Labyrint van Wilp lokt honderden mensen
DE WILP - Een moeder met drie kinderen in haar kielzog staat voor de ingang van het maisdoolhof bij De Wilp. Ze krijgen uitleg over hoe het doolhof werkt van bedenker Wiesja Dijkstra. Na de korte uitleg stappen ze het veld in, de maisstengels torenen boven de kinderen uit. Nu moeten ze op zoek naar de uitgang. Onderweg komen ze spelletjes en puzzels tegen, kunnen ze knutselen en zijn er plekken om uit te puffen.
Het is de achtste keer dat Dijkstra het doolhof heeft ontwikkeld. Elk jaar is het ontwerp anders, smalle paden wentelen door het metershoge groen. Het blijft natuurlijk een doolhof. “Jullie komen hier om te verdwalen,” zegt Wiesja tegen de moeder en haar kinderen voordat ze de sprong in het onbekende wagen. Op hun pad vinden ze aanwijzingen die ze naar de uitgang leiden.
Dijkstra zorgt ervoor dat het labyrint leuk is voor iedereen, het is nadrukkelijk niet uitsluitend voor kinderen bedoeld. “Ik heb wel eens een escaperoom gedaan, elk obstakel had met rekenen te maken. Dat is mooi voor mensen die dat leuk vinden, maar voor de rest is er geen bal aan,” legt ze uit. “Daarom zorg ik dat er voor iedereen wat in zit. Er zijn vragen die alleen de opa’s en oma’s weten, maar ook opdrachten waar juist kinderen goed in zijn.”
In het dagelijks leven is Wiesja docent, haar zomervakantie wijdt ze aan het groene doolhof. “In de winter ben ik bezig met alles bedenken, van de spellen en raadsels tot de layout van het doolhof.” In de vroege lente wordt het veld ingezaaid, zo gauw de mais opkomt kan Dijkstra aan het werk. “Ik heb dan het ontwerp klaar, ik trek de planten eruit waar de paden en open plekken moeten komen.” Net als een reguliere boer is de doolhofbouwster afhankelijk van het weer. “Dit jaar was het dramatisch, omdat het zo nat was wilde de mais maar niet groeien.” Ze werpt een blik op de stengels van ruim twee meter hoog. “Het is gelukkig toch goed gekomen,” zucht ze.
Inmiddels weten mensen de attractie van heinde en verre te vinden. Aan het begin van de middag zijn er al ruim honderd mensen geweest. Na de lunch worden er nog veel meer gasten verwacht. Bij aankomst op het terrein pakken de gasten een gekleurde kraal, voor iedere persoon één. Deze kunnen ze bevestigen aan lange strengen, elk touw met kralen vertegenwoordigt de plaats waar ze vandaan komen. “Ik vind dat leuk om te weten,” licht Dijkstra toe. “Drachten was vorig jaar de koploper, dit jaar is het Leek.”
Froukje en Alja zitten met een ijsje uit te rusten, samen met de kinderen Meike, Nore, Mats en Tieme hebben ze net het doolhof doorlopen. “Het is inmiddels een traditie voor ons om dit te doen. Het is het vierde jaar dat we hier komen. In het voorjaar vragen de kinderen al of we ook dit jaar weer gaan,” vertelt Alja. Wat maakt het zo’n leuke activiteit om samen te doen? Tieme hoeft er niet lang over na te denken. “Het is niet alleen een doolhof, het is tegelijkertijd een puzzeltocht.” Over de vraag of ze volgend jaar opnieuw de smalle, groene paden gaan bewandelen, hoeft niemand lang na te denken. Uit alle kelen klinkt een volmondig ‘ja’.
Het laat zich raden dat alles in goede banen leiden veel werk vergt. Wiesja Dijkstra staat er gelukkig niet alleen voor. Er is een groep vrijwilligers die meehelpt. Emily uit Zevenhuizen is een van de helpers. Momenteel staat ze achter het barretje waar de ijsjes worden verkocht. “Ik ging een keer bij het doolhof kijken met een vriendin. Na afloop waren we allebei heel enthousiast, toen werden we door Wiesje gevraagd of we voortaan mee wilden helpen. Sindsdien kom ik hier vaak, samen zorgen we dat alles netjes is.” Op het terrein voor de in- en uitgang van het doolhof liggen skippyballen en ander speelgoed. Ondertussen melden steeds nieuwe groepen mensen zich bij de tafel waar de kralen worden uitgedeeld. Hier staat ook het spaarvarken waar de vrijwillige bijdrage in wordt gedaan. Er is geen vaste entreeprijs.
Een stel komt aan met drie kinderen en een baby in een kinderwagen. “De buggy kan niet mee, daarvoor zijn de paden te smal,” zegt Dijkstra. Na enig soebatten besluit de man achter te blijven met de baby, zodat zijn vrouw met de grotere kinderen verder kan. Met de baby op de arm maakt hij het zichzelf gemakkelijk in de zon, een voorbeeld van de ‘offers’ die een man brengt voor het geluk van zijn gezin.
Buiten het doolhof waait een fris briesje, twee stappen tussen de stelen verdwijnt de wind. Alleen de toppen van de maïs ritselen tegen elkaar. De paden slingeren door het veld, om elke hoek kan de wandelaar een verrassing te wachten staan. Kristel en Jesse hebben hun weg naar buiten gevonden, samen met hun oma. Hun beloning is een ijsje en een flesje appelsap. “Het was heel leuk,” vertelt Kristel. Jesse knikt instemmend. “We komen uit Leek, dit is de eerste keer dat we langs zijn geweest. Het is echt een aanrader,” zegt hun oma.
