreeg een welgemeend applaus. Voor alle lessen, alle repetities, alle creatieve ideeën, alle geduldige momenten en waarschijnlijk ook voor de nodige keren dat ze dacht: hoe krijg ik dit stel weer stil?

Na veertien jaar kiest ze voor iets nieuws. Ze gaat weer studeren. Dat is misschien best spannend. Je kunt jarenlang anderen aanmoedigen om iets nieuws te proberen, maar uiteindelijk moet je zelf ook de moed hebben om het onbekende in te stappen. Van docent naar student. Van iemand die anderen op weg helpt naar iemand die zelf weer mag leren, ontdekken en groeien.
Misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste les die Marianne haar leerlingen meegeeft. Dat je nooit uitgeleerd bent. Dat een nieuw begin op iedere leeftijd kan. En dat je soms gewoon het licht uit moet doen op het ene podium, om op een ander podium weer opnieuw te beginnen.

Vandaag klonk er een welverdiend applaus en daarna viel het doek. Maar gelukkig weten we in het theater: een doek dat valt, betekent niet dat het verhaal voorbij is. Soms begint er juist een nieuw verhaal.’

Dag, lieve Marianne. En vooral: heel veel succes met je volgende première!