Recensie

“Sorry, met wie spreek ik? Jacques… Jacques d’Ancona?”
Ik vond het zo’n drie jaar geleden, toen ik net bij De Winsinghhof werkte, wel bijzonder dat dé recensent Jacques d’Ancona mij persoonlijk belde. Hij wilde een voorstelling in ons theater bijwonen, om hier uiteraard een recensie over te schrijven. Wij hebben wel vaker een recensent op bezoek, maar dat gaat dan via een mailtje, een kort belletje met de theaterkassa of we krijgen dan een gewone reservering binnen. Nee, niet Jacques d’Ancona; hij belde de theaterdirecteur of programmeur zelf om zijn komst aan te kondigen. Hij zei ook dat hij graag even met mij wilde praten als nieuweling in dit theater. ‘Zijn geliefde theater’, vertelde hij tijdens het telefoongesprek. “De sfeer in De Winsinghhof is altijd erg bijzonder”.

Ik was wel lichtelijk in paniek, want ik had helemaal geen plek meer voor hem. De voorstelling was helemaal uitverkocht en er was geen stoel meer vrij. Maar gelukkig is het ons hoofd kassa met wat kunst en vliegwerk toch gelukt om een stoel vrij te maken. Hij wilde een plekje met wat licht, opdat hij nog wat aantekeningen kon maken. Op de bewuste avond van de voorstelling vond ik het toch wel wat spannend. Wat zou hij van het stuk vinden? Is in de foyer alles onder controle? Van alles spookte door mijn hoofd, maar alles ging goed. Dan de volgende ochtend. Wederom even een beetje spannend. Want wat zou er in de krant staan? Hoe heeft híj het beleefd? Dat is toch de reden dat de recensent een theater bezoekt: hij geeft een beoordeling over de voorstelling. In die recensie is dan de inhoud met een korte beschrijving van het stuk te lezen, vergezeld van een waardeoordeel. En dan schrijft hij positieve, negatieve of een mix van positieve en negatieve kritiek. Dit met als doel om jullie, het publiek, te informeren over verschillende culturele uitingen, zodat jij zelf de keuze kan maken om juist wel of niet naar een theatervoorstelling te gaan. 

Na die eerste ontmoeting met Jacques (hij schreef toen een positieve recensie), volgden er nog velen. Hij was bijna maandelijks in De Winsinghhof te vinden. Helaas was donderdag 25 april jl. de allerlaatste keer dat hij De Winsinghhof bezocht. Op 26 juli is hij helaas overleden. En dat is een gemis. Met zijn vaste plek aan onze stamtafel in de foyer was hij een graag geziene gast. Altijd belangstellend en geïnteresseerd. Ik denk dan ook met plezier terug aan deze bezoeken. Zijn kritische blik, vakkennis, oprechtheid, directheid en humor sierden hem en dat was altijd terug te lezen in zijn recensies. 

Op deze eerste column van het nieuwe theaterseizoen is een welgemeende ‘dank je wel’ toch wel op zijn plaats. Dus: Bedankt Jacques, voor al je bezoeken aan ons theater en voor álles wat je hebt betekend voor de theaterwereld. 

Jacob Frölich
Directeur/Programmeur
Theater & Cinema de Winsinghhof